«Ասոյի բիսեդկի մոտ Ժորկան դանակը քաշեց իմ վրա…».Գուգարքում տեղի ունեցած սպանության մանրամասները

1-in.am-ը գրում է.Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանում Սուսաննա Գզոգյանի նախագահությամբ ավարտվել է Դավիթ Ս.-ի գործի դատական քննությունը:

1977 թվականի նոյեմբերին ծնված Դավիթը դեպքի կատարման ժամանակ՝ 2008 թվականի հունվարին, 31 տարեկան էր: Նա դատարանի առաջ կանգնել է դեպքից 10 տարի տարի անց՝ արդեն 41 տարեկանում, նրա խնամքին են 2 անչափահաս երեխաները:

Նախաքննական մարմինը Դավիթ Ս.-ին մեղադրանք էր առաջադրել դիտավորյալ սպանության համար՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104 հոդվածի 1-ին մասով:

Ըստ մեղադրանքի՝ 2008 թվականի հունվարի 3-ին, ժամը 23-ն անց 30-ի սահմաններում Դավիթ Ս.-ն իր ծանոթ Կարեն Ք.-ի հետ հանդիպման է գնացել՝ հարաբերություններ պարզելու նպատակով: Հանդիպել են Վանաձորի լուսատեխնիկական գործարանի նախկին ճաշարանի կիսաքանդ շենքի մոտ: Վիճաբանություն է առաջացել, ընկերների միջամտությամբ կռիվը կանխվել է:

Կողմերը որոշել են պարզաբանումը շարունակել քաղաքից դուրս: Գնացել են Լոռու մարզի Գուգարք գյուղում գտնվող «Ասոյի աղբյուր» կոչվող տեղանք:
Այնտեղ Դավիթի ու Կարենի միջև վիճաբանությունը շարունակվել է, որի ժամանակ Դավիթ Ս.-ն, ըստ մեղադրանքի, իր մոտ եղած դանակով սպանելու դիտավորությամբ մեկ անգամ ուժգին հարվածել է Կարեն Ք.-ի կրծքավանդակին, վնասել է սիրտը ու կյանքից զրկել է նրան:

Առաջադրված մեղադրանքում Դավիթ Ս.-ն իրեն մեղավոր չի ճանաչել: Դատարանում նա հայտնել է, թե դեպքը եղել է Նոր տարուն՝ 2008 թվականի հունվարի 3-ին: Ինքը տանն է եղել՝ կինը հղի էր, հենց այդ օրերին պիտի ծննդաբերեր, ինքը տանից համարյա դուրս չէր գալիս:

Այդ օրը իրեն զանգել է Կարեն Ք.-ն, ում Ժորկա էին ասում: Նա իրեն դուրս է կանչել, ինքը պատասխանել է, թե խոսակցությունը հետաձգեն հաջորդ օրվան: Բայց Ժորկան մի քանի անգամ տարբեր համարներից զանգել ու պահանջել է, որ ինքն անպայման դուրս գա: Նա «էմոցիաներով» է խոսել, պնդել է՝ խոսելու բան կա, դուրս արի: Ինքը ստիպված դուրս է եկել: Նույնիսկ ցանկացել է երեխային էլ հետը տանել, բայց կինը չի թողել, ասել է՝ ուշ է:

Ինքը գնացել, ընկերոջը՝ Ապերին վերցրել, գնացել են «Լամպերի» մոտ: Ժորկան միանգամից սկսել է բարձր տոնով խոսել ու քաշքշել իրեն: Ինքը փորձել է նրան հանգստացնել՝ ասելով, թե տոն օր է, կիսելու բան չունեն: Բայց Ժորկան պահանջել է, որ մի հանգիստ տեղ գնան, այնտեղ կասի:

Մեքենա են նստել, մոտ 300 մետր գնացել, հասել են «Տիրի» խաչմերուկ: Ժորկան մեքենայի մեջ էլ հանգիստ չի նստել, իրեն քաշքշել է: Ինքը շրջվել, նրան բրդել ու ասել է, որ հանգստանա: Մեքենայից դուրս են եկել, Ժորկան իրեն նույն ձև՝ շատ ագրեսիվ է պահել:

Նորից նստել են մեքենա, Ժորկան ասել է՝ մի հանգիստ տեղ քշի: Քշել է գյուղամեջ, բայց Ժորկան ասել է՝ քշի «Ասոյի բիսեդկեն»:

Այնտեղ կանգնել են: Ինքը մեքենայի լույսերը վառ է թողել՝ Ժորկային իմանալով՝ զգացել է, որ մի բան կարող է լինել: Երբ մեքենայից դուրս են եկել, Ժորկան իր թևից քաշել ու ասել է, որ առանձնանան: Մի վեց մետր հեռացել են մյուսներից: Ինքը տեսել է, որ Ժորկան դանակ է հանել: Նա վատ բառերով դանակը քաշել է իր վրա, ինքը ձեռքով պահել է, բայց զգացել է, որ դանակը դիպել է իրեն: Հետ-հետ է գնացել, բաճկոնի գրպանից հանել է փակովի դանակը՝ կանաչ պոչով, ձեռքն առաջ է պարզել, որ պաշտպանվի:

Չի հասկացել՝ իր դանակն ինչպես է դիպել Ժորկային: Բայց դրանից հետո անմիջապես նրան նստեցրել է մեքենա, շատ արագ քշել է հիվանդանոց: Հետո մեքենան տարել-տվել է մեքենատիրոջը՝ իր ընկերոջը, ասել է, որ ինքը գնում է, բայց չի ասել՝ ուր:

Երբ իմացել է, որ Ժորկան մահացել է, գնացել է օդանավակայան ու մեկնել է Մոսկվա: Կնոջը տեսել է որոշակի ժամանակ անց միայն, երբ նա երեխաների հետ մեկնել է Ռուսաստան…

Պատասխանելով կողմերի հարցերին՝ ամբաստանյալն ասել է, թե Ժորկային ճանաչել է՝ ապրել են նույն թաղամասում, իրենց միջև թշնամություն չի եղել: Դեպքի օրն ինքը ալկոհոլ չէր օգտագործել, որովհետև ամեն րոպե կարող էր կնոջը հիվանդանոց տանել: «Մերսեդես» մեքենան ընկերոջ մեքենան էր, մի քանի օրով էր վերցրել՝ մինչև կնոջ ծննդաբերելը:

Դեպքի օրը Ժորկան իրեն շատ է զանգել, ինքը չի ցանկացել դուրս գալ, վիճելու նպատակ էլ չի ունեցել: Անգամ ցանկացել է երեխայի հետ դուրս գալ: Որ բաճկոնի գրպանում դանակ կա՝ ճանապարհին է զգացել, դանակը հատուկ չէր վերցրել: Ժորկան իրեն դանակով հարվածել էր, վնասել էր ձեռքն ու որովայնը: Երբ նրան հիվանդանոց է տարել, զգացել է, որ ինքն էլ է վնասված, բայց այդ մասին ոչ մեկին չի ասել: Առաջին բուժօգնություն ստացել է Մոսկվայում: Հարվածների հետքերը՝ սպիները մինչև օրս իր մարմնի վրա են:

Դեպքի պահին Ժորկան խմած էր ու շատ ագրեսիվ, իսկ ինքն անընդհատ հարցնում էր, թե ուզածն ի՞նչ է: Ժորկայի վարքագծի պատճառը մինչև օրս իր համար հանելուկ է: Նա մի քանի անգամ ասել է. «Դու էդքան կա՞ս…»: Նրա հետ տղաներ կային, որոնք բոլորովին չեն միջամտել:

Ժորկայի հասցրած առաջին հարվածից հետո ինքը կհեռանար, բայց տեսել է, որ նա ուզում է երկրորդ անգամ հարվածել: Հասկացել է, որ չի հասցնի փախչել: Դրա համար ինքն էլ իր գրպանի դանակն է հանել ու պաշտպանվել է:

Մինչև դեպքը իր ու Ժորկայի միջև ոչ մի լուրջ բան չի եղել: Բայց երբ նրա պահանջով դուրս է եկել, ու իրենք հանդիպել են, նա իր բարևին չի պատասխանել, Նոր տարին չի շնորհավորել, մենակ ասել է՝ փախած ես… Ինքն ասել է ՝ Նոր տարվա օրով ի՞նչ կա, ի՞նչ կիսելու բան կա: Նա պատասխանել է՝ ապեր, հիմա քեզ կասեմ… Ինքը նրա շարժուձևից, խոսելու ձևից հասկացել է, որ նա հարբած է:

«Ասոյի բիսեդկի» մոտ երբ առանձնացել են, նա առանց որևէ բան ասելու՝ դանակը քաշել է իր վրա: Ինքը ձեռքով պահել, հետ-հետ է գնացել, Ժորկան առաջ է եկել… Նա տեսել է, որ ինքն էլ դանակ հանեց, ինքը զգուշացրել է, որ նա առաջ չգա, բայց նա առաջ է եկել: Ինքը շարժվել է, որ պաշտպանվի, այդ ժամանակ դանակը դիպել է Ժորկային… Չի հիշում, թե ինքը, Ժորկան իրենց դանակներն ինչ են արել դեպքից հետո: Երբ իր դանակը դիպել է Ժորկային, նրա ագրեսիան անցել է: Ինքը նրան նստեցրել է մեքենա՝ վարորդի կողքի նստարանին ու հասցրել է Վանաձորի հիվանդանոց:

Երբ Ժորկային տանում էր հիվանդանոց, իր վիրավոր ձեռքից արյունը լցվում էր «բռի մեջ»: Հանել է թաշկինակն ու դրել է կուրտկայի տակ՝ ձեռքի վնասված տեղը, իսկ որովայնի վնասվածքը հետո է տեսել:

Երբ ինքնաթիռ է նստել, իր վնասվածքները չեն տեսել:

մանրամասն՝այստեղ: