Պաշտոնն ու ընձեռնված հնարավորությունները ամբողջովին կուրացրեցին գաղափարակիրներին

88֊ին իմ հասակակիցները, նույնիսկ ինձանից երիտասարդ ու ահել, ոտքի կանգնեցին, դրոշ ծածանեցին, կար գաղափար՝ ԱԶԱՏ, ԱՆԿԱԽ ՀԱՅԱՍՏԱՆ, զենք վերցրեցին և կամավոր մեկնեցին ճակատ՝ հանուն հայրենիքի, հանուն վաղվա սերնդի, հանուն հզոր հայոց համազգային շարժման։ Ի~նչ հզոր տղեք էին...
Հաղթեցինք, որովհետև բոլորս ապրում և պայքարում էինք միևնույն գաղափարի շուրջ՝ ազատ և անկախ Հայաստան։ Ամեն վատն սկսվեց այն պահից, երբ գաղափարակիրները, ովքեր զենք չէին բռնել, սոված և անքուն հողը չէին գրկել դրա համար արյուն չէին թափել, չէին կարող հայրենիքի գինն ու իրենց իսկ գաղափարի կարևորությունն իմանալ, պաշտոններն ու պետական ունեցվածքը իրար մեջ բաժան բաժան արեցին և այն ինչ ստեղծվել էր բոլորիս ծնողների տարիների վաստակի շնորհիվ դարձավ մի 10%֊ի ունեցվածք և սկիզբ դրվեց հայրենաքանդ գործունեության։ Ծնվում են Շիրվանզադեի Քաոսի հերոսներ՝ ցոփ ու շվայտ կյանք վարողներ։

Փոքրիկ Հայաստանի ժողովուրդը բաժանվեց կուսակցությունների, ինչպես կայսրության ժամանակ իշխանությունների, այդժամ էլ կուսակցությունները սկսեցին միմյանց նկատմամբ լցվել թշնամությամբ, կռիլովյան առակին հետևելով, մոռացան այն բոլոր գաղափարները, որի համար 7000 կյանքեր մատաղ արեցինք։ Պաշտոնն ու ընձեռնված հնարավորությունները ամբողջովին կուրացրեցին գաղափարակիրներին, մոռացած ամեն սրբություն, ելան իրար դեմ, երբ իրար հետ էին։ Այդ սերմերը ծնեցին հրեշներ, որոնք ապրում էին գաղափարի նվիրյալների հարևանությամբ, շարունակելով տեր կանգնել բոլորի վաստակին, փառապանծ զոհերի թիվը հասավ մոտ 9500֊ի և 10600 վիրավորների, նվիրյալներ միշտ կան, նրանց շուքի տակ հայրենիքը կեղեքողներ նույնպես։

Քանի քանի հզոր հայորդիների կյանքեր խլեցին հենց նյութապաշտ ներքին թուրք շան որդիները, շարունակելով, հարստացման մոլուցքով, թուլացնել հայրենիքի հիմքերը։ Ժողովրդի համբերության բաժակը լցվեց, կրկին ոտքի կանգեց երիտասարդ սերունդ, սերունդ, որտեղ կան և կարգին հայորդիներ, և մուտացիայի ենթարկված, թե գաղափարապես, թե վարքով, թե պահանջներով։ Դե էլ կուսակցությունների ծիլ ու ծաղկելու մասին էլ չասեմ, մոռացան, թե ինչի համար ժողովուրդը ոտքի կանգնեց և ինչի համար իրենց երկիր վստահվեց։ Հերթական փորթափոցին, իսկ մեջտեղում կրկին աթոռ ու փող, աստղայինը տարած անմակարդակ, անգաղափար պաշտոնյաներ, որոնց գործելաոճը կրկին տանում է հայրենիքիս հիմքերի թուլացման։ Անհանգստանալ և ուշքի գալ է պետք, որովհետև ժողովրդի համբերության բաժակը, եթե տրաքի, դա արդեն, ոչ թե սկիզբ այլ վերջ կդնի դարերով եկած հայ ու Հայաստանի։

ՄԱՆՈՒՇԱԿ   ՍՏԵՓԱՆՅԱՆ