«Աստված չանի պատերազմ լինի, տես ախպերդ ազերիներին ինչ մորթ ա անելու». Զոհվելուց ժամեր առաջ նախագահի հետ է եղել Արցախի հերոսի վերջին զրույցը

«Իրավունքը» շարունակում է անդրադառնալ արցախյան գոյամարտին և նրա հերոս մասնակիցներին, այն քաջերին, ովքեր չվախեցան կռվել ու անմահանալ, անմահանալ ու ապրել հանուն հայրենիքի:

Այսօրվա մեր հերոսը Արցախյան 44-օրյա պատերազմում զոհված կապիտան Արթուր Աղասյանն է,  ում Արցախի նախագահ Արայիկ Հարությունյանի հրամանագրով հետմահու շնորհվել «Արցախի հերոս» բարձրագույն կոչում է շնորհվել։ Կապիտան Արթուր Աղասյանը Արցախի պաշտպանության բանակի N զորամասի 2-րդ հրաձգային գումարտակի 6-րդ վաշտի հրամանատարն էր։ «Արցախի հերոս» բարձրագույն կոչումը նրան շնորհվել է հայրենիքի պաշտպանության ու անվտանգության ապահովման գործում Արցախի Հանրապետությանը մատուցած բացառիկ ծառայությունների, ցուցաբերած քաջության ու անձնական արիության համար։ «Պատերազմի ժամանակ 6-րդ պաշտպանական շրջանի ամենադժվար հենակետի պաշտպանությունը հենց Արթուրի վաշտին էր վստահված: Պարբերաբար խոսում էի նրա հետ։ Արթուրի կատարած բացառիկ սխրագործությունները գնահատելու և նրան Արցախի հերոսի բարձրագույն կոչման արժանացնելու որոշումս դեռ չէի ստորագրել, երբ կապն ընդհատվեց… »,- նշված է նախագահի գրառման մեջ։

Հերոսի մարմինը հայտնաբերվել է պատերազմից ինը ամիս անց, ինչպես նրա ընկերն է ասում. «Հայտնաբերել են նստած վիճակում` իր դիրքում»: 
Ինչպիսին՞ն էր Արթուրը պատերազմից դուրս, ինչպիսի՞ ընկեր էր ու ի՞նչ հայրենասիրական կարճ, բայց բովանդակալից անցյալ ունի, ո՞ւմ հետ է զոհվելուց ժամեր առաջ վերջին անգամ զրուցել, ի՞նչպես է արձագանքել, երբ ԱՀ նախագահը նրան հեռախոսով հայտնել է. «Արթուր, դու հերոս ես, քո արածը հերոսություն է»:

Այս հարցերի շուրջ էլ զրուցեցինք Արթուրի դաշնակցական ընկեր Նվեր Դադամյանի հետ: Մեր զրուցակցի խոսքով.

-Արթուրը փոքրամարմին, բայց մեծ ոգով ու հերոսական կերպարով երիտասարդ էր: Արթուր ապրիլյան պատերազմի բովով անցած և ողջ մնացած հերոսներից էր: Ծնվել է 1997 թ.-ի ապրիլի 7-ին, Արցախի Մարտունի քաղաքում, հաճախել է Նելսոն Ստեփանյանի անվան թիվ 1 դպրոցը:  Դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվել է Հայաստանի պետական ագրարային համալսարանի ճանապարհային երթևեկության կազմակերպում բաժինը: Մանկուց մեծանալով պատերազմի ձայների տակ ու դրանից բխող հետևանքները կրելով՝ (ցուրտ ու մութ տարիներ, կտրոնով հաց, հակառակորդի կողմից պարպերաբար կրակոցներ, սահմանից եկող ուրախ ու տխուր լուրեր) չէր կարող ուսումը շարունակել ու չգնալ նաև իր պարտքը կատարելու հայրենիքին: Արթուր բանակ էր զորակոչվել է 2015 թ.-ի հուլիսի 27-ին, Արցախ՝ Մատաղիս, ապա 5 ամիս անց՝ դեկտեմբերի 27-ին տեղափովել է Թալիշ, որպես ջոկի հրամանատար: Ծառայել է շատ լավ, արժանավայել, եղել է համարձակ, զենքին գերազանց տիրապետող: Եվ 9 ամիս անց՝ մայիսի 4-ին ստացել է լեյտենանտի կոչում: Մեր հերոսն այնպիսի ծառայող ու հրամանատար է եղել, որ նրա մարտական ամեն մի հրաման սիրով է կատարել ցանկացած զինծառայող: Երբ չարանենգ թշնամին փորձեց իր ոտնձգությունները 2016 թ.-ի ապրիլին՝ ըմբշամարտի փոխչեմպիոն Արթուրը արդեն 8 ամսվա ծառյող էր ու ոչ ոք չէր մտածում, որ փոխչեմպիոնից նա պիտի վերափոխվի իսկական հերոսի: 

2016 թ.-ին ապրիլի 7-ին լրանալու էր նրա 19 ամյակը: Ապրիլի 1-ի գիշեր, լույս 2-ի առավոտ հակառակորդը սկսել էր իր վայրագ գործողությունները: Դիրքերում նրա երրորդ հերթափոխն էր: Թալիշում՝ այն մարտական հենակետում, որտեղ դիրքի ավագը նա էր, ամեն բան այնքան հանկարծակի է սկսվել, որ սկզբում ոչ ոք չի հասկացել, թե ինչ է տեղի ունեցել իրականում: Սակայն կարողացել են շատ արագ կողմնորոշվել, հասկանալ իրողությունը և հակագրոհ հասցնել:

Նույն կորպ անձնազոհ կռվել է նաեւ այս պատերազմում, մինչեւ վերջին շունչը չի լքել մարտական դիրքը, ծառայակից ընկերներին: Արթուրին բնութագրելու համար բառերը շատ քիչ են, նրա հայրենասիրության, խիզախության ու անկոտրում ոգու տեր տղաներ` շատ չէ, եթե մի հարյուր հոգի էլ ունենին, այսօր այս վիճակում չէինք լինի: Արթուրը հակառակորդի 30 հոգանոց «Յաշմա» հատուկ դաժանություն ունեցող ջոկատայինների դիվերսիոն խմբին է հետ մղել:

Արթուրը հերոս էր ծնված օրվանից:  Արթուրը հայոց պատմության հերոսական էջերում կմնա վառ օրինակ, թե ինչպես պետք է սիրել հայրենիքը, ինչպես պետք է պայքարել հայրենիքի ազատության համար, ինչպես պետք է պաշտպանել հայրենիքը:

-Նվեր, ես գիտեմ, որ քո եւ Արթուրի տարիքային տարբերությունը բավական մեծ է, ի՞նչպես ստացվեց Ձեր ընկերությունը:

-Մեր ընկերության համար հիմք հանդիսացավ մեր կուսակցությունը ես էլ եմ դաշնակցական, Արթուրն էլ: Արթուրը եզակի հայրենասեր դաշնակցական էր, Արթուրը ուրիշ էր, Արթուրը մեզ համար հերոս էր միշտ: Շատ դժվար է Արթուրին ներկայացնել բառերով, մեծ ընկերական շրջապատ ուներ, ոչնչից չէր վախենում, ոսկի տղա էր, իրական հերոս:

Հիշում եմ բանակ գնալուց կատակով ասեցի. «Արթուր, նայի շարքում չկորես հա»: Էսօրվա պես հիշում եմ պատասխանը, ասեց. «Նվեր, տես ինչեր եմ անելու ախպեր, փոքր-մոքր մարմնիս մի նայի, Աստված չանի պատերազմ լինի, տես ախպերդ ազերիներին ինչ մորթ ա անելու»: Էդպես արեց, Արթուրը իր իրական հերոս լինելու փաստը ապացուցեց ապրիլյան պատերազմի ժամանակ, ու պատահական չէր, որ սերժանտից դարձավ լեյտենանտ: Նորից եմ կրկնում, եթե Արթուրի նման մի 50-100 տղա լիներ, էս կռիվը սենց չէր լինի: Արթուրը պատերազմի ժամանակ վճռորոշ հաղթանակներ է գրանցել, այն փաստը միայն, որ նախագահը զանգում էր անձամբ իրեն ու հետաքրքրվում, թե ինչ վիճակ է` արդեն շատ բան է խոսում:

-Ո՞ւմ հետ է վերջին անգամ խոսել Արթուրը:

-Պատերազմի ժամանակ նրա հետ կապ հաստատել գրեթե անհնար էր, զոհվել է պատերազմի ամենաթեժ օրերին: Նախագահի հետ է եղել վերջին զրույցը` զոհվելուց ժամեր առաջ:  Ինքը երբեք ոչ մի դժվարության մասին չէր խոսում ոչ ծնողների հետ, ոչ ընկերների: Արթուրը միշտ կարողանում էր սառը դատողության շնորհիվ իրավիճակին համարժեք լուծումներ տալ:

մանրամասն՝Iravunk.com-ում:

Զրույցը` ԻԼՈՆԱ ԱԶԱՐՅԱՆԻ