Ալյոշա Աբրահամյան. «Դարպասապահների խաղը դժվարացել է»

Forums.am –ն  այսուհետ  «Անվանիները»  խորագի  ներքո ներկայացնելու է  իրենց   ոլորտի  առաջատար  հին ու նոր  դեմքերին, եւ բոլոր  այն մարդկանց, ովքեր բոլոր ժամանակներում  սիրված  ու սպասված են...Կամ այլ կերպ ասած.  փորձելու ենք պտտեցնել ժամանակի անիվը: 

Այս տարի լրացավ «Արարատ» 73-ի փառավոր հաղթանակի 40 տարին, որի կապակցությամբ տարբեր միջոցառումներ տեղի ունեցան: Հիշեցնենք, որ 1973 թվականի հոկտեմբերի 10-ին մեր տղաները ԽՍՀՄ գավաթի խաղարկության եզրափակչում լրացուցիչ ժամանակում 2:1 հաշվով հաղթեցին Կիեւի «Դինամո»-ին, նվաճեցին գավաթը, իսկ մի քանի օր անց նաեւ դարձան ԽՍՀՄ ռաջնության ոսկե մեդալակիր: Այդ տարիներին, կարելի է ասել, մեր թիմի անփոխարինելի դարպասապահը Ալյոշա Աբրահամյանն էր:

Ծնվել է 1945 թվականին: Հենց սկզբից ֆուտբոլով չի զբաղվել, պարապել է մարմնամարզություն, բասկետբոլ, վոլեյբոլ: Շատ հաջող վոլեյբոլ է խաղացել, նույնիսկ ԽՍՀՄ սպարտակիադայի է մասնակցել: Բայց ընտանիքում ֆուտբոլն էին  սիրում:  Հինգ եղբայր էին, եւ, նրանից բացի, բոլորը  ֆուտբոլ էին պարապում: Մի օր էլ, երբ գործերը տարել է ինստիտուտ, վաղամեռիկ ֆուտբոլիստ Ալբերտ Աբրահամյանին է հանդիպել, ով առաջարկել է խաղալ «Շիրակ»-ի պատանիների թիմում… 1966 թվականից ԽՍՀՄ ֆուտբոլի  առաջնության բարձրագույն լիգայում հանդես է եկել Երեւանի «Արարատ»-ի կազմում: 1971 թվականին  եղել է ԽՍՀՄ առաջնության արծաթե մեդալակիր, 1973 թվականին` երկրի գավաթակիր եւ ԽՍՀՄ առաջնության ոսկե մեդալակիր, 1975թ.`ԽՍՀՄ գավաթակիր: 1966 թվականին արժանացել  է «Սմենա» ամսագրի  «Լավագույն սկսնակ» մրցանակին: 1973 թվականին ընդգրկվել է երկրի 33 լավագույն ֆուտբոլիստների կազմում: Հանդես է եկել ԽՍՀՄ ազգային հավաքականի կազմում: Այսօր էլ նա «Արարատ»-ում է` մարզչի օգնական է աշխատում: Դուստրն ունի տղա եւ աղջիկ, որդին` Արան, չի ամուսնացել, հիմա Ուկրաինայի Նիկոլաեւ քաղաքի ֆուտբոլի դպրոցում է աշխատում: Մեզ հետ զրույցում լեգենդար դարպասապահը նախ իր երախտագիտությունը հայտնեց բոլոր նրանց, ովքեր հիշեցին իրենց 40-ամյա նվաճումը,կազմակերպեցին միջոցառումներ: Մենք ցանկացանք նախ իմանալ, թե ինչն է փոխվել դարպասապահների խաղում այս տարիների ընթացքում: Ա. Աբրահամյանը պատասխանեց. -Իհարկե դարպասապահների խաղն ավելի է դժվարացել, քանի որ նրանք չեն կարող իրենց խաղացողի ետ ուղարկած գնդակը բռնել, պարտադիր պետք է նաեւ ոտքով լավ խաղալ իմանան եւ կարողանան գնդակը ճիշտ տեղափոխել մրցակցի կիսադաշտը: -Ըստ Ձեզ, Ճի՞շտ էր ՀՖՖ-ի այն որոշումը, ըստ որի` երկրի առաջնության թիմերին արգելվեց լեգեոներ դարպասապահ ունենալը: -Իհարկե ճիշտ էր. մենք պետք է  մեր դարպասապահների հետ աշխատանք տանենք, պատրաստենք, մերն ունենանք: Իսկ մինչ այդ որոշումը մեր դարպասապահ տղաները մնում էին պահեստայինների նստարանին, չէին աճում, կորցնում էին որակները, չէին կայանում:

Բերեզովսկին Հայաստանի  ծնունդ է,  ինչպես Ալեքսանդր Կովալենկոն, Սերգեյ Բոնդարենկոն    

-Ձեզանից հետո մի քանի այլազգի դարպասապահներ խաղացին «Արարատ»-ի կազմում, հիմա էլ Ռոման Բերեզովսկին է պաշտպանում մեր հավաքականի դարպասը: Հայերը չե՞ն ուզում դարպասում կանգնել: -Չպետք է մոռանալ, որ Ռոման Բերեզովսկին դրսից չէ, նրա եղբայրն էլ Հայաստանում է ապրում, աշխատում: Մի խոսքով` Ռոմանը Հայաստանի ծնունդ է, ինչպես Ալեքսանդր Կովալենկոն, Սերգեյ Բոնդարենկոն: Բերեզովսկին մեր հավաքականի ստեղծված օրվանից շատ դրվագներում փրկել է հավաքականին, իր լավ, գերազանց խաղով շատ օգուտ է տալիս: -Ձեր սիրած թիմը: -Անգլիական «Մանչեսթեր Յունայթեդը»: - Հայաստանի հավաքականի վաղվա Իտալիայի հետ  հանդիպումից ի՞նչ  ակնկալիք ունեք: -Իհարկե,մի քիչ դժվար է հաղթանակի ակնկալիք ունենալ, որովհետեւ շատ ուժեղ մրցակցի հետ են խաղալու մեր տղաները, ընդ որում, նրա հարկի տակ… Չնայած մեր տղաները դրսում ավելի լավ են  խաղում, միավորներ բերում, այնպես որ` ամեն ինչ հնրավոր է:

Զրույցը` Ռ. ԹԱԹՈՅԱՆԻ