Բա դալանները՞, բա ծեծելը՞, ու՞ր մնաց...

Երբ օրեր առաջ եռյակը 44 ստորագրությամբ իշխող կուսակցությունից պահանջեց արտահերթ կարգով քննարկել կառավարման ճգնաժամի հարցը, ՀՅԴ-ն չմիացավ այդ պահանջին՝ պատճառաբանելով, թե իրենց հետ դա նախապես չեն համաձայնեցրել: Բայց միևնույն ժամանակ չմոռանանք, որ ՀՅԴ-ն նույնպես կողմ էր այդ հարցը բարձրացնելուն, ուղղակի ԷԼԻ ինչ որ ամբիցիաների խնդիր առաջացավ: Սա ևս մեկ վառ ապացույց է արդեն ճամբարափոխությանը սովոր, սակայն ոչ պարզ խաղացող այս ոչ երիտասարդ ուժի սկզբունքայնության մասին, ավելի շուտ՝ այդ սկզբունքայնության պակասի կամ գուցե բացակայության,քանի որ ՀՅԴ-ի դեպքում միշտ այդպես է լինում` դեմ ըլլալով կողմ են իշխանությանը…

Իսկ ի՞նչ կա զարմանալու. դեռ ընդամենը 1 տարի առաջ էր, երբ ՀՅԴ պատգամավոր Վահան Հովհաննիսյանը ԱԺ ամբիոնից ՀՀԿ-ականներին զգուշացնում էր դալաններում ծեծվելու հավանականության մասին, իսկ հետո ի՞նչ արեց... դարձավ Գերմանիայում ՀՀ դեսպան: Բա դալանները՞, բա ծեծելը՞, ու՞ր մնաց...

ՀՅԴ-ն փաստորեն իշխանության հետ նման ֆորմատով համագործակցելով իրեն իշխանական ուժ հայտարարելու փոխարեն նոր պլան մշակեց՝ ընդունեց ավելի ընդդիմադիր կեցվածք՝ միավորվելով քաղաքական մյուս ուժերի`ԲՀԿ-ի, ՀԱԿ-ի և «Ժառանգության» հետ: Պարզ էր արդեն, որ դա գաղափարական միավորում չէ, և այդտեղ ինչ-որ շահեր են հետապնդվում: Բայց ՀՅԴ-ի դեպքում դա էլ երկար չտևեց և այդ միավորումն էլ նրանք լքեցին՝ պատճառաբանելով իբրև թե իրենց սկզբունքայնությունը: Հետաքրքիր է՝ իսկ երբ միավորվում էին, սկզբունքայնության մասին մոռացե՞լ էին: Հիմա ի՞նչ պատահեց, որ քառյակից դուրս եկան, այն դեպքում, երբ քառյակի առաջարկած 12 կետերի հարցում մեծ էր իրենց նախաձեռնությունը: Իհարկե, նրանք կարող են ասել, թե միշտ կողմ են եղել սահմանադրական բարեփոխումներին: Լավ, ընդունենք, որ բարեփոխումներին կողմ էիք, սակայն դրա համար պարտադիր չէր դուրս գալը քառյակից, քանի որ ՀՅԴ-ն շատ հանգիստ կարող էր շարունակել իր գործընկերների հետ համագործակցությունն այլ թեմաների շուրջ, նաև կարող էր մասնակցել հանրահավաքներին, եւ ցույց տալ, որ գոնե մեկ անգամ կարող է չխախտել խաղի կանոնը:

Ստացվեց, որ կողմ չէ, այսինքն, իրականում ընդդիմություն էլ չէ: Հաշվի առնելով նախկինում ՀՅԴ-ի՝ իշխանական կոալիցիայի անդամ լինելը՝ չի կարելի բացառել, որ հիմա էլ նրանք նույն հաջողությամբ կարող են համագործակցել, սակայն կարծում եմ ավելի ազնիվ կլիներ անել դա բացահայտ, առանց ընդդիմադիրի դիմակ հագնելու, առանց տարբեր տեսակի «խաղեր տալու», առանց ժողովրդին խաբելու և վերջապես՝ առանց ջղաձգվելու: Իսկ ջղաձգումները նրա կողմից կան և դեռ շարունակվում են. ՀՅԴ-ն դեմ է իշխանություններին և միաժամանակ կողմ է: Թե ինչպես է դա հնարավոր՝ դժվար է պատկերացնել, բայց իրենք փաստորեն պատկերացնում են: Խոսում են համակարգային փոփոխություններից, սակայն չեն ներկայացնում, թե ինչպես պետք է դա լինի: Այս ամեն գալիս է նրանից, որ ՀՅԴ-ն նույնպես ազնիվ ու անկեղծ չի խաղում:
ՀՅԴ-ի նման քաղաքական ուժերի առկայությունը քաղաքական դաշտում ձեռնտու կլինի ցանկացած իշխանությանը, որովհետև նման կուսակցությունները հիանալի կերպով կարողանում են կատարել իրենց վրա դրված գործառույթը՝ վիժեցնել ընդդիմադիր շարժումները:
Վերջապես, երբ խոսում ենք քաղաքական թոշակառուների մասին, պետք է նաև նշենք, որ թոշակառու կարող է լինել ոչ միայն քաղաքական գործիչը, այլև քաղաքական ուժն ամբողջությամբ: ՀՅԴ-ի դեպքում թոշակի անցնելու ժամանակը, կարծում եմ՝ մի բան էլ անցել է:

Արտյոմ  Եդիգարյան