Ես օրեր, շաբաթներ շարունակ լացել եմ, ինձ մոտ իրական դեպրեսիա էր. Անի Քոչարն անկեղծանում է

Արդեն երկու օր է, ինչ համացանցում տարածվել են տեղեկություններ լրագրող, խմբագիր Անի Քոչարի` կրկին ամուսնության մասին: Նյութի աղբյուր հնդիսացել էր վերջինիս ֆեյսբուքյան էջում՝ կարգավիճակի փոփոխությունը: Aysor.am-ը կապ հաստատեց Անիի հետ՝ ճշտելու լուրի իսկությունը: Առիթն օգտագործելով՝ զրուցեցինք նաև ներկայիս զբաղվածության, Հայաստանից հեռանալու և ամուսնալուծության պատճառների մասին: Անի Քոչարն այսօր ավելի քան անկեղծ էր…

-Անի, արդեն որքա՞ն ժամանակ է, որ Գերմանիայում եք ապրում:

-Ավելի քան երկու տարի է, ինչ բնակվում եմ Գերմանիայում: Եվ այս երկու տարին երկու դար է թվում հայրենիքից հեռու: Կարոտն անասելի է և հնարավոր է, որ շատ շուտով վերադառնամ:

-Հե՞շտ է այդտեղ ապրելը, հատկապես, որ բալիկ ունեք:

-Որևէ տեղ, որևէ բան այդքան հեշտ չէ և սկուտեղի վրա չի մատուցվում, պետք է սովորել, աշխատել, գործել: Բալիկս ինձ երբեք որևէ հարցում չի խոչընդոտել: Ավելին, իմ կյանքի բոլոր դժվարությունները հանուն նրա հաղթահարում եմ կայծակնային արագությամբ: Իհարկե, շատ դժվարին օրեր եմ ունեցել, սակայն այդ ամենը ոչինչ էր հոգեբանական այն ապրումների հետ, որն ունեցա, երբ ընդամենը հաշված օրերում ամեն բան թողեցի Հայաստանում և եկա այստեղ: Այդ պահին հանգամանքներն էին այդպիսին:

-Իսկ ինչո՞վ եք զբաղվում, աշխատանք ունե՞ք:

-Արդեն իսկ հասցրել եմ երկու դպրոց ավարտել և վերապատրաստվել՝ որպես թարգմանիչ և սոցիալական աշխատող: Այժմ աշխատում եմ գերմանական «Կարմիր խաչ» կազմակերպությունում՝ որպես կամավորների ղեկավար-համակարգող, նաև՝ սոցիալական հարցերի նախարարությունում: Երկու աշխատանքներն էլ բավականին աշխատատար են, բալիկիս մանկապարտեզից վերցնելուց հետո նաև աշխատում եմ տանից, այնպես որ ողջ օրս լցված է աշխատանքով, բարեգործական գործունեությամբ, իմ բալիկով, ընտանիքով, որն ինձ հետ Գերմանիայում է, ինչպես նաև հայկական համայնքի աշխատանքներով:

-Փոքրիկի խնամքով հասցնո՞ւմ եք զբաղվել:

-Իհարկե հասցնում եմ, դա սուրբ պարտականություն է, ես աշխատում եմ մինչև նրան մանկապարտեզից վերցնելը, և հետո՝ երբ քնում է, տանից` համակարգչով: Նա շատ ակտիվ փոքրիկ է, նրանով զբաղվում եենք բոլորս՝ ես, մայրս, քույրս… Այժմ նրա համար խմբակ եմ փնտրում, որպեսզի սկսի հաճախել: Արդեն գերմաներեն ևս խոսում է: Մանկապարտեզում ֆավորիտներից է, այս տարվա մանկապարտեզի տեղեկատվական-գովազդային բուկլետի վրա նրա լուսանկարն է լինելու: Շուտով կտպագրվի (ժպտում է):

-Որքան հասկացա, գերմաներենին լիովին տիրապետում եք:

-Անկեղծ ասած՝ երբ նոր էի եկել, շատ բարդ էր: Նույնիսկ չէի հասկանում, թե նախադասությունը որտեղ է սկսվում և որտեղ ավարտվում: Մինչ այդ երբևէ գերմաներենին չէի առընչվել: Հեռուստացույցից ծանոթ էի միայն «ախթունգ, ախթունգ» արտահայտությանն ու «գութնթագ» բառին (ծիծաղում է): Հատուկ դասընթացների գնացի և լեզուն սովորեցի ընդամենը մեկ տարում, բայց միևնույն է, չի կարելի ասել, որ գերազանց տիրապետում եմ: Գերմաներենը բարդ և խճճված լեզու է, ունի կանոն և բազմաթիվ բացառություններ: Բայց գլուխ հանում եմ, Փառք Աստծո: Քանի որ աշխատանքս անմիջականորեն կապված է փախստականների հետ, շատ կարևոր է նաև այլ լեզուների, այդ թվում նաև հայերենի իմացությունը: Ցավոք, այսօր Գերմանիայում չափազանց շատ են հայերը, ովքեր փախել են հիվանդությունների պատճառներով: Չէ՞ որ այսօր Հայաստանում մոլեգնում է քաղցկեղը և այլ ծանր հիվանդություններ, մարդիկ էլ գալիս են այստեղ՝ հումանիտար օգնություն ստանալու ու բուժվելու:

-Ո՞րն էր Հայաստանից գնալու իրական պատճառը. շատերն այն կապեցին Ձեր նախկին ամուսնու՝ Արման Մուշեղյանի բուժման հետ, շատերն էլ՝ քաղաքական հետապնդման:

-Այո, Հայաստանից մեկնել ենք բուժման նպատակներով, սակայն ամեն բան մի փոքր այլ կերպ ընթացավ և այստեղ գտնվելը երկարաձգվեց մինչ օրս: Ես իմ առաքելությունը կատարել եմ՝ իմ նախկին ամուսնու բուժման ողջ ընթացքում նրա կողքին եմ եղել, օրեր շարունակ վազքի մեջ՝ բժիշկներ, հիվանդանոցներ, պետական մարմիններ: Ու երբ բառ անգամ չգիտես գերմաներենով և բոլորը չեն, որ անգլերեն են խոսում՝ ամեն բան կրկնակի դժվար է լինում: Բայց դա անցած փուլ է, որի մասին չեմ էլ ուզում հիշել կամ խոսել: Վերևն Աստված կա, ամեն բան տեսնում է, թող յուրաքանչյուրին տա իր սրտի չափով:

Ինչ վերաբերում է քաղաքական հետապնդումներին, ապա այդ մասին չեմ ցանկանում խոսել. եղել են բազում խնդիրներ ներկա իշխանության որոշ ներկայացուցիչների հետ, բայց այդ ամենի մասին՝ երբ վերադառնամ Հայաստան: Չստացվի, թե արտերկրում եմ և հեշտ է խոսելը: Ինձ ճանաչողները գիտեն՝ ես վախեցողներից չեմ:

-Բայց Ձեր ամսագրի վրա բավական տարիներ էիք աշխատել, այն ուներ իր տեսակն ու ձեռագիրը: Չափսոսացի՞ք, որ թողեցիք այդ ամենը:

-Չափսոսացի՞: Ես օրեր, շաբաթներ շարունակ լացել եմ, ինձ մոտ իրական դեպրեսիա էր, ամեն բան զուգադիպեց՝ անհաջողություններ գործերում, որոնք ուղիղ կապ ունեին և՛ անձնականի, և՛ երկրից իմ բացակայելու հետ: Եթե ես Հայաստանում լինեի, Հայաստանի ամենապահանջարկ ունեցող ամսագիրն ու ժամանցային կայքը երբեք չէր փակվի:

Շարունակությունը ՝ սկզբնաղբյուրում, aysor.am