ԳՆՈՒՄ ԷԻ ՈՒ ՄՏԱԾՈՒՄ, ՈՐ ԴՐԱԿԱՆ ԼԻՑՔԵՐՈՎ ԿՎԵՐԱԴԱՌՆԱՄ, ՍԱԿԱՅՆ…

ՆԱ քսաներկու տարեկանում ընդունվեց ու սիրվեց ժողովրդի կողմից,սակայն շատ արվեստագետներ անտարբեր անցան նրա կողքով։ Արվեստը մաքրություն է սիրում, նախանձն ու չկամությունը արվեստագետին հարիր չեն,հակառակ պարագայում նա վերածվում է վաշխառուի։ Տուր ձեռքդ,բարեկամ,-խոսքեր, որոնք հոգի են ջերմացնում․․․ Էմմա Թումանյան,Երիտասարդ նկարչուհի,ով խիստ առանձնահատուկ ոճի է տիրապետում։Աղջնակը նկարել է մանկուց։Նկարել ասվածը քիչ է,Էմման մտածում է․․․

նրա նկարներում հույզեր են,նրա բողոքն է,նաև՝ արժանիի գովքը։Էմման չի կեղծում,նկարում է այն, ինչ ինքն է ուզում և այն, ինչն իր միջով է անցնում։ Էմմա Թումանյանի նկարների անհատական առաջին ցուցահանդեսի բացման հյուրերից էի։ Ցուցասրահը լեփ-լեցում էր։Նկարիչների հոծ բազմություն կար,համոզված եմ,նրանք հիացան աղջկա յուրատիպ աշխատանքներով։Հոգիս ուրախությունից բոցավառվեց։Առաջին միտքը,որ փայլատակեց ուղեղումս հուսադրող էր,կնշանակի, ամեն բան կորած չէ,դեռ տեսնում ու գնահատում ենք արժանիին։Նկարչուհին ոգևորվել էր,թերևս լուսավոր գաղափարներ էին ծիլեր արձակել,որոնք հետագայում կտավների էին վերածվելու։ Բազմահոծ ցուցասրահում ասես լսելի էր նրա սրտի թրթռոցը։ Ամառային լուսաշող օրը,քաղաքի սրտի մի փոքր անկյունը ոգևորության օրրանի էր վերածել։ Բոլորը մոտենում էին,ջերմ խոսքեր ասում․․․ Երկու տարի անց Էմմա Թումանյանի երկրորդ անհատական ցուցահանդեսի բացման օրը,կրկին հրավիրվածների շարքում էի։ Գնում էի ու մտածում,որ դրական լիցքերով կվերադառնամ և աշխատանքիս ընթացքը կբեղնավորվի։ Զարմանքս մեծ էր,ցուցասրահը մարդաշատ էր,լրագրողների ու նկարչասերների պակաս չկար․․․հարգարժան նկարիչներն էին բացակայում։

Ինձ,հասարակ մահկանացուհիս,մի հարց է հուզում,ուր չքացան գովեստները,գնահատականներն ու դափնիները,որոնք շռայլորեն հորդացին Էմմայի նկարների առաջին ցուցադրման ժամանակ,հենց իրենցից՝նկարիչներից։Ինչ կատարվեց,աղջիկն ավելի վատ սկսեց նկարել,թե՞ գովեստներն էին կեղծ։ Այստեղ,ստիպված եմ անդրադառնալ գրածս առաջին տողին՝ ՏՈՒՐ ՁԵՌՔԴ,ԲԱՐԵԿԱՄ։ Երիտասարդ ստեղծագործողներին դա է հարկավոր,բռնել ձեռքն ու առաջնորդել,այո՝ առաջնորդել։Ուզենք, թե՝ ոչ, սերնդափոխություն է ընթանում։ Մարդ արարածն իր ֆիզիկական ժամանակահատվածում հարատև չէ,նրա գործերն են նրան հարատև դարձնում։ Ինչու չբռնել այն տաղանդավոր ձեռքն ու օգնել կայանալ։ Ինչու չոգևորել,որպեսզի նորանոր հրաշալիքներ ստեղծվեն։Ի՞նչն է խանգարում։ Զինվենք ապագայի նկատմամբ բարի մղումներով,չէ որ բոլորիս ստեղծածը սերունդներին է փոխանցվում։ Ստեղծենք բարիք,փոխանցենք՝ բարիք։ Օտարազգի նկարիչները հիանում են Էմմա Թումանյանի նկարներով, իսկ մերոնք՝ լռում են․․․Բարյացկամության պակա՞ս է,անտարբերությո՞ւն, թե՝ չկամություն․․․ Բարիացեք մարդիկ․․․

Մարիամ Խուրշուդյան