Հայաստանը զգուշացնում է Ադրբեջանին

Lragir.am-ը գրում է .

Հայաստանի պաշտպանության նախարարի առաջին տեղակալ Դավիթ Տոնոյանը Վիեննայում «Ռազմական դոկտրինալ մոտեցումներ» խորագրով ԵԱՀԿ սեմինարի ժամանակ հայտարարել է, որ Հայաստանի զինուժը Ստատիկ պաշտպանության ռազմավարությունից անցնում է Սանձահարման/զսպման համակարգի(Lragir.am):

Դավիթ Տոնոյանը հայտարարել է, որ 25 տարվա պաշտպանական կեցվածքը բերեց ընդամենը Ադրբեջանի ագրեսիվացման, քանի որ Բաքվի մոտ այդ պաշտպանական կեցվածքը թողեց հայկական կողմի թուլության տպավորություն: Պաշտպանության նախարարի առաջին տեղակալը հայտարարել է, որ հայկական զինուժն անցնում է Սանձահարման/զսպման ռազմավարության՝ քանակական անհավասարակշռությունները չեզոքացնելու համար:

Հայաստանի պաշտպանական գերատեսչությունն առաջին անգամ չէ, որ տարբեր ձեւակերպումներով հայտարարել է այդ մասին: Ավելին, Երեւանն այդ մասին հայտարարել է նաեւ հանրապետության նախագահի մակարդակով:

Դավիթ Տոնոյանի հայտարարության մեջ ուշագրավ են որոշակի այլ շեշտադրումներ, մասնավորապես այն, որ նա հայկական կողմի ռազմավարության փոփոխությունը պայմանավորում է նաեւ նրանով, որ հայկական զինուժն այդ քայլով առաջնորդվում է ոչ միայն Հայաստանի անվտանգությունն ապահովելու, այլ նաեւ «ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի հովանու ներքո իրականացվող բանակցային գործընթացի համար նպաստավոր պայմաններ ձեւավորելու նպատակադրմամբ»:

Այդ ձեւակերպումը թերեւս իսկապես աննախադեպ է, քանի որ ենթատեքստում այն կարծես թե հավաստիացում կամ ակնարկ է այն մասին, որ հայկական կողմը իր նոր ռազմավարության մասով ունի ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահության մանդատը, իհարկե խոսքը ոչ պաշտոնական մանդատի մասին է:

Համենայն դեպս, հազիվ թե Հայաստանի պաշտպանության նախարարի առաջին տեղակալն անզգուշություն ունենար Հայաստանի վրա վերցնել Մինսկի խմբի համար գործունեության նպաստավոր պայման ապահովելու առաքելությունը: Թեեւ, մեծ հաշվով, իրավիճակը վաղուց այնպիսին է, որ հայկական կողմը կարող է իրեն թույլ տալ այդպիսի հայտարարություններ, նկատի ունենալով այն, որ Մինսկի խմբի համանախագահների գործունեության համար կայուն պայմանները եւս բխում են Հայաստանի անվտանգությունից, իսկ դրա ապահովման համար հայկական զինուժին հավելյալ մանդատ պետք չէ:

Այդուհանդերձ, անգամ այդ դեպքում գործ ունենք աննախադեպ ձեւակերպման հետ, որը միաժամանակ համահունչ է թե բանակցային գործընթացի ներկայիս փուլին, թե աշխարհքաղաքական իրավիճակին ընդհանրապես: Բանն այն է, որ այստեղ առկա է ընդհանուր միջավայր, որը հնարավոր է բնորոշել տարածաշրջանային անվտանգության մեխանիզմի վերակազմակերպմամբ:

Առկա են դրան տանող մի քանի վեկտորներ: Մի կողմից, Միացյալ Նահանգները ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահության շրջանակում հանդես են եկել հրադադարի խախտման հետաքննության մեխանիզմի ներդրման առաջարկով, որը փորձում են բավական աշխուժորեն առաջ մղել ներկայում: Մյուս կողմից, ռուս-թուրքական հակադրությունը տարածաշրջանում առաջացնելով ապակայունացման ռիսկեր, այդուհադերձ բացել է նաեւ անվտանգության համակարգի 100-ամյա՝ նաեւ միլիոնավոր հայ զոհերի եւ հայկական տարածքների ու սուբյեկտության հաշվին հաստատված ռուս-թուրքական մենաշնորհի ապամոնտաժման հնարավորություն:

Դրան զուգահեռ ՌԴ հանդեպ մեկուսացման քաղաքականությունը Մոսկվային բավական թուլացրել է եւ այդ իմաստով մեծացրել հավանականությունը, որ Թուրքիայի հետ գժտված Կրեմլը Անկարայի հետ հաշտության հեռանկարի հեռանալուն զուգահեռ ավելի ու ավելի հակված կլինի Կովկասի անվտանգության եւ կայունության հարցում թուրք-ադրբեջանական տանդեմի հետ շանտաժի ուղղությամբ գործակցությունը փոխարինել Կովկասի կայունությանն ուղղված իրական գործակցությամբ:

Անվտանգության համակարգի վերակազմակերպմանը նպաստում է նաեւ Իրանի խնդրի կարգավորումն ու Թեհրանի դերակատարության աճը տարածաշրջանում:Հայկական զինված ուժերի համար լավ պատկերացնելի է այդ հնարավորությունների արժեքը, քանի որ անվտանգության ռուս-թուրքական 100-ամյա համակարգը հասել էր մի կետի, երբ գործունեության ժամկետը երկարաձգելու համար պահանջում էր նոր արյուն: Իսկ ռուսներն ու թուրքերը սովորաբար այլ բան չեն փնտրում, հայերի արյունից բացի: Եվ այդ իմաստով, պատահական չէ վերջին երկու-երեք տարիներին Ադրբեջանի ագրեսիվության շեշտակի աճը, որը հայկական զինուժը ստիպված էր զսպել թանկ կորուստների գնով: 

Կարդալ ավելին…