Հովիկ Աբրահամյանի կաբինետը հերթական օյինբազությունն է անում

Մեր սիրելի կառավարությունը արդեն մի քանի տարի է, ինչ ձեռնամուխ է եղել համայնքների խոշորացման ծրագրի կյանքի կոչմանը։ Այս մտահաղացումը ծագել էր, դեռ Տիգրան Սարգսյանի օրոք, բայց այն ավելի ինտենսիվորեն սկսեցին կյանքի կոչել Հովիկ Աբրահամյանի՝ էստաֆենտ ընդունելուց հետո։

Ի՞նչ է ասում կառավարությունը ծրագրի մասին։ Եթե հավատանք կառավարությանը (հասկանում եմ, որ աբսուրդային է հնչում, բայց եկեք մի պահ փորձենք անել դա), ապա Համայնքների խոշորացման գերնպատակը՝ վարչատարածքային ավելի արդյունավետ կառավարման համակարգ ստեղծելն է, որի դեպքում, հնարավոր կլինի ավելի արդյունավետ օգտագործել նյութական ու մարդկային ռեսուրսները, ինչպես նաև հնարավոր կլինի մեծ տնտեսումներ անել ու այդ տնտեսումների հաշվին, համայնքներում ներդրումներ անել ու դրանք զարգացնել։

Որպես փաստարկ բերվում է այն, որ կիսադատարկ մարզեր ունենալու պարագայում, 915 համայնք ունենալն անթույլատրելի շռայլություն է, որը զրկում է այդ տարածքները ու պետական ենթակառուցվածքները զարգացնելու հանարավորությունից։ Ընդ որում, այս ծրագրի պիլոտային տարբերակներ պետք է արվեն ու մարզային հանրաքվեների արդյունքներով որոշեն, թե որքանով են համայնքներում կողմ խոշորացմանը։

Իսկ հիմա եկեք հասկանանք, թե իրականում ինչ է ստացվում ու ինչ ռիսկեր է ենթադրում Հովիկ Աբրահամյանի կաբինետի այս հերթական օյինբազությունը

Տնտեսումներ, խնայողություններ, վարչատարածաքային կառավարման արդյունավետության բարձրացում... նման ընդհանրական ու լղոզված տերմինաբանությամբ փորձում են քողարկել իրողությունը. թեման մարզերին հատկացվող բյուջետային ծախսերը կրճատելն է։ Օրինակ՝ 300 գյուղապետարան/համյնքապետարան/քաղաքապետարան պահելը շատ ավելի քիչ ծախսատար է, քան 915 համյանք պահելը։

Ասում են բերեք մենք գյուղապետարանները փակենք, էդ փողերի հաշվին ձեր համար նոր աշխատատեղեր ու ներդրումներ կանենք։ Գյուղացին էլ ասում ա. «Այ ձեր արևին ղուրբան, էսօր որ կիսամեռ գյուղերը դեռ մի քիչ շնչում են, էդ նաև նրա հաշվին ա, որ գյուղապետարաններում ու համայնքային այլ կառույցներում քչից-շատից աշխատատեղեր կան, հիմա եթե բռնեցիք ու էդ մաարդակնց գործազուրկ դարձրեցիք՝ առանց նախօրոք ապահովելով այլընտրանքային հնարվորություններ, գյուղերն ու համայնքները էլ ավելի են դատարկվելու»։

Բայց քանի որ Հովիկ Աբրահամյանն ու իր կաբինետը մեծ փափագներ ունեն այս ծրագրի հետ, անվրդով կերպով բրթում են։ Չէ՞ որ ծրագրի կյանքի կոչման դեպքում մի անգամից մի շարք բաղձալի հնարավորություններ են բացվում իրենց համար։ Նախ, շատ ավելի հեշտ է լեզու գտնել, կաշառել, քեզ ենթարկել ու քեզ ծառայեցնել 1 համայնքապետի, քան միանգամից մի քանի համայնքապետերի, ընտրությունների ժամանակ էլ ծախսերդ ու վազվզուքդ ավելի քիչ է լինում։ Բացի դրանից, տեսեք, ասում են, որ էդ տնտեսված միջոցներով հնարավոր կլինի բազմաթիվ ծրագրեր իրականցնել հենց համայնքներում, իսկ դա նշանակում է ատկատների ու կոռուպցիոն այլ սխեմաների նոր աղբյուր։ Էլի կսկսեն կովի պտուկներ լվանալու մասին սեմինարներ անել, չաշխատող հակակկարկտային կայաններ ու բիոզուգարաններ տեղադրել և այդ ամենը՝ «տնտեսված փողերով»։

Իրականում, այս խոշորացման ծրագիրը գուցե ինքնին վատ գաղափար չէ, բայց նման լուրջ բարեփոխում անելուց առաջ, հազար ու մի այլ բարեփոխումներ պետք է արվեն, որպեսզի սա անցավ անցնի և որ առավել կարևոր է, շատ կոնկրետ միջոցառումներ պետք է ձեռնարկվեն, որպեսզի նման բարեփոխումը գոնե լոգիստիկ առումով խնդրահարույց չլինի՝ ճանապարհներ պետք է կառուցվեն ու վերանորոգվեն, կայուն աշխատող տրանսպորտ պետք է լինի գյուղերից դեպի համայնքային կենտրոն, որպեսզի էլեմենտար տեղեկանք ստանալը հայոց հարց չդառնա։

Գրում է Գեղամ Ասլամազյանը ֆեյսբուքյան իր էջում