«Մերօրյա կայֆարիկներից մեկի խոստովանությունը»

ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ ԻՇԱՈՏՆՈՒԿ

Համալիրում համագումար էր: Համագումարը հոբելյանական էր:Հոբելյանը տոնական էր, տնական օղին, կներեք, հաբռգած էր, այսինքն` մեծամտել էր, քանի որ համագումար էր բերվել թաքուն, որն էլ իր հերթին բնավորվել էին պատվիրակների տաբատի ծոցագրպաններում... Հասկանալի է, ընդմիջումների երջանկահիշատակ րոպեներին անհնար էր «կայֆավատը, քանի որ կար քաղմարմնի խիստ հրահանգը` համբերել, չհարբել և ափեղ-ցփեղ դուրս չտալ լրագրողների ներկայությամբ: Մանավանդ լրագրողուհու տեսնելիս չհիշել ներանձնական կնոջ «այիբները և խելքամաղ չլինել: Այսինքն` չխառնել ԱԺ միջանցքը (այս պարագայում համալիրի համագումարյան նախասրահները) շոգեբաղնիքի հետ:

Ծանր էր, դաժան էր և ամոթալի էր, ձայներ ապահովել բոլ-բոլ, կոճակները սեղմել լիուբոլ, կայֆավատից էլ զրկվել համալիրում: Մի խոսքով` համագումարը անցավ բարձր մարտական տրամադրությամբ: Շմայսատեսակները հիշում էին Արգամիչի հրահանգը` «թե լռությունը խախտես եք և ժուռնալիստկեքին կպնես եք, ձեզ լացացնես եմ, այսինքն` ձեր օբյեկտները ստուգես եմ, ստվերից ձեզ հանես եմ, օրինական դաշտում չորացնես եմ... Այստեղ դադար ենք առնում և անդրադառնում ենք մերօրյա «կայֆարիկներից» մեկի խոստովանությանը, որը հնչել է համալիրի գաղտնի անկյուններից մեկում`գերմանական գարեջրի դոզայից հետո միայն…Ես էլ, անշուշտ, գաղտնալսել եմ: «Ինչ կարաս անես, կյանքը դաժան բան ա, ու մեր ինչ խելքի բանն էր պատգամավորությունը: Հենա մեր մայլեքում ու քուչեքում ինչ կայֆ ասես, որ չէինք բռնում, օրինակիս համար մի օր, Նոր տարուց առաջ էր, մարդագլուխ երկու կիլո բրինձ, իրեք շիշ լիմոնադ ու 100 գրամ բաստուրմա բաժնեցի: Մեկ ա դրանք լռվել էին պահեստումս հլա Ղարաբաղի պատերազմից: Էսօրվա նման եմ հիշում. սփյուռքից օգնություն էր եկել, սնունդ, զենք, չուլ ու փալաս, պտի ֆրոնտ հասցնեի, ես էլ կեսը յոխեցի, կեսն էլ հասցրի տղերքին: Մի խոսքով` պայման իմ կապե քուչամայլի խալխի հետ, բաժնելու վախտը պտի կայֆ բռնեմ, ըդիկ իմ հայրենասիրական և անշահախնդիր փայաբաժինն ա: Ուրեմն ըսենց, բրինձը բաժնելու վախտը սիրուն տոտեքի թշներն իմ կծում, հավսար ուժով, որ չնեղանան, լիմոնադը դնում իմ բիձեքի գլխին ու հրահանգում իմ, ով կարենա անվնաս հասցնի իրա սեղանին, իրան հալալ ա: Բաստուրմի կտորն էլ տալում իմ յուրաքանչյուր ընտանիքի ընտանի կենդանուն, դիցուք շանը, կատվին կամ թշվառ ընտանիքում մեծցած կռիսին: Եթե ընտանի կենդանի չունեին էդ անմարիֆաթները, բաստուրմեն ես էի խժռում:
Հրահանգները կատարվեցին փայլուն կարգապահությամբ:Վախը, անտեր մնա, գիտեք, հատկապես, նրանց վրա է ազդում, ովքեր վախենալու բան ունեն: Մի խոսքով` համագումարի մասնակիցների մի զգալի մասի մտքում (նաև հոգում) մի բան կար, ավանդույթի համաձայն ուշի ուշով լսել կուսառաջնորդի ելույթը և դրա հակառակն անել: Օրինակ, նախորդ համագումարում հրահանգվել էր ապահովել մարդկանց բարեկեցիկ ապրուստը և նվազեցնել արտագաղթի ցուցանիշները: Ապահովեցին և նվազեցրին, բայց հակառակ ուղղությամբ: Այսինքն` մեր երկրում ինչ-որ բան է կատարվում, անհասկանալի և մերժելի, հռչակվում է մի բան,եւ որոշ թեթեւ ձեռքերի շնորհիվ փետրահան է արվում մի այլ բանում: Կառավարությունը` վկա...ասում էր պարտադիր չկա, բայց ՀՀԿ տատին <չորով> պարտադրում ա...
Մի խոսքով` արտահերթ համագումարը դարի պահանջն է: Եվ արտահերթում պիտի ՀՀ ճակատագիրը որոշվի, այսինքն` բախտը բացվի: Կա առաջարկ, դա կատարել ՀՀ-ի, այսինքն` համապատասխան հանձնաժողովի օրհնությամբ: Այսպես, նախ ձևավորում ենք համապատասխան հանձնաժողովը, ընտրում ենք հանձնաժողովի եռանախագահությունը հետևյալ կազմով. Հերմինե Նաղդալյան, Կարինե ԱճեմյաՆ, Հասմիկ Պողոսյան, այսինքն` ՀՀՀ,(հրետանիներ), որը պիտի ձևավորի հետևյալ պատմաքաղաքական ձևաչափը Հայաստանում. երբ ավարտվում են ճառերն ու կենացները, ՀՀՀ-ն լիագումար նիստ է գումարում և հայտարարում, որ ձեր լսածը ականջի օղ արեք, կերեք-խմեք-գժվեք, և ճիշտ հակառակն արեք:

***

Սա կփրկի երկիրը, հավատացեք: Մի խոսքով` մեր հույսը ՀՀՀ-ն է, քանի որ այլեւս հույսեր չենք փայփայի, որ կառավարական խոստումները ի կատար կածվեն: Եվ հանգիստ խղճով կուտենք մեր ցամաք հացն ու կհստակեցնենք մեր նիստուկացը: Այսինքն` ՀՀՀ-ն հստակեցնում է ՀՀ իրավիճակը: Եվ ամրագոտիներով մեզ գամում է մեր մահճակալներին, չլինի թե երազում տեսնենք, որ խոստումները կատարվում են, խանգարվենք և տապալվենք գետնին:
(Ռեպորտաժը համալիրյան համագումարից պատրաստեց ձեր կայֆարիկ գրիչ Վռամշապուհ Սեթյանը: Ցը...):