Մուկ, թե փիղ՝ համակարգը գնաց պայմանավորվելու

1in.am-ը գրում է. Աղմուկ հանած «Շրջանառության հարկի մասին» օրենքի կիրառումը կառավարությունը հետաձգեց ևս 5 ամիս, մինչև հուլիսի 1-ը: Դա արդեն երկրորդ հետաձգումն է, որ տեղի է ունենում առևտրականների բողոքից հետո, բայց այսպես ասած` ներքաղաքական համաձայնության շրջանակում, այսինքն` բողոքին ներգրավվում են ոչ իշխանական ուժերը, մասնավորապես ԲՀԿ-ն՝ արդեն պաշտոնապես, որովհետև բողոքի առաջամարտիկների շարքում ԶԼՄ-ները ճանաչում են ԲՀԿ ներկայացուցիչներին, ու հետո այդ ներգրավվածության հիմքով տեղի են ունենում քննարկումներ կառավարության հետ և կայացվում է հետաձգելու որոշում:

Ընդ որում` առևտրականներին, հասարակությանը հաղորդվում է որոշումը միայն, իսկ մոտիվները, քննարկումները, պայմանավորվածությունները մնում են փակ: Հետևաբար փակ է մնում հարցը, թե որն էր մինչև փետրվարի 1-ը հետաձգելու իմաստը, եթե փետրվարի 1-ին որևէ բան չէր փոխվելու և կայացվելու էր մինչև հուլիսի 1 հետաձգելու որոշում: Արդյունքում ստացվում է ընդամենը, որ մեկ օրենքի վրա արդեն տեղի է ունենում երկրորդ ներքաղաքական կամ ներիշխանական պայմանավորվածությունն ու հետաձգումը: Իսկ այդ ամենը, կարծում ենք կասկած չկա, տեղի է ունենում որոշակի գնով, այսինքն` ամեն մի հետաձգում գին ունի:

Ըստ էության ստացվում է, որ գրվել և ընդունվել է մի օրենք, որն արդեն երկու անգամ վաճառվում է ներքաղաքական տոնավաճառում: Այսինքն` տեղի է ունենում հայաստանյան իրողության համար դասական մի բան՝ ոչ թե հասարակությունն է քաղաքական ուժերին օգտագործում իշխանությունների հետ իր խնդիրները լուծելու համար, այլ քաղաքական ուժերն են հասարակությանը օգտագործում իշխանությունների հետ իրենց խնդիրները լուծելու համար կամ իշխանությունների հետ են օգտագործում հասարակությանը: Արդյունքում ստացվում է, որ բուն խնդրի լուծում այդպես էլ չկա, այսինքն` չկան թե՛ հետաձգման մոտիվացիաներ, թե՛ նաև չկան պայմանավորվածություններ հրապարակային մակարդակում, թե ինչ պետք է անեն 5 ամիսների ընթացքում, ինչը պետք է փոխեն կամ ինչը պետք է ավելացնեն: Եթե ոչինչ չի փոխվելու, ապա ինչո՞ւ հետաձգել երկրորդ անգամ, իսկ եթե ինչ-որ բան փոխվելու է, ապա ինչու չէին փոխել անցնող երեք ամիսների ընթացքում:

մանրամասները` սկզբնաղբյուրում