Նա այնպես էր խաղում, որ թվում էր թե նրա հագուստից մառախլապատ ալբիոնի հոտն էր փչում

Նախապես ասեմ, որ չեմ հավակնում թատերագիտական վերլուծություն մատուցելու, բայց որպես մարդ, ով իր ամբողջ կյանքը պաշտել է թատրոնը և դասել է այն կինոարվեստից վեր՝ չեմ կարող լռել ու չխոսել մի դերակատարման մասին, որը, հիրավի, լոկալ մի հեղաշրջում էր Հայաստանի թատերական արվեստի հարթության մեջ:
Երբ երեք տարի առաջ Գ. Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնում դիտեցի «Ռիչարդ Երրորդ» ողբերգության պրեմիերան, ինձ մի պահ թվաց, որ ես ոչ թե Հայաստանում եմ, այլ շեքսպիրյան ժամանակների Անգլիայում: Տիգրան Ներսիսյանը այնպես էր կերպարանափոխվել, որ ինքս ինձ հարց տվեցի. Ռիչարդին ուրի՞շ դերասան է խաղում:
Վերջերս նորից դիտեցի այս հրաշալի ներկայացումը և պետք է ասեմ, որ ազդեցությունը ոչ թե նվազեց, ինչպես միշտ լինում է երկրորդ անգամ դիտելուց, այլ կրկնապատկվեց, ինչն էլ հիմք հանդիսացավ այս գրառմանս համար:
Ռուսները երբ ցանկանում են գովասանքը իր պիկին հասցնեն օգտագործում են ՛՛высший пилотаж՛՛ բառակապակցությունը: Տիգրան Ներսիսյանի կողմից Ռիչարդի դերակատարմանը շատ կսազեր այդ բառակապակցությունը. Կարելի է դեմքի միմիկան փոխել, կարելի է շարժ ու ձևը փոխել, բայց մոտ երեք ժամ անընդմեջ փոխել ձայնի տոնայնությունը՝ տեմբրային նոր տեսակ հաղորդել ձայնին և այն ներդաշնակ դարձնել ձեռքի շարժումների, քայլվածքի, դեմքի արտահայտության հետ՝ բավականին ծանր է, այդ մասին են վկայում փորձառու դերասանները:
Ներկայացումից հետո ես հանդիպեցի ծանոթ օպերային երգիչի և առաջինն, ինչ նա ասաց հետևյալն էր. Այսպես պրոֆեսիոնալ կերպով փոխել ձայնը նույնիսկ ստաժավոր օպերային երգիչներին չի հաջողվի:
Կարծում եմ շատերը ինձ հետ կհամաձայնեն, որ Տիգրան Ներսիսյանը այդ ներկայացման ժամանակ հաղթահարեց ժամանակ հասկացությանը, ինչպես ասում են ուղն ու ծուծով 21-րդ դարից տեղափոխվել էր շեքսպիրյան ժամանակներ, այնպես էր խաղում, որ միգուցե տարօրինակ թվա հնչեցրածս՝ նրա հագուստից մառախլապատ ալբիոնի հոտն էր փչում:

Տիգրան Ներսիսյանի դերակատարումը այնպիսին էր, որ նա կարող է հանգիստ հավակնել ոչ միայն հայկական թատրոնիում, այլ նաև եվրոպական շատ երկրների շեքսպիրյան դերակատարումների փառահեղ շարքում իր ուրույն սանդղակը զբաղեցնելուն:
Հ.Գ Ավարտելով կցանկանայի նշել, որ երբ որոշ սկեպտիկներ ասում են, թե հայկական թատրոնը ապագա չունի, ես խիստ վերապահումով եմ մոտենում նման տեսակետին, քանզի քանի դեռ կան նման ներկայացումներ, նման դերակատարումներ և նման դերասաններ՝ Հայկական թատրոնը շատ մոտ ապագայում վերելք է ապրելու:

Հրապարակախոս, քաղաքագետ 

Կարեն Թումանյան