Նպատակս է մեկ անգամ հաղթել աշխարհի առաջնությունում, բնականաբար օլիմպիական խաղերում

Հունահռոմեական ոճի ըմբիշ, Եվրոպայի չեմպիոն, բրոնզե մեդալակիր, աշխարհի արծաթե եւ բրոնզե մեդալակիր, 2012 թվականի Լոնդոնի օլիմպիական խաղերի փոխչեմպիոն Արսեն Ջուլֆալակյանը վերջերս Բուդապեշտում կայացած աշխարհի առաջնությունում էլ չհաղթահարեց ռուս ըմբիշ Ռոման Վլասովի արգելքը եւ բավարարվեց բրոնզե պարգեւով: Հենց դրա վերաբերյալ հարցով էլ սկսեցինք մեր զրույցը.

-Ի վերջո, ե՞րբ եք հաղթահարելու այդ արգելքը: -Հետաքրքիր հարց է, կուզենայի կոնկրետ պատասխանն իմանայի, որ Ձեզ էլ ասեի: Բայց դա ոչ մեկը չգիտի. կոնկրետ օրերով դժվար է սպորտի մեջ խոսել: Երեւի պարտվեցի նաեւ այն պատճառով, որ կոնկրետ պատրաստվել էի հենց մի մարզիկի`Վլասովին հաղթելու համար: Գոտեմարտի տեսագրությունը դիտելով`զգացի, որ ոչ մի տեղ նրան տեխնիկայով չեմ զիջել, միայն տակտիկական սխալներ եմ թույլ տալիս, իսկ դա, հնարավոր է, լարվածությունից է, որի պատճառով էլ սխալներ եմ թույլ տալիս: Ուղղակի կարող եմ ասել, որ նպատակս է առնվազն մեկ անգամ հաղթել աշխարհի առաջնությունում եւ, բնականաբար, օլիմպիական խաղերում: Մինչ օլիմպիական խաղերն էլ աշխարհի առաջնություններ կան, իսկ թե որ մրցաշարի ժամանակ մենք նորից կհանդիպենք, բնականաբար, նախապես չեմ կարող ասել: Աշխարհի առաջիկա առաջնությունը կկայանա մյուս տարի` սեպտեմբերին, Տաշքենդում, 2015-ից նոր միայն աշխարհի առաջնությունը կլինի օլիմպիական վարկանիշային: Հաջորդ տարի անցկացվելու է նաեւ Եվրոպայի առաջնություն, ու պետք է նաեւ դրան պատրաստվենք: Քանի որ տարին նոր է ավարտվել, դեռ պարզ չէ` ինչ մրցումների պիտի մասնակցենք: -Բացի մարզումները, մրցաշարերը, որոնք, իհարկե, բավականին շատ էներգիա, ժամանակ են խլում, նախասիրություններ ունե՞ք:Ազատ ժամանակ, ինչով եք զբաղվում պարապմունքից, մրցումներից բացի: -Իմ նախասիրությունները շատ են եւ բազմազան, եւ նույնիսկ մի փոքր պատուհան գտնելու դեպքում միանգամից փոխում եմ զբաղմունքս, սպորտից բավականին հեռանում եմ, որ ցանկությունը հետ գա: Այս պահին սովորում եմ Երեւանի պետհամալսարանի միջազգային հարաբերություններ ֆակուլտետի ասպիրանտուրայի երկրորդ կուրսում, բոլոր քննություններն արդեն հանձնել եմ, պատրաստվում եմ գիտական թեզ գրելուն եւ պաշտպանելուն: Մնացել է հիմնականում դա, որը թողել էի աշխարհի առաջնությանը պատրաստվելու պատճառով: Ավելի ճիշտ, ոչ թե թողել էի, այլ ուղղակի ժամանակավոր ընդմիջում էր, եւ առաջիկա շաբաթվանից կսկսեմ արդեն ակտիվորեն պարապել դրանով: -Այսինքն`գիտությամբ: -Ինձ մոտ գիտությունը եւ սպորտը միշտ, հատկապես վերջին տարիներին զուգահեռ են ընթացել: -Իսկ դպրոցում լա՞վ եք սովորել: -Առաջին դասարանից գերազանցիկ եմ եղել, նույնիսկ տասը տարին գերազանց եմ ավարտել, ուղղակի ոսկե մեդալի համար քննությանը չմասնակցեցի նորից սպորտի պատճառով: -Բացի սպորտն ու գիտությունը այլ նախասիրություն ունե՞ք` երաժշտություն, կինո, թատրոն… -Երեւի թե վերջին 4-5 տարվա մեջ չկա քչից-շատից հայտնի թատերական ներկայացում, որը ես բաց եմ թողել: Մի հետաքրքիր զուգադիպություն (գուցե պատահականություն) էլ կա. ամեն տարի սեպտեմբերից առաջ տեղի են ունենում Վարդան Պետրոսյանի նոր թատերաշրջանի ներկայացումները, եւ այնպես է ստացվում, որ, 2008-ից սկսած, ամեն տարի ես գնում, նրա ներկայացումն եմ դիտում ու հետո մեկնում կամ աշխարհի առաջնության, կամ օլիմպիական խաղերի: Եվ երբ հանդիպեմ պարոն Պետրոսյանին, պիտի մոտենամ եւ ասեմ. Ճիշտ է, շատ գոհ եմ, շատ դրական ազդեցություն են ունենում ինձ վրա Ձեր ներկայացումները, եւ ես միշտ մեդալով եմ վերադառնում, բայց եկեք մի բան փոխենք դրանց մեջ, որ պարտադիր ոսկի բերեմ, մեդալները չեն բավականացնում: Իսկ եթե ավելի լուրջ, ապա ակտիվ մասնակցություն եմ ունենում մեր հանրապետության մշակութային կյանքին. թատրոններ, պոեզիայի երեկոներ, բնականաբար, կինո…

-Ամուսնացա՞ծ եք: -Արդեն մեկ տարին լրացել է: -Բալիկ ունե՞ք: -Դեռ ոչ, դեռ վայելում ենք միմյանց (ծիծաղում է-Ռ.Թ.): -Գյումրիում շա՞տ եք լինում: -Շատ հազվադեպ եմ լինում ծանրաբեռնվածության պատճառով: Երբ Հայաստանում եմ, գոնե աշխատում եմ տանը մնալ, եւ ծնողներիս տեսնել, եւ կնոջս հետ շատ լինել: -Սպորտի հետ կապ ունի՞ Ձեր կինը: -Այնքանով կապ ունի, որ Արսեն Ջուլֆալակյանի կինն է (ծիծաղում է-Ռ.Թ.): Դրանից մեծ կապ երեւի չկա: Ծանրաբեռնվածությունը նաեւ նրանից է, որ տարվա երկու ամիսը Գերմանիայում հանդես եմ գալիս ակումբային առաջնությունում: -Իսկ զոքանչ ունե՞ք: Ինչպե՞ս եք յոլա գնում նրա հետ: -Բնականաբար, շատ լավ հարաբերությունների մեջ եմ: Ես նույնիսկ բարդույթավորվում եմ զոքանչ բառը հնչեցնելիս, քանի որ դրա հետ վատ բաներ են ասոցացվում: Կնոջս անունը Հերմինե է, եւ ես զոքանչի փոխարեն գործածում եմ Հերմինեի մայրիկ բառակապակցությունը: Ես չեմ ընդունում, երբ մարդիկ իրենց զոքանչին հենց զոքանչ բառով են դիմում: Ես նրան, ով, ի դեպ, շատ ժամանակակից մտածելակերկով կին է, դիմում եմ անունով` Նարինե:

Զրույցը` Ռ. ԹԱԹՈՅԱՆԻ