Ով ասի`թե ինչ եմ գրում Դավիթ Հարությունյանին, այֆոնիս 50 տոկոսը, նրան եմ տալու...

COMMENT  

Հայաստանի Հանրապետության վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանը շռնդալից կերպով շարունակում է «ռեկորդային» հաջողություններ արձանագրել։ Միայն թե մնում է պարզել` կոնկրետ որ ոլորտում։ Նշենք, որ ՀՀ վարչապետի «նվաճողական» քաղաքականությունը առավել խորհրդանշական է վիրտուալ ու որոշ ազարտային ոլորտներում, ինչը խոսում է նրա մասին, որ ի դեմս Հովհաննես Արգամիչի ՀՀ-ն ըստ էության ունի ոչ թե երկրային, այլ հենց վիրտուալ վարչապետ։
Միակ բանը, որ դեռեւս հաջողվում է վարչապետ Աբրահամյանին, ապա իր կաբինետում «սիրողական» մակարդակի ծրագրերի մշակումն ու իրագործումն է, չնայած որ դա էլ առանձնապես շոշափելի արդյունքներ չի ապահովում։ Վերջին գլուխգործոցը` որի իրականացման համար ձեռնամուխ եղավ կառավարության ղեկավարը, վարչապետների ակումբի ստեղծման գաղափարն էր, որն էլ չստեղծված` այնպիսի տպավորություն է, որ վերածվում է թեյ խմելու կլուբի, ուր հաստատ դժվար թե որեւէ մեկը ճար գտնի` էս երկիրը տնտեսական կոլապսից դուրս բերելու համար:

Իհարկե Արգամիչն` իր «կրուգով» հանդերձ ամեն ինչ անում է հասարակության աչքերին ու ընդհանրապես քաղաքական դաշտում թոզ փչելու, թե ինքը վսյոռավնո խաղացող ֆիգուր է ու ամեն տեղից ելքեր փնտրող աս քաղաքական գործիչ, բայց չգիտես ինչու եւ ինչպես նրա մոտ միշտ ամեն ինչ թարս է ստացվում:

Իսկ դրա թիվ մեկ պատճառն այն է, որ «բլեֆը» հենց իրենցից է սկսվում։ Օրինակ մի հարցնող լինի.էդքան խելքից դուրս «պայեստկաներ» որ կազմակերպեցիք, էդքան ծախսեր որ դուք քաշեցիք, է'լ շեյխերին, է'լ ռուսներին, է'լ ամերիկացիներին, ալամ-աշխարհին որ զարմացրեցիք` ձեր լեզուների իմացությամբ ու ծով խելքով, ի՞նչ փոխվեց հայրենի կառավարության ներսում եւ ի՞նչ մի դրական տեղաշարժ արձանագրվեց տնտեսական բլոկում, որ զույգ աչքով հայ հասարակությունը այդպես էլ չի տեսնում:

Էդ որ մինիմալը 25 մլն 800 հազար դրամով մոսկվաներ, հետո էլ Քուվեյթներ եք թռնում `իբր արաբական աշխարհի շեյխերին « կպցնելու» ու ՀՀ բերելու համար, գուցե մտածեի՞ք, որ այդ գումարներով կարող էիք սեփական ժողովրդի հոգսը հոգալ, այլ ոչ թե չեղած բյուջեն էլ «սանրեիք» ու մի կողմ քաշվեիք: Սանրելուց հետո էլ, գոռում–գոչում եք. կոռուպցիայի դեմ պայքար: Մեկը չկա հարցնի.իսկ էդ ո՞վ ա կինոյի էդ դուխով տղեն, որ գալու ա ու կոռուպիայի հերը տա անիծի….
Կոռուպցիայի դեմ պայքար եք սկսում, բայց կոռուպցիայի պապա տարիներ շարունակ հասարակությունը Ձեզ է ճանաչում, կոլապսի մեջ հայտնված տնտեսությունը առողջացնելու ելքեր եք մոգոնում, բայց ինչպես միշտ ՀՀ-ի բյուջեն կոտրած տաշտակի օրն է ընկնում...Եթե ձեր հայտարարությունները, երկար-բարակ ճառերն ու ձեռնարկները ուղղակի «ծյունինգի ու թամաշայի» համար չեն, ապա ի՞նչն է խանգարում տարիներ շարունակ կերած-խմածներիդ ՀՀ-ի բյուջեն խելքի բերելու ու ժողովրդի վիճակը մի քիչ բարելավելու: Եթե իրականում ուզում եք ուժեղ և զարգացած երկիր ունենալ` հզոր ու կայուն տնտեսությամբ, ապա ի՞նչն է Ձեզ խանգարում օրինակ,  կառավարության կազմում մոդելների ու փայլատակող աստղերի փոխարեն հայտնվեն կոնկրետ մասնագետներն ու պրոֆեսիոնալները: Իհարկե ոչ մեկ. բայց քանի դեռ ՀՀ վարչապետը` աշխատավարձի հույսին ապրող ու անբիզնես մնացած Հովհաննես Արգամիչն է, ապա իրատեսական ծրագրերից խոսելն ուղղակի ապսուրդ է ու հեքիաթ, որին չեն հավատա անգամ Արգամիչին ծափ տվողներն ու նրա պալատական «երգիչները»...

Ծրագրերից խոսելը, հատկապես կառավարության ծրագրից, պարզ պոպուլիզմ է: Կառավարությունը, վերջապես  պետք է գիտակցի, որ գործ ունի ռեալ սեկտորի հետ, որի կառավարումը շատ բարդ է, եւ որն իրականում կարող է ամեն մեկի խելքի բանը չլինել: Շատ էլ որ Արգամիչն ասում էր, թե քաղաքական գործիչ լինելու համար խելք պետք չէ...

Չնայած ներկայիս կառավարության ու նրա որոշ հինավուրց անդամների պարագայում, կարելի է ասել  Արգամիչը ճիշտ է դուրս գալիս, քանի որ նախօրեին հայոց խորհրդարանից պատրաստված ռեպորտաժը եւս մեկ անգամ ապացույցն էր այն բանի, որ Արգամիչն  ու
իր «անսամբլը» ոչ ավել, ոչ պակաս ժպիտ մանկապարտեզն են հիշեցնում: Չնայած կասկած չկա, որ մանկապարտեզ հաճախող սաները հաստատ այսօրվա մեր որոշ ինքնասիրահարված նախարարներից ու բազում պորտֆելավորներից առավել բանիմաց ու գրագետ կգտնվեն:

Դե հիմա դուք ասեք. ինչո՞վ է տարբերվում ձեր կառավարությունը մանկապարտեզից.որ պետության առջեւ ծառացած լրջագույն խնդիրներն ու մարտահրավերները թողած, եկել նստել ու թիթեռ եք նկարում...

Ի վերջո անտարբերությունն ու արհամարանքը` սեփական ժողովրդի, պետական մարմնի, այս դեպքում` նույն խորհրդարանի հանդեպ իր չափ ու սահմանն ունի. ազարտային խաղերով ու բջջային հեռախոսներով տվայտվելու համար, կարծում եմ ավելի հարմար միջավայր ու ժամանակ կարող եք գտնել: Երբ որեւէ մեկը ձեզ չի քննադատի ու չի «հալածի», թե ինչու եք հեռախոսով սուպեր մարիո խաղում, կամ էլ իրար քոմենթ անում, թե ով կլինի հաջորդը, որ կհամարձակվի «ստի զանգը» կախել ` հայոց խորհրդարանում:
Գուցե Արգամիչը մրցույթ հայտարարեր ու ասեր, որ ով ասի, թե ինչ եմ գրում Դավիթ Հարությունյանին ` այֆոնիս 50 տոկոսը նրան եմ տալու:
Սաղ հեչ, Արգամիչ, էդ նեղ մաջալին բա որ կոնտակնտներիդ կնոպկեն սեղմվեր,  ի՞նչ էիր անելու…Եւ կամ ի վերջո. այֆոնն ա՞ որ քեզ պիտի զարդարի, Արգամի'չ:
Սենց որ գնա, էլ գործի գնալու կարիք էլ չի առաջանա.մոնումենտի շքեղ  դղյակից այֆոնով կարող ես  կառավարել ու մոդելներին գործի տեղավորել, որ հանկարծ երկիրը գործազրկության մեջ չմեռնի…

Գայանե   Զարգարյան