Ո՞վ եւ ինչո՞ւ հասցրեց Մայր Հայաստանը այս վիճակին

Կար ժամանակ, որ Մայր Հայաստանը խրոխտ եւ հպարտ թուրը ձեռքին կանգնած էր թշնամու դեմ: Այդպես էր տասնամյակներ շարունակ, սկսած այն օրերից, իսկ դա Խորհրդային Հայաստանն էր` 1950-ական թվականներում, երբ կառուցվեց այդ շքեղ եւ խորիմաստ հուշարձանը: Այդպես էր նաեւ առաջին  արցախյան պատերազմից հետո:

Բայց այդպես չէ հիմա: Մայր Հայաստանը կարծես թե ձեռքից բաց է թողել թուրը եւ հոգնած ու հիասթափված նստած սպասում է իր բախտին` թե ինչ կանեն թուրքրեը, թե ինչպես կգծեն սահմաններն ադրբեջանցիները եւ որտեղ եւ ինչպես մեզ կպաշտպանեն ռուսները:  Մայր Հայաստանի որդիք փախնում են Հայաստանից նրան թողնելով անտեր ու անպաշտպան: Ոմանք կիսվել են տարբեր խմբերի եւ հոշոտում են միմյանց: Եվ միայն հուշերում ու երազներում, մտքերում ու անուրջներում մենք հիշում ենք հին եւ բարի ժամանակները, երբ  Հայաստանում  զվարթ եւ ուրախ, անհոգ ու ապահով կյանք էր եւ տոները սպասված էին լի ուրախությամբ ու քեֆերով, մարդկային ջերմությամբ ու սիրով: Այդ ամենը այսօր թվում է այլ մոռացված ու հեքիաթային կայնքից: Այսօր Հայաստանում բոլոր տոները «տոնվում» են գերեզմաններում` կլինի Նոր տարի, թե Մարտի 8 եւ շատ քչերն են, որ առաջարկում են այնպիսի ճանապարհ ու ապագա, որը թույլ կտա Մայր Հայաստանին նորից կանգնել ոտքի, հպարտ բարձրացնել գլուխը եւ թուրը ձեռքին դեմ հանդիման դուրս գալ թշնամիների առաջ: Այսօր, երբ նիկոլական հակահայկական ու հակամարդկային  խմբակը  հոգեվարքի մեջ ամեն օր ցույց է տալիս իր գարշելի, ճղճիմ ու անասնական դեմքը կա երկու հիմնական հարց`

1. ինչպես  անարյուն, անցնուն եւ հնարավորինս շուտ պատմական աղբանոցը ուղարկել Հայաստանում իշխանությունը սորոսաթուրքական չմոներին

2. ինչ անել հետո, որպեսզի հերթական անգամ չսխալվենք, որպեսզի ոտքի կանգնենք եւ թուրը ձեռքներս վերցնենք, որպեսզի գլուխներս բարձր լինի, որպեսզի թուրքը հեռվից տեսնելով Մայր Հայաստանի արձանը սարսափի:

Առաջին հարցի պատասխանը հետեւյալն է` յուրաքանչյուր հայ, եթե նա  սորոսաթրքացած եւ նիկոլացած չէ, պետք է հրապարակավ եւ շիտակ արտահայտի իր դիրքորոշումը, մերժելով այն գարշահոտ աղբը, որը կոչվում է նիկոլիզմ:

Երկրորդ հարցի պատասխանը հետեւյալն է` ՀԱՅԿԱԿԱՆ ՀՈՂ-ՀԱՅ ԱԶԳ-ՀԱՅՈՑ ՊԵՏԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ: Մենք պարտավոր ենք պահպանել մեր հայոց հողի յուրաքանչյուր թիզը, տարծաքային ամբողջականությունը, սահմանն ու սահմանամերձ բնակավայրերը, որովհետեւ առանց հողի չի կարող լինել ազգ: Մենք պարտավոր ենք մեր հողում պահպանել մեր ազգը: Ազգ ասելով պետք է հասկանանք եւ (ազգաբնակչությունը, որը վերջին 30 տարիներին կրկնակի նվազել է) եւ ազգային էությունը, այն է` մշակույթ, կրթություն, արժեքների համակարգ, մտածելակերպ, աշխարհահայցք, լեզու, կրոն, հոգեվիճակ: Եվ վերջապես հողը եւ այդ հողի վրա ազգը պահելու զարգացնելու համար լավագույն ձեւը պետականություն ունենալն է: Նորագույն պատմության մեջ` 103 տարվա ընթացքում հայոց պետականությունը ունեցել է 3 հանրապետություն եւ երկու անգամ կախված է եղել մազից: Նախ ձեւավորվելիս` 20-րդ դարի 18-20 թվականներին եւ այժմ: 103 տարի  այս կամ այն  ձեւի մեջ պահպանվել է: Մեր սերունդը պարտավոր է փրկել հայոց պետականությունը եւ այսօր հաշվի առնելով, թե՛ 103 տարվա փորձը, թե՛ ներկայիս մեր ռեսուրսները ու մեր ժողովդրի վիճակը եւ թե՛ միջազգային աշխարհաքաղաքական  զարգացումները  մենք տեսնում ենք  ընդամենը մեկ լուծում` ձեւավորել քաղաքական, ռազմական եւ տնտեսական սերտագույն դաշինք Ռուսաստանի հետ ընդհուպ մինչեւ միութենական պետականություն ստեղծելը: Հենց սա է բանաձեւը, որի շրջանակում լուծվում են ՀՈՂ-ԱԶԳ-ՊԵՏԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ մեզ համար ճակատագրական եռախնդիրը: Եվ այդ եռախնդիրը լուծելու համար այսօր ՍԻՄ կուսակցությունը իր ամբողջ ջանքերը դրել է «Ուժեղ Հայաստանը Ռուսաստանի հետ. հանուն նոր Միության» շարժման ծավալման ու հաղթանակի գործին: Սա այն երրորդ ուժն է,  որը զերծ մնալով հին արատներից եւ ներկայիս դավաճաններից առաջարկում է  մեր երկրի համար հասկանալի ու պարզ ճանապարհով հասնել ապահով, բարեկեցիկ ու հայեցի ապագայի:

Միացեք մեզ եւ միասին մենք  նորից ոտքի կկանգնեցնենք Մայր Հայաստանը եւ թուրը ձեռքներիս  կկասեցնենք թշնամուն` ցանկացած թշնամուն, ով ոտնձգություն կդրսեւորի մեր ՀՈՂԻ, ԱԶԳԻ կամ ՊԵՏԱԿԱՆՈՒԹՅԱՆ հանդեպ:

ՍԻՄ կուսակցության նախագահ,  «Ուժեղ Հայաստանը Ռուսաստանի հետ. հանուն նոր Միության» շարժման գործադիր կոմիտեի անդամ Հայկ Բաբուխանյան