Եթե շատ են ուզում,թող տեղադրեն հանրաճանաչ ռուս քաղաքական եւ զինվորական գործիչ Լորիս-Մելիքովի արձանը

Օրերս, մամուլում տեղեկատվություն հայտնվեց այն մասին, որ Գյումրիում՝ պետերբուրգաբնակ հայորդու գումարներով, ցանկանում են տեղադրել ռուս զինագործ Մ. Կալաշնիկովի արձանը: Մի տեսակ անհասկանալի է, թե ինչո՞ւ է հայ ազգը սկսել <տառապել> արձանամոլությամբ՝ Միկոյան, Կալաշնիկով… Հավանաբար մեր երկրի բոլոր խնդիրները լուծվել են, մարդիկ ապրում են կարծես դրախտում եւ այդ ասվածային կյանքը վայելելու համար պակասում են միայն <<գեղեցիկ>> արձանները:
Հասկանալու համար, թե ի՞նչ ընդվզման է արժանացել Կալաշնիկովի արձանի տեղադրումը հենց Գյումրիում, Fnews.am-ը զրուցեց ծնունդով գյումրեցի, տեղի բնակիչ, քաղաքագետ Գագիկ Համբարյանի հետ.
-Ինչ վերաբերվում է Անաստաս Միկոյանին, ասեմ. ընդհանրապես մինչեւ արձան պատվիրելն ու տեղադրելը, պետք է պարտադիր կերպով հաշվի առնեն հասարակության կարծիքը, այլ ոչ թե արձանը պատվիրեն, նոր հարցը դնեն քվեարկության Երեւանի ավագանիում կամ Գյումրիում: Ի՞նչ է դա նշանակում: Միկոյանի արձանի տեղադրման հետ կապված շատ է խոսվել, այդ իսկ պատճառով չեմ անդրադառնա, իսկ ինչ վերաբերվում է Կալաշնիկովին, ապա պետք է նշեմ, որ խնդիրը հետեւյալն է. Կալաշնիկովը մի գյուտի հեղինակն է, որը մահ, սուգ եւ ողբերգություն է բերում մարդկանց տները: Ինչպե՞ս կարելի է այդ մարդու արձանը տեղադրել որեւէ տեղ, կամ եթե ցանկանում են տեղադրել, թող տանեն ու տեղադրեն իրենց հայրենիքում: Այո, նա տաղանդավոր զինագործ-կոնստրուկտոր է, բայց դա չի նշանակում, որ նրա արձանը պետք է տեղադրվի Հայաստանի Հանրապետությունում: Ճիշտ է, ասում են, որ արձանը տեղադրելու են ռուսական 102-րդ ռազմաբազայում եւ Գյումրու քաղաքապետարանը լիազորություններ չունի, որ արգելի արձանը տեղադրելու գործին, բայց միեւնույնն է մենք դեմ ենք: Այս խնդիրը միջպետական համաձայնագրով պետք է լուծվի: Չեմ կարծում, որ հասարակությունը դեմ լինի, երբ տեղադրեն Չայկովսկու, Լերմոնտովի, Մայակովսկու արձանը: Եթե այդչափ մտածում են հայ-ռուսական բարեկամության համար, թող տեղադրեն հանրաճանաչ ռուս քաղաքական եւ զինվորական գործիչ Լորիս-Մելիքովի արձանը, ով ակտիվորեն մասնակցել է 1877-78թթ. ռուս-թուրքական պատերազմին եւ շատ բաներ է արել, թե՛ հայ ժողովրդի համար, եւ թե՛ Ռուսաստանի շահերը պաշտպանելու համար Հարավային Կովկասում: Ես ինքս որպես Գյումրու բնակիչ` կատեգորիկ դեմ եմ Կալաշնիկովի արձանը տեղադրելուն: Ինձ համար շատ մեծ ցավ է, որ այդպիսի մարդկանց արձանի տեղադրումը հովանավորվում է հայազգի գործարարների կողմից, որոնք բնակվում են Ռուսաստանում: Գործարարները պետք է ոչ թե այստեղ արձաններ տեղադրեն Ռուսաստանից բերված, այլ ընդհակառակը՝ աշխատեն, որ Ռուսաստանի տարբեր քաղաքներում տեղադրվեն Լորիս-Մելիքովի, Արամ Խաչատրյանի եւ այլ ճանաչված ու Խորհրդային Միության համար մեծ ներդրում ունեցած մարդկանց արձանները:

Սոսե  Չանդոյան