Չեն կարողանում իրենց զոհված որդու վերջին հրաժեշտը տան, իսկ Կառավարությունը սրընթաց վարկավորվում է... Արփի ՎԱՆՅԱՆ

Այս գիշեր թշնամու կրակոցից կրկին զինվոր է զոհվել... Անդառնալի ցավ, կրկին ու նորից... Թվում է, չի կարող լինել ոչինչ ավելի ողբերգական, սակայն պակաս ողբերգական չէ նաև այն, որ զոհված զինծառայողի հայրն ու եղբայրը այս պահին գտնվում են Ռուսաստանում: Նրանք արտագնա աշխատանքի են մեկնել, որպեսզի փակեն ընտանիքում կուտակված պարտքերը, վարկերը... Ի դեպ, սա առաջին դեպքը չէ, երբ զոհված զինծառայողի ծնողները արտագնա աշխատանքի պատճառով չեն կարողանում իրենց զոհված որդու վերջին հրաժեշտը տան...

Այս ֆոնի վրա որքան ոչ տեղին, որքան նյարդայնացնող, ցասում առաջացնող է Կառավարության ՝ վարկեր վերցնելու, ապա դրանք ժողովրդին տրամադրելու շուրջ առաջարկած քննարկումները:

Մի երկիր, որի բնակիչները անգամ 10 000 դրամանոց հարթուկը, հեռախոսը, թեյնիկն են վարկով վերցնում, այդ երկրի կառավարությունը լուրջ հիվանդ է:

Իհարկե, աշխարհի բոլոր երկրներն էլ վարկային քաղաքականություն վարում են, բայց մերը քաղաքականություն չէ, մերը վարկային ցեղասպանություն է: Որովհետև կարելի է վարկով բնակարան առնել, մեքենա առնել, դա նորմալ է, ընդունելի է: Բայց որ վարկով պետք է Նոր տարի նշել, հող մշակել, գազի, լույսի վարձ մուծել, հարթուկ առնել, համաձայնվեք, որ դա արդեն խոսում է այն մասին, որ մեր երկրում ինչ որ բան հաստատ այն չէ. Կամ Կառավարության անդամները տեղյակ չեն, թե ինչ է կատարվում հասարակ ժողովրդի հետ, կամ նրանք այս մոլորակից չեն,կամ թքած ունեն կամ էլ այս ամենը նրանց ձեռնտու է, հա մի տարբերակ էլ կա՝ նրանք կոմպետենտ չեն, ի վիճակի չեն լուծելու երկրի առջև ծառացած խնդիրները:

Այլ կերպ ինչպես բացատրես այն, որ սոցիալապես անապահով ընտանիքի երեխան զոհվում է, իսկ նրա հայրն ու եղբայրը այնքան վատ վիճակում են, որ չեն կարողանում գան ու հասնեն, մինչդեռ մեր իշխանավորների երեխաները վայելում են աշխարհի բոլոր բարիքները:

Լավ, բոլորս էլ մահկանացուներ ենք, ոչ մեկն իր հետ ոչինչ այս աշխարհից չի տանելու, փոխարենը թողնելու է անուն և հիմա յուրաքանչյուրիցս է կախված, թե ում ինչպես կհիշի պատմությունը, երկիրը, հետագա սերունդը... Մի քիչ էլ այս մասին մտածեք:

Արփի Վանյան