Սա պարզ ճշմարտություն է բոլորի համար, որն ավելի փխրուն է դարձնում ԼՂ հիմնախնդրի շուրջ խաղաղության ու հրադադարի երաշխիքները

Քանի դեռ միջազգային կառույցները, այդ թվում խնդրով զբաղվող ԵԱՀԿ ՄԽ համանախագահները, ԼՂ հակամարտության շուրջ հավասարության նշան են դնում Հայաստանի ու Ադրբեջանի միջև, վերջինս միշտ շարունակելու է չհրաժարվել իր լկտի պահվածքից: Սա պարզ ճշմարտություն է բոլորի համար, որն ավելի փխրուն է դարձնում ԼՂ հիմնախնդրի շուրջ խաղաղության ու հրադադարի երաշխիքները: Իսկ քանի դեռ այդ երաշխքներն առկախված են ոչ մեկը թող հույս չունենա, որ Ադրբեջանը կհրաժարվի վայրագություններից և ահաբեկչական գործողություններից: Հայկական դիվանագիտութունն այստեղ պետք է լուրջ հետևություններ անի՝ իր գերական ուղղություններից մեկը դարձնելով, քառօրյա պատերազմի ընթացքում ձեռք բերած սահմռկեցուցիչ փաստերով, միջնորդների կոկորդից բռնելու ու բաց չթողնելու քաղաքականությունը:
Երբ, օրինակ, ՄԽ համանախագահող առնվազն երկու երկրների նկատմամբ ԻՊ անդամներն ահաբեկչություններ իրականացրին, մի դեպքում պայթեցնելով Եգիպտոսում ռուսական ուղևորատար ինքնաթիռը, մյուս դեպքում՝ նախորդ տարվա նոյեմբերի 13-ին Փարիզում, մի քանի միաժամանակյա ահաբեկչական գործողություններ իրականացնելով Ֆրանսիայի խաղաղ բնակչության դեմ, Հայաստանի իշխանությունն ամենաբարձր մակարդակով ցավակցեց և սատար կանգնեց միջազգային ահաբեկչության դեմ իրականացվող պայքարին: Բայց այսօր, չէ որ նույն ահաբեկչությունը, միջնադարյան պատժատեսակներով, իրականացվեց դե յուրե չճանաչված պետության սահմաններից ներս՝ խոշտանգվեցին և դաժան մահվան արժանացան Թալիշի տարեցները, ահաբեկիչների թիրախ դարձավ նույն գյուղի դպրոցը, զոհվեցին և վիրավորվեցին երեխաներ, գլխատվեցին զինվորականներ: Կասկածից վեր է, որ այդ ամնեն իրականացվել է Ադրբեջան եկած իսլամիստ գրոհայինների ձեռքով: Անգամ Ֆրանսիայում և այլ եվրոպական պետություններում, որտեղ ահաբեկչություն է իրականացվել՝ զոհերից շատերը րոպե առաջ չեն էլ իմացել իրենց մահվան մասին. մարդկանց չեն գլխատել, ականջ չեն կտրել, աչք չեն հանել: Այդպիսի կտտանքների ենթարկվել են Սիրիայում ԻՊ խմբավորման գրոհայինների կողմից գերի վերցված այլախոհները, նույն սցենարը կրկնվեց նաև Արցախում:

ԼՂ պաշտպանության բանակը մարդկային կորուստների գնով կարողացավ վերջ դնել հակառակորդի ահաբեկչական սանձարձակություններին, բայց հարցն այն է, թե ինչո՞ւ այս ընթացքում, երբ համացանցով տեսնում էին հորթի ժպիտով բորենիների ձեռքին գլխատված զինվորների գլուխները պատկերող լուսանկարներ, բացակայեց քաղաքակիրթ աշխարհի համարժեք արձագանքը: Ահաբեկչություն տեսած ու ապրած երկրների անունից՝ ՄԽ համանախագահները տարածաշրջանում առնվազն պիտի հասցեական ու շատ կոշտ դատապարտեին Ադրբեջանին՝ միաժամանակ հայտնելով Հայաստանին իրենց զորակցությունը: Եթե սա է նրանց արժեհամակարգի պատկերացումը, ուրեմն թույլ տվեք չհավատալ, որ նրանք հայկական կողմի ու նաև իրենց հետ եղել են անկեղծ:

Նրանք իրենց առաքելությունում գուցե թերացել են, բազմիցս ջրի երես դուրս ելել այն ժամանակ, երբ հայկական կողմն է բարձրաձայնել հերթական սադրանքի կամ խոշտանգման մասին: Մինչդեռ, կանխել էր պետք, Ալիևի ականջները ձգել: Դա կլիներ առաքելություն: Եվ այսքանի հետո, անկեղծ չեմ էլ պատկերացում, թե ինչպես կարող է հայկական կողմը սեղանի շուրջ նստել և առհասարակ բանակցել ահաբեկչությունը սատարող երկրի ղեկավարի հետ: Որովհետև, միևնույն է , համանախագահների հետ ինչ պայմանավորվածություն էլ Ալիևը ձեռք բերի՝ չպիտի հավատաս. նրա տեսակն այդպիսին է, նա գենետիկ ատելություն ունի հայերի նկատմամբ, ինչից նրա բջիջներում սինթեզվում և դոմինանտ են դառնում ահաբեկչական տարրերը: Ահա ողջ ճշմարտությունը, ինչի հետ խուսափում են առերեսվել շատերը:

Հրաչ Մկրտչյան