«Վեց ամիս. ամեն գիշեր ծեծուջարդով, սպառնալիքներով` ստիպում էին սպասարկել տարբեր տեսակի ու տարիքի թուրք տղամարդկանց»

Fnews.am-ը անդրադարձել էր 18-ամյա թրաֆիքինգի զոհի(Ա.Ն.անունը փոխված է) պատմությանը, ում իր իսկ հարեւանուհին խաբեությամբ տեղափոխել էր Թուրքիա՝ սեռական շահագործման ենթարկելու նպատակով: Ի տարբերություն 18-ամյա մեր նախորդ զրուցակցի, ում հաջողվել էր կարճ ժամանակ անց բարի մարդկաց շնորհիվ հայրենիք վերադառնալ, ապա այսօրվա մեր զրուցակիցը` ավելի դաժան ու աննկարագրելի ստրկության ճանապարհ է անցել:

Աննան, ում պատմությանն այսօր կանդրադառնանք, ՀՀ-ում ապրում էր ժամանակավոր կացարանում, չուներ աշխատանք, ինչպես նա է ասում. «Սրա-նրա տանը տնային գործեր անելով` հազիվ օրվա հացիս գումարն էի վաստակում: Մի օր ծանոթներիցս մեկի տանը նստած էի: Ասացի՝ հիմնական գործ լիներ, աշխատեի, որ սրա-նրա հույսին չմնայի: Խոսակցությանը ներկա էր նաեւ ծանոթիս տանը հյուրընկալված Կարինեն, ով սկզբում ոչինչ չասաց: Միայն շատ ջերմ զրուցում էր, սկսեց հետաքրքրվել, թե ինչ գործեր կարող եմ անել: Ես էլ, թե՝ ամեն բան, սկսած հավաքարարի գործից մինչեւ տուն մաքրող ու երեխա պահող: Ասաց, որ հնարավոր է ինձ օգնի աշխատանք գտնելու հարցում: Վերցրեց կոնտակտային համարներս, ու էդպես բաժանվեցինք: Որոշ ժամանակ անց, Կարինեն զանգեց եւ ասաց, որ խոսելու բան ունի, բայց լավ կլինի, որ մեր տանը հանդիպենք ու առանձին զրուցենք: Եկավ մեր տուն ու առաջարկեց, որ իր հետ գնամ Թուրքիա՝ երեխա պահելու համար: Ասաց՝ հայկական ընտանիք է, ուզում են, որ իրենց երեխան հայ դայակ ունենա, ամսական հինգ հարյուր դոլար կստանամ, հետո, որ ազատ օրեր ունենամ, կարող է մի ուրիշ զբաղմունք էլ գտնեմ, որ «կողքից» էլ գումար աշխատեմ...

«Հանցավոր բիզնեսի գլխավոր դերակատարները ճաղավանդակների հետեւում են»

- Ե՞վ, ի՞նչ եղավ արդեն Թուրքիա հասնելուց հետո:

-Առաջին մեկ շաբաթն ամեն բան շատ լավ էր: Իրոք, ինձ տարան մի տուն, որտեղ փոքրիկ երեխա կար, ու նրա հետ սկսեցի զբաղվել: Բայց խոստացված աշխատանքը տեւեց ընդամենը մեկ շաբաթ: Դրանից հետո սկսվեցին այն դժոխային օրերը, որոնք շարունակվեցին վեց ամիս անընդմեջ(-խորը շունչ է քաշում, ապա շարունակում.Հեղ.): Մեկ շաբաթից հետո ինձ Թուրքիա բերած կինն ասաց, որ այն ընտանիքը, որտեղ մենք ապրում ենք, դժվար սոցիալական պայմաններում է, եւ մենք պետք է օգնենք, որ դուրս գան այդ վիճակից: Այլ խոսքով՝ մենք էլ պետք է աշխատենք, որ հոգանք մեր հոգսերը: Ասաց՝ բա էստեղ մնում ես, քնում ես, հո իրենց վզին չե՞ս նստելու: Պիտի գործ գտնենք, գործից հետո էլի կգաս, դայակություն կանես: Ու մի օր էլ, երեկոյան կողմ, տանտերն ինձ իր մեքենայով տարավ Անթալիայի կենտրոնում գտնվող գիշերային ակումբներից մեկը, որտեղ ակումբի տերերը մեզ արդեն սպասում էին: Չգիտեմ՝ ինչ խոսեցին թուրքերենով, որից հետո ակումբի տիրուհին ասաց, որ նստեմ մուտքի մոտ, եւ եթե հաճախորդներից մեկի սրտով լինեմ ու ինձ հրավիրեն իրենց սեղանի մոտ, առանց այլեւայլությունների գնամ, նրանց հետ ժամանակ անցկացնեմ:

Տանտիրոջն ասացի, որ չեմ ցանկանում մարմնավաճառությամբ զբաղվել: Ինքն էլ, թե` ինչ մարմնավաճառություն, ուղղակի պետք է հաճախորդներին գրավեմ, որ դառնան ակումբի մշտական այցելուներ, եւ որ ամեն մի հաճախորդ բերելու համար ինձ համար ակումբի տերերը գումար կտան ու վերջ... Գիտեմ՝ շատերը իմ պատմությունը լսելով` կմեղադրեն ինձ, կասեն՝ չգիտեի՞ր, որ գնում ես Թուրքիա, ուրեմն ի՞նչ պետք է անեիր այնտեղ: Բայց (-արտասվում է.)…Ինձ ստիպում էին սեռական հարաբերության մեջ մտնել այն թուրք տղամարդկանց հետ, ովքեր ընտրում էին ինձ: Մենք ոչ թե մարդ էինք, այլ իր, որոնց, ինչպես խանութում դրված իրերին, ընտրում եւ գնում էին: Ու այդպես գրեթե վեց ամիս. ամեն գիշեր ծեծուջարդով, սպառնալիքներով ստիպում էին սպասարկել տարբեր տեսակի ու տարիքի թուրք տղամարդկանց, որոնք քեզ վերաբերում էին որպես իրի, որը մեկ անգամ օգտագործելուց հետո կարելի է դեն նետել: Չէին էլ հարցնում քո ցանկությունը. նախապես գումարը վճարում էին ու ոնց ուզեին, ինչ ձեւով ուզեին, սեռական ակտի մեջ էին մտնում մեզ հետ: Մինչեւ լուսաբաց այդ գործով էինք զբաղված: Դա մի անտանելի զգացողություն է՝ անասելի ցավի ու միաժամանակ ինքդ քո հանդեպ արհամարհանքի միախառնում: Ամենաահավորն այն է, որ ոչ ոքի չէի կարող մեղադրել. ինքս էի համաձայնել ու գնացել:

Նկատենք, որ Աննան եւս, դատարանի վճռով ճանաչվել է տուժող` այլ խոսքով թրաֆիքինգի զոհ, անցել է բավական ժամանակ, հանցավոր բիզնեսի գլխավոր դերակատարները ճաղավանդակների հետեւում են: Բայց, ինչպես եզրափակեց մեր զրույցը. «Դա ինձ ոչինչ չտվեց, բոլորը մինչ օրս ինձ մատով են ցույց տալիս, մտածում են, թե ընդամենը զոհ եմ ներկայանում, բայց իրականում լավ էլ իմ սրտով էր, հակառակ դեպքում այդքան չէի մնա: Էնքան կուզեի, որ էդ ասողները ընդամենը մի ժամ հայտնվեին այդ հանցավոր խմբի ճիրաններում ու հասկանային, թե ինչ է նշանակում լինել օտար երկրում` մենակ, առանց անձնագրի, տեղաշարժի իրավունքի... Ամեն օր բախվում եմ մարդկանց մեղադրող, արհամարհական հայացքներին, չնայած կան նաեւ մարդիկ, ովքեր հասկանում ու աջակցում են ինձ»:

Նոնա  Ադամյան