«Պա՛պ ջան, թուրքն ում շուննա, որ Արցախին տիրանա, քնեն` տենց երազ չեն տեսնի, մենք մինչեւ վերջ կռվելու ենք». Երեք տանկ խոցած Նարեկի մասին հայրը արտասունքն աչքերին է հիշում.Iravunk.com

Մերօրյա արցախյան պատերազմի թողած վերքերը երբեք էլ չեն սպիանա, ինչպես որ երբեք չեն վերադառնա այն հերոսները, ովքեր ընկան մարտում։ Մերօրյա նահատակված հերոսների շարքում է նաեւ 19-ամյա Նարեկ Բադալյանը, ով ծնվել եւ մեծացել է Էջմիածնի Ծաղկալանջ գյուղում: Ադրբեջանի կողմից Հայաստանի և Արցախի դեմ սանձազերծված պատերազմի ողջ ընթացքում Նարեկը եղել է թեժ կետերում՝ Հադրութում, Շուշիում՝ Քարինտակում: Մինչ հերոսի մահով ընկնելը Նարեկը հասցրել է խոցել թշնամու երեք տանկ:

Հերոսի հայրը` Արման Բադալյանը, ով եւս, որպես կամավոր մասնակցել է այս պատերազմին,  մեզ հետ զրույցում հուզմունքը` շաղաղված հպարտությամբ, հազիվ զսպելով որդուն այսպես բնութագրեց.

-Բարի, կամեցող, լավատես, համառ, հաստատակամ, խելացի ու նպատակասլաց տղա էր Նարեկս, մեր տան լույսն էր Նարեկը: Այնպես չէ, որ ես հայրն եմ դրա համար եմ նրան աստվածացնում: Չէ՛, Նարեկիս ճանաչողները բոլորը իմ խոսքերը կպնդեն: Բոլորին հասնող, քաջ, կյանքով լեցուն, միշտ ժպիտը դեմքին տղա էր իմ հերոսը: Խոստացել էր, որ ծառայությունն ավարտի` չի թողելու, որ հերը աշխատի: Մի օր ասեց. «Պապ, մամ, Դուք հլը ո՞ւր եք, որ հպարտանաք Ձեր Նարեկով»: Բայց մենք առանց իրա էս հպարտությունը չէինք ուզում (-արտասվում է Ի.Ա.):

Նարեկն իրենց տան մեծն էր. հարազատ քույրը 17 տարեկան է, եղբայրը՝ 11: Որդեկորույս հայրը հիշում է.

- Իմ հերոսը չէր սիրում կոստյում հագնել, բայց երբ Վերջին զանգի օրը հագել է, մորն ասել է՝ գնամ բանակ, գամ, այնպիսի գործ եմ ընտրելու, որ միշտ կոստյումով լինեմ: Իմ բալեն շատ լուսավոր նպատակներ ուներ, մեր տան վառվող ճրագն էր: Ինչքան էլ անտրամադիր լիներ, երբեք ցույց չէր տալիս: Ուրիշներին կյանք տվող տղա էր իմ հերոսը:

Անդրադառնալով պատերազմի օրերին եւ Նարեկի հերոսաբար ընկնելուն` հայրը, խորը հոգոց հանելով հիշեց.

-Վերջին անգամ նոյեմբերի 7-ին՝ իր ծառայության 10-րդ ամսում, զանգել խոսել էր իր հորեղբոր տղայի և ընկերոջ հետ: Ասել էր, որ սաղ լավա, որ հաղթելու ենք: Տղես վերջին անգամ ինձ հետ խոսելիս ասեց...«Չվախենաք, թուրքն ում շուննա, որ Արցախին տիրանա, քնեն տենց երազ չեն տեսնի, մենք մինչեւ վերջ կռվելու ենք պա՛պ ջան»:

Մինչև նոյեմբերի 16-ը ընտանիքը ոչ մի լուր չի ունեցել Նարեկից: Այդ օրն են իմացել Նարեկի մահվան մասին: Նարեկի հուղարկավորել են նոյեմբերի 18-ին՝ հերոսի ծնողների ամուսնության 20-րդ տարեդարձի օրը.

-Սիրտս էնքանով է հանգիստ, որ պատերազմի օրերին ես էլ եմ կռվել` տղուս հետ հավասար, բայց ես մնացի, տղես` Նարեկս չկա, ես ո՞նց ապրեմ այ բալա...Նարեկս չի թողել գնամ իր մոտ, ասեց. «Ա՛յ հեր, գաս մոտս, ես քեզ պահե՞մ, թե ինձ»,-ասեց տղես: Մտածում էր ես պիտի խանգարեմ իրեն, բայց ես հաստատ չէի խանգարի: Երնեկ ես գնայի իմ տղայի մոտ, ես չէի թողնի փախնեի, ինչպես, որ նրա մոտից շատերը:

Անդրադառնալով որդու հետ կատարվածի մանրամասներին որդեկորույս հայրը պատմեց.

-Նարեկը Շուշիում՝ Քարինտակում է եղել, 70 հոգով են եղել, բոլորը փախել են, մնացել են 15 հոգով: Որդուս հետ անընդհատ կապի մեջ էի: Սկզբում ասաց՝ պա′պ, 15 հոգի ենք, հետո ասաց՝ պա′պ, 8 հոգի ենք: Հարցրի՝ ընկերնե՞րդ են, ասաց՝ այո, ասացի՝ հանկարծ չթողնես, ասաց՝ պապ, էս ի՞նչ ես ասում: Դրանից հետո էլ ինձ հետ չի խոսել: Իր ընկերոջն է զանգել, հրաժեշտ տվել և մեկ էլ եղբորս տղային է զանգել, հրաժեշտ տվել: Ասելա. «Մերոնց ասա, ես գնում եմ, թող լավ նայեն իրենց»:

Եղբորն ասել էր, որ ոտքն է վնասվել: Եղբայրը ասել է մի կերպ դուրս արի օգնություն կանչի: Նարեկս ասել է, որ չի կարո՞ղ դուրս գալ, ասել է՝ ցավդ տանեմ ո՞նց դուրս գամ, դեմն իրենք են, հետևն իրենք: Ես գիտեմ, զգում եմ, որ իմ տղան ինքնասպան է եղել, որ գերի չընկնի:

մանրամասները՝Iravunk.com-ում:

Պատրաստել է լրագրող ԻԼՈՆԱ  ԱԶԱՐՅԱՆԸ: