Ընկերս տեսնելով ինձ արնաքամ, անգիտակից վիճակում մտածել է, որ ես էլ չկամ, թողել է ինձ ու վազել օգնության․ Պատերազմի չսպիացող վերքը

Պատերազմը շատ բան խլեց մեզանից, լույսեր մարեցին, հույսեր կորան, հազարավոր մայրեր սգավոր դարձան։ Իսկ հերոս տղաներից շատերը հանուն մեր այսօրվա՝ զոհեցին իրենց առողջությունը, մնալով անոտ, անձեռք, անժպիտ, բայց այսքանով հանդերձ կյանքը չմեռավ իրենց մեջ։ 

Այսօրվա իմ զրուցակիցը հենց այդ հատկանիշներով է օժտված, անչափ լավատես, քաջ ու ժպտադեմ, ժամկետային զինծառայող եղբորը կողքին լինելու համար կամավոր ռազմի դաշտ մեկնած, ծանր, առաջին հայացքից կյանքի հետ անմահատեղելի վնասվածքներ ստացած, բայց համառության շնորհիվ դժվարությունները հաղթահարած, ոտքերին պրոթեզի միջոցով կյանք տված ՎԱՀԵ ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆԸ։

Վահեի հետ զրույցի ընթացքում չափազանց դժվար էր զսպել հույզերը, բայց հերոսի խամրած, բայց կյանքի նկատմամբ լավատես հայացքը, ակամայից սթափեցնում էր: 

Վահեն նախ պատմեց, թե ինչպես է հասել առաջնագիծ․

-Եղբայրս էր ծառայում Եղնիկներում, վերջին անգամ խոսել էի եղբորս հետ սեպտեմբերի 26ին, իսկ արդեն առավոտյան իմացա, որ պատերազմ է ողջ սահմանագծով։ Սեպտեմբերի 28-ին կամավոր մեկնել եմ Մարտունի-2 զորամաս, որտեղից, որ նպատակ ունեի հասնել եղբորս։ Բայց չկարողացա, մնացի Մարտունի 2 զորմասում, կազմվեց <<Արարատ>> համահավաք վաշտը, որից հետո մեկնեցինք Հադրութի պաշտպանական շրջան։ Մոտ հինգ օր այնտեղ պաշտպանություն իրականացնելուց հետո՝ նահաջի հրամանից հետո վերադարձել ենք Մարտունի 2, որտեղ  մնացել ենք մինչեւ հոկտեմբերի 19-ը։ Այդ օրը մեզ տեղափոխեցին Ֆիզուլի՝ առաջնագիծ։ Հոկտեմբերի 22-ից սկսվել է դեմ առ դեմ մարտ, որի արդյունքում, փառք Աստծո, չենք ունեցել ոչ վիրավոր, ոչ զոհ։ Այդ ընթացքում բառի բուն իմաստով հրետակոծության տակ էինք։ Հոկտեմբերի 24-ին կրկին մարտի ենք բռնվել թշնամու մեծածավալ բանակի հետ, որպեսզի փրկվենք ընկերս՝ Վաչոն Նահապետյանը, իրեն պայթեցրեց, որպեսզի մենք կարողանանք նահանջել։ Այդ մարտի արդյունքում վիրավորվել եմ գլխիս շրջանում, ունեցանք երկու զոհ, չորս վիրավոր։ Նահանջ ենք կատարել դեպի զորք, հասնելով տեղ կրկին մարտի ենք բռնվել հակառակորդի հետ, որի ժամանակ վիրավորվել եմ մի քանի տեղից՝ ձախ ուսից եւ երկու ոտքերից։ Վիրավորում ստանալուց հետո արնաքամ հետ ենք եկել, այդ ընթացքում զոհվեց ընկերս՝ Լյովը։ Մնացել էինք ես ու Էդգարը, ընկերս տեսնելով ինձ արնաքամ, անգիտակից վիճակում մտածել է, որ ես էլ չկամ, թողել է ինձ ու վազել օգնության։ Հոկտեմբերի 26-ին արթանցել եմ ամայի դաշտում, սողեսող հասել եմ դեպի մեր զորքերը, բայց չհաջողվեց հասնել, որովհետեւ հոկտեմբերի 28-ին՝ անգիտակից վիճակում գերեւավարվել եմ հակառակորդի կողմից։

-Այսինքն անգիտակից վիճակո՞ւմ ես գերեւավարվել։

-Այո, երբ աչքերս բացեցի տեսա շրջապատված եմ, շուրջ հիսուն օր մնացել եմ գերության մեջ, դեկտեմբերի 14-ին վերադարձել Հայաստան։ Գերության մեջ երկու վիրահատություն եմ տարել, ինձ կարելի է ասել, որ Աստված է պահել։

-Հավատո՞ւմ էիր, որ վերադառնալու ես հայրենիք։

-Չէ, չէի հավատում, մինչեւ որ չեն նստացրել ինքնաթիռ ու հայկական հողի վրա վայրէջք չենք կատարել։ 

-Սպառնո՞ւմ էին քեզ։

-Սպառնալիքներ, որպես այդպիսին չեն եղել։ Ասում էին, որ ցանկության դեպքում կարող եմ հրաժարվել ՀՀ քաղաքացիությունից կամ վերադարձվել երրորդ երկիր։ 

-Վահե, իսկ եղբայրդ, ում օգնելու համար մեկնեցիք ռազմաճակատ․․․

-Եղբայրս փառք Աստծո ողջ-առողջ վերադարձել է։ Եղբայրս իմ մասին չի իմացել մինչեւ դեկտեմբերի 2-ը։

Զրույցը՝ ԻԼՈՆԱ ԱԶԱՐՅԱՆ

Iravunk.com