Հմուտ զինվորականները խոստովանում են, որ պատերազմը վերլուծելիս քարացել են Ադամի կազմակերպած ու վարած մարտից․ Հերոս Ադամ Սահակյանի սխրանքի ուղղին

Նա ծնվեց ազատ ու անկախ Հայաստանի մայրաքաղաքի սրտում՝ Հանրապետության հրապարակի հարևանությամբ, և ողջ կյանքն ապրեց գլուխը բարձր ու հպարտ, որովհետև իր սերունդն էր դարձել ժառանգորդը այն հաղթանակի, որը կերտեցին 20-րդ դարասկզբի Արցախյան ազատամարտի հերոսները։

Աբովյան փողոցի ջերմ ու տաք տներից մեկում ծնվեց Խաչատուրի ու Գայանեի երկրորդ որդին՝ Ադամը, որը թեև տարբերվում էր իր ավագ եղբորից՝ Մուշեղից, աշխուժությամբ ու ճարպկությամբ, բայց բնավ չէր զիջում նրան՝ իր ունեցած ամենալավը բոլորին նվիրաբերելու կարողությամբ։

Ադամը մշեցու ժառանգ էր: Ինչպես մայրը՝ տիկին Գայանեն է պատմում. «Պապս մշեցի էր: Նորածին երեխա է եղել, երբ ընտանիքը ջարդերից մազապուրծ՝ հասել է Գյումրի: Գաղթի ճանապարհին թուրք զինվորականները խլել են նրա բարուրը մոր գրկից եւ նետել ձյան մեջ, ինչի հետեւանքով ծանր հիվանդացել է եւ կորցրել աչքը: Պապս պարզապես ատում էր թուրքերին»: Գուցե նաև մեծ պապի՝դեռևս չլուծված վրեժն է Ադամին հերոսության մղել. ո՞վ գիտե:

Ծնողների պատմելով՝ որդին անընդհատ շարժման մեջ էր, շարունակ շտապում էր՝ կյանքում հնարավորինս շատ բան հասցնելու: «Եվ կեցվածքով, և իր էությամբ սպորտային էր: Սպորտսմեներն ունեն չգրված օրենք, որ երբեք չեն նահանջում: Երևի դա էլ էր ձևավորվել իր մեջ, որ ապրիլի 2-ին չնահանջեց ու մինչև վերջ մնաց դիրքում», - նշել է տիկին Գայանեն:

2015 թվականին Ադամը զորակոչվեց բանակ։ Երևանից մեկնեց Ստեփանակերտ, այնտեղից՝ Ջրականի՝ մեր պաշտպանկան դիրքեր, որտեղ նրան վստահված դիրքը կարճ ժամանակ անց դարձավ՝ Ադամի դիրք։ Ջրականի զորամասում գրեթե բոլորը` սպա թե զինվոր, պատմում են, որ դեռ ոչ մի զինվորի չէր հաջողվել այդպիսի կարճ ժամանակում արժանանալ ինչպես ծառայակից ընկերների, այդպես էլ զորամասի հրամանատարական կազմի համակրանքին ու հարգանքին: Ադամն ամրակազմ զինվոր էր, մարզվում էր ամեն օր ու իր օրինակով ոգեշնչում բոլորին լինել կոփված ու համարձակ:

Աննկուն կամքի, բարձր առաջադիմության և կազմակերպչական ջիղի շնորհիվ Ադամ Սահակյանին շնորհեցին սերժանտ զինվորական կոչում և նշանակեցին թիվ 112 մարտական դիրքի ավագ: Ծառայակիցները պատմում են, որ Ադամը կարծես կանխազգում էր սպասվելիք պատերազմը, նա մի անգամ ասել է. «Երբ կռիվը սկսվի, ես ու Կարենչիկը` (Ադամի մտերիմ ընկերը` Կարեն Ներսիսյանը, ով նույնպես անմահացավ) այս խրամաբջջից ենք կրակելու։ Այդպես էլ եղավ… 2016 թվականի ապրիլի 1-ի առավոտյան Ադամ Սահակյանը և դասակի յոթը զինվորները բարձրացան Արցախի հարավային սահմանի Վարազաթումբ (Լալայկա) կոչվող բարձրունքի հարակից 112 դիրք` մարտական հերթապահության: Նույն օրը գիշերը Ջրականի երկնակամարում նկատվեցին հակառակորդի անօդաչու թռչող սարքերը: Ադրբեջանական զինուժը պլանավորել էր աննախադեպ լայնամասշտաբ հարձակում։ Սկսվեցին հրետակոծությունները: Թշնամին իր դիրքերից մահաբեր արկեր արձակելով՝ հրետանակոծում էր այնպես, ասես կրակն էր ընկել իր ունեցած զինամթերքի ձեռքից ու կամենում էր նրանից այնպես ազատվել, որ նաև վնաս հասցնի հայկական կողմին։ Հակառակորդի գնդացիրների, նռնականետների, հրետանու հարյուրավոր արկեր և ականներ թափվեցին հայկական դիրքերի վրա:

...Ադամը զորամասի հրամանատարության հետ վերջին անգամ կապ հաստատեց ժամը 08:00-ին, հաղորդեց, որ անձնակազմը զոհվել է, ինքը մնացել է միայնակ, ասաց, որ շտապ փամփուշտ հասցնեն: Մոտ 20 րոպե անց Ադամի ռադիոկապով լսվեց ադրբեջանցիների անպարկեշտ արտահայտությունները հայ ազգի վերաբերյալ…

Սերժանտ Ադամ Սահակյանը, իր զինակից ընկերների հետ 5 ժամ շարունակ մարտնչելով թշնամու դեմ, հասցնելով նրան զգալի կորուստներ (200-ից ավելի սպանված հատուկջոկատային), ընկել էր Հերոսի մահով։ Նրա մղած պայքարը հնարավորություն էր տվել Ջաբրաիլի հայկական գնդին տեղակայվել ռազմաճակատի 2-րդ գծում և կանգնեցնել հակառակորդին։

Օրեր անց թշնամու հրամանատարը զայրույթն ու զարմանքը իրար խառնած կատաղությունից գոռում է վարձկան հատուկ ջոկատայինի վրա, թե ինչու՞ 112 (Լելե-թեփե) դիրքը հատկացված կարճ ժամանակում գրավված չէ... Վարձկանը պատասխանում է.

- Դուք մեզ խաբել եք ու ասել, որ էստեղ փոքր խմբով 18-20 տարեկան տղաներ են կանգնած, որ մեր թափած հանկարծակի կրակից հետո դժվար թե ողջ լինեն կամ լավագույն դեպքում չփախչեն, բայց նրանց վարած մարտը բոլորովին այլ բան է ասում թե՛ նրանց քանակի, թե՛ փորձի ու թե՛ խիզախության մասին... ...Ի հիշեցում մեզ բաժին հասած տգետ թշնամու` 112 դիրքում իսկապես 7 հոգուց բաղկացած խումբ է կռվել` սերժանտ ԱԴԱՄ ՍԱՀԱԿՅԱՆԻ հրամանատարությամբ...

Հմուտ զինվորականները խոստովանում են, որ պատերազմը վերլուծելիս քարացել են Ադամի կազմակերպած ու վարած մարտից, որը դաս է ոչ միայն թշնամու, այլ նաև մեզ համար... Երբ բոլորը զոհվել են, Ադամը, ճիշտ հաշվարկելով ու խնայելով եղած զինամթերքը, անդադար տեղափոխվելով մի խրամաբջջից մյուսը, պատրանք է ստեղծել հակառակորդի համար, որ դիրքում բոլորն իրենց տեղում են ու այդ կերպ պահել է դիրքը ավելի երկար, քան հնարավոր էր...

Աղբյուրը՝ Մարտիկյան Գ., "Ապրելու բանաձևը"

Ադամ Սահակյանին նվիրված ՖԲ էջ