160 մարդ, վարչակազմի երկու աշխատակից, քաղաքապետ, փոքր բուժկետ, մի բուժքույր. Բերձորն այսօր. Բացառիկ մանրամասներ

Հայաստանը Արցախին կապող ռազմավարական նշանակություն ունեցող Լաչինի միջանցքը իրենց ադրբեջանական վերահսկողության տակ անցնելու տեղեկատվությունը այս օրերին ամենաքննարկվող թեմաններից մեկն է: Յուրաքանչյուրը իր հերթին փորձում է որեւէ տեղեկատվություն հրապարակել, չմտածելով, որ այնտեղ ապրող բնակիչների համար ցանկացած չճտված ինֆորմացիա լրացուցիչ սթրես է:

Իրականում ի՞նչ կատարվում Բերձոր քաղաքում, ի՞նչ տրամադրվածություն ունեն տեղի բնակիչները այս եւ այլ հարցերի շուրջ «Իրավունքը» զրուցել է պատերազմի ընթացքում եւ մինչ օրս Բերձորից եւ որեւէ քայլ չարած Բերձորի իրավապահ համակարգում երկար տարիներ աշխատած Դերենիկ Կիրակոսյանի հետ, ով նախ վստահեցրեց.

-Քաղաքն ապրում է իր բնականոն հունով, պատերազմի մասին հուշում են միայն լքված տները եւ պատերազմի ընթացքում արկերից տուժած քարուքանդ շինությունները: Մեզ ոչ ոք որեւէ պաշտոնական բան չի ասել, բամբասանքներ են, ապրողները իրենց տեղում ապրում են, պատերազմից հետո, որ չլքեցինք մենք մեր տունը, հիմա էլ մինչեւ վերջին մարդը պայքարելու ենք, չգիտենք, թե հետո ոնց կլինի, ինչ կասեն, ոնց կլինի:  

Իհարկե, նրանք նպատակ ունեն 1990-ականների նման Արցախը «կտրել» Հայաստանից, սակայն դա նրանց թույլ չենք տա։ Գիտենք՝ ինչ է տեղի ունեցել, երբ Ղարաբաղը բաժանված էր Հայաստանից և հայ բնակչության վտարման քաղաքականություն էր իրականացվում: Այս տարածքը մեր հայրենիքն է, այստեղ երեխաներ ենք մեծացրել, տներ ենք կառուցել և ոչ մի տեղ չենք գնալու: Այս ճանապարհի արգելափակումը Արցախի և հենց Հայաստանի վերջ կնշանակի, քանի որ մեկն առանց մյուսի չի կարող գոյատևել։ Բայց այս ճանապարհի համար պայքարելու ենք մինչև վերջին մարդը:

-Պարոն Կիրակոսյան, իսկ պատերազմից հետո, այս պահին, որքա՞ն բնակիչ ունի Բերձորը:

-Ախ, դա ամենացավոտ հարցն է, շատ-շատերը պատերազմից հետո գնացին, չդիմացան, չեմ էլ մեղադրում: Մինչեւ պատերազմը ունեինք 2000 բնակիչ, հիմա մնացել ենք ընդամենը 160 մարդ ամբողջ Բերձորում:

-Պարոն Կիրակոսյան, իսկ դպրոց, հիվանդանոց ունե՞ք գործող, որպեսզի սպասարկվի մնացած բնակիչներին:

-Մի դպրոց է գործում Աղավնոյում, երեխաները գնում-գալիս են ավտոբուսով: Ունենք գործող վարչակազմի երկու աշխատակից, քաղաքապետ, ովքեր մշտապես մեզ հետ: Ունենք մի փոքր բուժկետ, մի բուժքույր, էս վերջերս էլ մի բժիշկ է եկել: Ունենք ջուր, լույս ու վերջ: Այսինքն մինմալ պայմաններն ունենք: Թե ինչ կլինի հետո, չգիտեմ: անգամ կառավարությունը չգիտի, թե ինչ է սպասվում մեզ: Ամեն դեպքում պինդ ենք:

ԻԼՈՆԱ ԱԶԱՐՅԱՆ

Iravunk.com