Ադրբեջանական պատվիրակը, բացի պրովոկացիոն հարցից, մեզ համար լավ էլ հարմար հարցեր էր բարձրացրել

Ադրբեջանցի պատվիրակը ԵԽԽՎ-ում ՀՀ նախագահին ուղղված հարցի մեջ նշում է, թե 7 շրջանները երբեք չեն պատկանել Ղարաբաղին: Բայց այդ հարցը Սեյիդովը տալիս էր դեմոնստրատիվ պաթոսով և ադրբեջանական underground հերոսական ագրեսիվությամբ՝ հակառակ պարագայում, հավանաբար, զգուշանալով ալիևյան դիֆֆամացիայից: Բայց այս ադրբեջանական սուլթանի բանբերին պետք է հիշեցնել, որ այդ 7 շրջանները երբեք Ադրբեջանին էլ չեն պատկանել, բացի Խորհրդային Ադրբեջանը, այսինքն՝ մինչև 1921թ. հուլիսի 5-ը: Դե, իսկ վոյաժների սիրահար արձանի ժառանգին էլ բացատրելու կարիք չկա, որ մեկ անձի կամ կուսակցության որոշումը, միջազգային իրավունքի տեսանկյունից առոչինչ է: Բայց զավեշտալին այն է, որ սա հավատացել է որդի-Ալիևի պարբերապես հորինված միֆերին, թե հայերը տարածքային պահանջներ ունեն հարևանների նկատմամբ: Բոլորին են հայտնի Բաքվի պատմաբանական բունիաթովյան իմաստակության արմատները, այսպես կոչված, «արևմտյան Ադրբեջանի» ու Իրանական Ատրպատականի մասով: Անավանդույթ սուլթանատի լիդերը զգում է կառավարման համար պակասող սիմվոլներ, որը փորձում է լրացնել ադրբեջանի «փառահեղ պատմության» անմշակ էջերով: Բայց ցանկությունը մի բան է, իսկ իրականությունը այդ մի բանի շտկողն է: Բաքվում, Անկարայում, հոր արձանների դիմաց, չգիտես որտեղից ադրբեջանի 200-ից ավել «ղարաբաղյան հերոսների» գերեզմանների մոտ Ալիևն այդպես էլ չի գտնում այն հարցի պատասխանը, թե ինչպես կարող է մինչև 1918թ. Ադրբեջան անվամբ աշխարհագրական միավոր ու պետություն գոյություն չունեցած բազմէթնիկ միավորներից հորինված պետական կազմավորումը տարածքային հավակնություններ ունենալ իր՝ հազարամյա պատմություն ունեցող հարևանների նկատմամբ: Ադրբեջանական պատվիրակը, բացի պրովոկացիոն հարցից, մեզ համար լավ էլ հարմար հարցեր էր բարձրացրել: Ադրբեջանցիները նման հարցադրումներ շատ են անում ուղղակի այն պատճառով, որ հայկական կողմից որևէ պատմական, իրավական պատասխանի չեն արժանանում: Լավ կլիներ, որ, գոնե այս անգամ, ԵԽԽՎ-ում այս հանգամանքներն ինչ-որ ձևով շարադրվեին:

Արման Սահակյանի ֆեսբուքյան էջից: