Անպատժելիության մթնոլորտն անշուշտ արձակում է Ադրբեջանի ձեռքերը

Ադրբեջանա-թուրքական հիստերիկ պահվածքը վերջին ժամանակաշրջանում հասել է իր գագաթնակետին: Հունիսի 5-ին, հայ-ադրբեջանական սահմանագոտու հարավ-արևմտյան ուղղությամբ տեղակայված զորամասերից մեկի պահպանության տեղամասի մարտական հենակետում հակառակորդի կողմից արձակված կրակոցից մահացու հրազենային գնդակային վիրավորում են ստացել պայմանագրային զինծառայողներ Անդրանիկ Սամվելի Եղոյանը և Բորիս Բենիկի Գասպարյանը: Երիտասարդ տղաների կորուստն, ինչ խոսք, մեծ ու ցավալի: Թե ինչո՞վ է պայմանավորված վերջին շրջանում հայատյացության խիստ շեշտադրումը թշնամու կողմից, fnews.am-ը ճշտեց գրականագետ Վարդան Դեւրիկյանից.
-Ամենամտահոգիչն այն է, որ երկու երիտասարդի կյանք են խլել, որը մեզ համար շատ մեծ ողբերգություն է: Հայ-նախիջեւանական սահմանը համեմատած, միշտ ավելի խաղաղ է եղել: Դա մի կողմից Հայաստանի զարկերակն է՝ դեպի Սյունիք գնացող ճանապարհը, եւ երկրորդը՝ այստեղ նկատվում է Նախիջեւանի ներքաշումն այս ամենին, որպեսզի Թուրքիայի հետ անմիջապես շփում լինի:
-Արդյո՞ք ադրբեջանական նման պահվածքը կապված է ռուս-հայկական հարաբերությունների էլ ավելի խորացման, իսկ ավելի հստակ՝ Հայաստանի Մաքսային Միությանն անդամակցելու հետ:
-Կարծում եմ, որ Մաքսային Միության հարցը որքան քննարկվի, ապա այդ կոնֆլիկտը այդքան կմեծանա: Ես դա նաեւ կապում եմ Հայոց Ցեղասպանության հարյուրամյակի հետ: Ես միշտ ասել եմ իմ ելույթներում, որ Թուրքիան երկրորդ ճակատ է բացում Ադրբեջանի միջոցով: Հայաստանը հնարավորինս պետք է ուժեղանա, որ ուժերի բալանս պահպանվի, մենք խաղաղության ամեն օրը պետք է օգտագործենք: Պատերազմի վերսկսում կլինի, թե ոչ՝ չեմ կարող ասել, բայց ամեն դեպքում մենք հոգեբանորեն ուժեղ պետք է լինենք:

Լարիսա Ալավերդյան

-Նախ եւ առաջ ասեմ, որ Ադրբեջանը շարունակում է տարիներ շարունակ իրականացվող պետական ահաբեկչության քաղաքականությունը եւ գործողությունները Հայաստանի դեմ: Բազմիցս առիթ եմ ունեցել ասելու, որ Ադրբեջանի համար գոյություն չունի առանձին Արցախի հարց եւ առանձին Հայաստան: Տավուշի շրջանի իրադարձությունները՝ ադրբեջանական գործողությունները խաղաղ բնակիչների, գյուղերի դեմ գումարվեցին եւ Երեւանին ավելի մոտ գտնվող՝ Արարատի մարզի սահմանին եւս մի գործողություն իրականացվեց: Այսինքն Ադրբեջանի կողմից դա շարունակական բնույթ կրող երեւույթ է: Ընդհանուր առմամբ համաշխարհային մասշտաբով վիճակը ցույց է տալիս, որ Սիրիան, Ուկրաինան Ադրբեջանի համար <<լավ>> օրինակ են, այսինքն ինչ էլ անես, պատասխանատվության չես ենթարկվում:
-Շատերն այս լարված վիճակը կապում եմ Եվրասիական միությանն անդամակցելու հետ: Դուք ի՞նչ կարծիքի եք:
-Երբ որ Մաքսային Միություն չէինք մտնում, հարձակումներ տեղի չէի՞ն ունենում Տավուշի շրջանի վա: Ես պարզապես խնդրում եմ բոլորին, որ միավորվեն մի մտքի շուրջ: Ադրբեջանը վարում է իր քաղաքականությունը, դա է չհայտարարված պատերազմական գործողություններ: Այդ գործողություններում Ադրբեջանն անընդհատ ցանկանում է ընդլայնվել: Շատ եմ զարմանում, ի՞նչ է մինչեւ սեպտեմբերի երեքը նման գործողություններ տեղի չե՞ն ունեցել: Այսինքն, այս հարցում տեսնել զուտ Մաքսային Միության անդամակցումը, բոլորովին իմաստ չունի: Այստեղ այլ հարց կա, եւ՛ Թուրքիան, եւ՛ Ադրբեջանը շահագրգռված են համաշխարհային ընդհանուր աղմուկի մեջ մի բան սկսել.որովհետեւ բոլորն էլ գիտեն, որ Արեւմուտքը ներկայումս ավելի շատ ուշադրություն է դարձնում Սիրիային եւ Ուկրաինային, եւ բնականաբար ավելի քիչ այս կողմերին: Անպատժելիության մթնոլորտն անշուշտ արձակում է Ադրբեջանի ձեռքերը: Բազմաթիվ անգամներ նշել եմ, որ Մադրիդյան սկզբունքները, որոնց կողմ են եւ՛ Ռուսաստանը, եւ՛ Արեւմուտքը, հանձինս ԱՄՆ-ի ու Եվրոպայի, փաստորեն գալիս են ապացուցելու, որ մեր անսկզբունքայնությունը եւ Ռուսաստանի երկակի խաղը, Եվրոպայի խոստումները, թե ամեն ինչ լավ կլինի՝ օրենքով, իրավունքով, ԱՄՆ-ի հայտարարությունները, ի չիք են դառնում այդ ամեն ինչի լույսի ներքո: Նորից կկրկնեմ. Ադրբեջանն իսկական ելուզակի պես օգտվում է այդ խառը պահից:

Սոսե  Չանդոյան