ԱՐԾՎԻ ՀԱՂԹԱԿԱՆ ԹՌԻՉՔԸ

Ես կարծես մի արծիվ,որին անակնկալի էին բերել կյանքի անհնարին թվացող իրավիճակները,հանկարծ բացեցի աչքերս ու նայեցի ներքև,ներքևում անդունդ էր ու չէր երևում ոչինչ,բացի մառախուղից…Մառախուղ թվացող իրականությունից մթագնել էր ուղեղս,լսվում էր միայն փրփրած գետի բարկացած ձայնը,որը հարազատ,բայց օտարացած ձայնով անդադար բղավում էր՝. _Դու ոչինչ ես…դու ոչնչի պիտանի չես…դու միայն գլխացավանք ես… Փրփրած գետի ալիքները կատաղի մոլեգնությամբ գոչելով,տագնապի ու մենության վախի ալիք էին բերում ինձ վրա: Հոգուս սովը ստիպում էր կրկին հիշել անցյալը՝ վստահություններն ու խորտակումները… Այո՜,ես վստահեցի,բացեցի սիրտս,իսկ արդյունքում հարվածներ թիկունքիցս մեկը մյուսի հետևից,որի հետևանքով հայտնվել էի միայնակ,ջախջախված ոսկորներով անդունդի եզրին: Միակ օգուտը,որ ստացա,անծայրածիր բարձրությանը հասնեու ու ազատ օդում սավառնելու անհագ փափագս էր ,բայց իրականությունն այլ էր,հոգու սովն ինձ սովամահ էր անում իմ սեփական բնում: Բայց կարծես մի ձայն իմ ներսից ինձ կրկին ու կրկին հիշեցնում էր իմ արծվի կոչման մասին ու հույսի ալիքով թևածում հոգիս… Ձայնն իմ ներսից կամաց,բայց վստահ ու վճռական անդադար կրկնում էր՝. –Ո՛չ,դու կդիմանաս…Դու՛ կապրես…Կա այն մեկը,ով կհագեցնի քո հոգու սովը…Նա սիրում է քեզ…Դու մենակ չես…Դու պիտի հավատաս Նրան…Դու պիտի վստահես Նրան…Նա կօգնի քեզ նորից ու նորովի թռչել…Թռչել ու էլ երբեք չնկնել… Հանկարծ աչքերիս առձև մթագնեց ու ես կարծես անշնչացա,բայց մի պայծառ լույս կարծես հպվեց ինձ,ես ուշքի եկա,բացեցի աչքերս ու վստահություն զգացի թևերումս,զգացի.որ մի հայացք ինձ է նայում՝ իմ փրկիչն էր դա,իմ Հուսը,իմ Հիսուսը,Նա հարություն էր առել հենց ինձ փրկելու համար: Նա ինձ կերակրեց իր մարմնով,իր իսկ արյունով հագեցնում անհագ ծարավս,Նա ինձ կյանք տվեց ու էլ ավելին տվեց…

Իսկ ես անդադար կրկնում էի՝. Իսկ դու չես դավաճանի՞ՙեթե վստահե՞մ … Իսկ դու էլ չես թողնի՞ ինձ,ես էլ մենակ չեմ՞…Իսկ դու ինձ ներե՞լ էս… Իսկ նա փոխարենը նայում էր ինձ իր խոսուն,ժպտացող,կյանք տվող հայացքով ու կարծես ասում՝. _Վստահի՛ր Ինձ,մոտեցի՛ր Ինձ և ես կնոտենամ քեզ…Ես հավատում եմ քո ուժերին: ՈՒ ես իմ ամրացած մագիլներով կառչեցի Նրա կյանք տվող Խոսքին,բացեցի սրտիս աչքերը,որոնք ամենուր իրենց Փրկչին են փնտրում,անդավաճան ուխտի խոստում տվեցի,լցվեցի գերբնական ուժով,բացեցի ամրացած թևերս,փչեց Սուրբ Հոգու քամին,ես մեկնեցի թևերս,և Նա ինձ վեր բարձրացրեց,սկսեցի ազատ պտույտ կատարել իմ կյանքի բաց օդում՝ հաղթահարելով վախերս,թողնելով մեղքերս,կոտրելով եսս… Սուրբ Հոգու քամին նորից էր ուժգնանում,երբ ես մեկ լիարժեք պտույտ էի անում,ես հնազանդորեն մեկնում էի թևս քամու ուղղությամբ ու կրկին բարձրանում,կրկին ու կրկին բարձրանում: Բարձրանում էի,որովհետև հնազանդվում էի Սուրբ Հոգու քամուն ու հարմարվում նրան: Բայց որք
ան ավելի էի վեր բարձրանում,այնքան ավելի էր ինձ մոտ հասունանում այն գիտակցումը,որ ես անվերջ բարձրանալ չեմ կարող,ես պիտի վերադառնամ իմ պարտության վայրը,այն իրականությունը,որն ինձ փակուղի էր հասցրել,պիտի վերադառնամ հաղթական պայքարի հոգով լցված ու նորովի պայքարեմ,քանի որ հներն անցավ,ամեն բան նոր է,նոր օր է բացվել երկնակամարում ու ինձ պայքարելու նոր ուժ պարգևել… Պիտի վերադառնամ,ջախջախելու այն գայլի կերպարանքով թշնամուն իմ…Պիտի վերադառնամ,որ բույնս հյուսեմ ժայռի վրա,որ երբ քամիները փչեն,փոթորիկներ լինեն,բույնն իմ մնա անսասան…

Պիտի վերադառնամ ,որ բույնն իմ լցնեմ իմ ձագուկներով,հոգևոր զավակներով,որոնց պիտի փոխանցեմ օծությունն իմ ստացած,նրանց համար խնամք պիտի տանեմ,պիտի կշտացնեմ Աստծո սրտի բարությունով և նրանց մանկությունը նորոգոմ արծվի պես: Աստծո Խոսքն է հոգնածներին ուժ տվողը ու կարողություն չունեցողներին շատ զորություն հասցնողը: Երիտասարդներն անգամ պիտի հոգնեն ու թուլանան և ընտիր կտրիչները բոլորովին պիտի ընկնեն,բայց Տիրոջը ապավինողների ուժը պիտի նորոգվի և նրանք արծիվների պես թռչելով վեր պիտի ելնեն,պիտի վազեն ու չթուլանան,պիտի քայլեն ու չհոգնեն… Իսկ ես դեռ պիտի վեր սլանամ՝ ապավինելով ոչ թե սեփական թևերի ուժին,ոչ թե ուղիղ վեր բարձրանամ,այլ հնազանդվելով Աստծո Խոսքին,հզոր արծվի պես թևերս ուղղեմ Սուրբ Հոգու քամուն,որն ինձ կբարձրացնի ավելի ու ավելի վեր: Ես իմ Աստծուն եմ հուսացած,իսկ Իմ Աստված իրեն հուսացողներին ամոթով չի թողնի… Մոտ է օրն իմ մեծ հաղթական թռիչքի,երբ ես վեհ արծվի պես պիտի սլանամ դեպ վեր,դեպ լույսն իմ հավերժական կյանքի:

Հեղ. Լիանա Գևորգյան