«Ասեց գիշերները պետք է դուրս գաս, սիրունիկ մարմինդ վաճառելով գումար աշխատես»...

"Ես վաղուց էի ծանոթ ինձ սեռական շահագործման նպատակով Դուբայ ուղարկող թրաֆիքյորշայի հետ, բայց էն որ ինքը թրաֆիքյոր է, իմացա ընթացքում",-այսպես սկսվեց Fnews.am-ի   զրույցը տարիներ շարունակ  փորձառու թրաֆիքյորների ուշադրության կենտրոնում հայտնված Ս.-ի հետ, ով ի տարբերություն մեր նախորդ զրուցակցի` կարողացել է դեռ օդանավակայանում` կանխել վտանգը: Հասկանալով, որ "գլխին սարքում են" ինքն իրեն պաշտպանել եւ ժամանակին հետ է կանգնել`վտանգավոր առաջարկներից... 

Իսկ, թե ինչպե՞ս եւ ինչի՞ շնորհիվ դա կարողացավ անել Սուսաննան (անունը փոխված է) նա երկայացրեց առավել  մանրամասն.
-Ես մորս հետ բնակվում էի ԼՂՀ-ում, մի օր Հերիքնազը (հավաքագրող) եկավ մեր տուն, խոսեցինք այստեղից-այնտեղից հետո խոսքի մեջ ասեցի, որ  գործ եմ ման գալիս: Ինքն էլ թե քույրս ՌԴ-ում մատոցողուհի է աշխատում. ուզում ես դասավորեմ գնա քո համար աշխատի: Երկար մտածելու ժամանակ չունեի, համաձայնվեցի ու հենց հաջորդ օրը իր հետ գնացի քաղաք, որտեղ ինքը իբր պետք է վիզայիս հարցերը լուծեր...Անձանգրիս հարցը լուծելուց հետո ասեց. էլ կարիք չկա նորից վերադառնաս Ձեր տուն, կգանք մեր տունը կմնաս: Մի խոսքով մոտ մեկ շաբաթ բնակվել եմ նրա տանը, էնտեղից հեռախոսով խոսել եմ քրոջ հետ, ով ասեց.արի ընտիր գործի եմ դնելու քեզ:

Մինչեւ գնալս, Հերիքնազը անձնագիրս պահեց իր մոտ պատճառաբանելով, որ այդ ընթացքում ստացել է անգլերեն լեզվով լրացված փաստաթուղթ՝ իր ասելով Ռուսաստանում ժամանակավոր գրանցման համար, ինչպես նաեւ` իմ մեկնելու ավիատոմսը։ Անձնագրիս հարցը լուծելուց հետո Հերիքնազը ինձ` "Զվարթնոց" օդանավակայանից ճանապարհեց,  ու իմ պատկերացմամբ` ես Մոսկվա էի գնալու... Բայց հանկարծ աչքովս ընկավ, որ չվերթի ցուցանակում գրված է Երեւան-Դուբայ: Արդեն օդանավակայանում սիրտս վախ ընկավ, բայց դե ցույց չտվեցի մոտը: Ինքնաթիռում կասկածներս շատացան, քանի որ Հերիքնազը ասեց կգնաս Դուբայ հետո ընդեղից Մոսկվա: Այնինչ, մինչ այդ նման պայմանավորվածություն չի եղել, որ պետք Դուբայ մեկնեմ։ Հասկանալով, որ "իր գլխիս խաղ են խաղում"՝ որոշեցի ես էլ իմ հերթին խաղալ այսօր ամբաստանյալի աթոռին հայտնված Հերիքնազի ու նրա քրոջ հետ եւ անմիջապես հետ վերադառնալու ելք փնտրեցի։ Այդ նպատակով դիմեցի կողքիս նստած անծանոթ աղջկան, ով փաստաթղթերս նայելով  ասել էր, որ անգլերեն լեզվով լրացված փաստաթուղթը չունենալու դեպքում չեմ կարող մուտք գործել Դուբայ։ Տեղ հասնելուց հետո պատռեցի իմ մուտքի թույլտվությունը, որի բացակայության պատճառով ինձ թույլ չտվեցին դուրս գալ օդանավակայանից։ Ինձ տարան առանձին սենյակ, որտեղ գտնվող անծանոթ աղջկանից խնդրեցի բջջային հեռախոս, զանգահարեցի  մորս,  ու պատմեցի կատարվածի մասին։ Քիչ անց, նույն համարին զանգեց Հերիքնազն ու ճշտելով անձնագրիս համարը, եւ գումար ուղարկեց օդանավակայանում գտնվող բանկի միջոցով` սնունդ գնելու համար, ու  ասեց, որ կմտածի, թե ինչպես ինձ դուրս հանի օդանավակայանից։ Այդ օրը մնացի օդանավակայանում, իսկ հաջորդ օրն ինձ հետ  ուղարկեցին Հայաստան՝ ժամկետից շուտ մեկնելու համար տուգանելով։

Հայաստան վերադառնալուց հետո զանգահարեցի   Հերիքնազի քրոջ եւ հարցրեցի, թե ինչո՞վ պետք է զվաղվեի Դուբայում, ինքն էլ կարճ կոնկրետ ասեց. «Գիշերները պետք է դուրս գայիր` սիրունիկ մարմինդ վաճառելով գումար աշխատեիր։ Հենց այդ պահին հասկացա, որ ամբաստանյալը խաբել է ինձ եւ, որ ես եթե մի քիչ շուստրի չլինեի, Դուբայում պետք է զբաղվեի ոչ թե մատուցողուհու  աշխատանքով, այլ մարմնավաճառությամբ։ Բայց էդ Հերիքնազի միակ խաբերությունը չէր, հետագայում տեղեկացա, որ ամբաստանյալն իմ մորից պահանջել եւ ստացել է ինձ Դուբայ ուղարկելու եւ վերադարձի տոմսի գումարները»։

Տաթեւիկ Աբրահամյան