Ախր ես էլ` առանց քյաբաբ,առանց «ղումար», ո ՞նց մնամ, ոնց մնամ…

Անցյալ շաբաթ, ՀՀԿ խորհրդի նիստի ժամանակ ՀՀ և ՀՀԿ նախագահ Սերժ Սարգսյանի արտահայտած մտքերից ամենաուշագրավը եղավ խրամատները չլքելու մասին նրա հորդորը ՀՀԿ-ական պատգամավորներին: Պարզ է, իհարկե, որ խրամատն այս դեպքում ԱԺ նիստերի դահլիճն է, իսկ այն լքողները ոչ թե հասարակ մահկանացու պատգամավորներն են, այլ գերբնական հարստության տեր օլիգարխները, որոնք ԱԺ նիստերի դահլիճի մասին գիտեն միայն այնքանը, որ այստեղ կան աթոռներ, որոնց վրա կարելի է նստել, և կան կոճակներ, որոնք պետք է սեղմել:

Եվ կարևոր չէ, թե ինչու պետք է սեղմել, անիմաստ է նույնիսկ դրա իմաստը բացատրելը մարդկանց, ում մտահորիզոնը հիմնականում ունի կոնկրետ տարածք և այդ տարածքային ամբողջականությունը չի խախտվում, ընդ որում՝ չի խախտվում ընդլայնվելու իմաստով: Իսկ այդ տարածքը Պռոշյան փողոցի հատվածն է, որ քյաբաբնոցներից սկսած ձգվում է դեպի Հրազդանի կիրճ (շրջանցելով Մանկական երկաթուղին, քանզի այնտեղ քյաբաբնոց չկա) և ձգվելով Հրազդանի կիրճով՝ հասնում է մինչև հանրահայտ փարվանայատիպ օբյեկտներ, ուր կլկլում է ռաբիսը և արբեցնում է ճենճահոտ քյաբաբի բույրը:

Էլիտար այդ ուտեստի մասին խոսելու դեռ շատ առիթներ կլինեն, քանզի մեր էլիտան այսօր լի է քյաբաբահոգի գոյության տեսակներով, ուստի նորից վերադառնանք Սերժ Սարգսյանի հորդորին: Մի կողմից լավ է, որ նախագահը փորձում է կարգի հրավիրել օլիգարխներին, բայց մյուս կողմից՝ ոչ միայն լավ չէ, այլ նաև այս ամենը շատ չարագույժ է: Եկեք պատկերացնենք, թե օլիգարխները չեն լքում խրամատները,  ու ողջ նիստի ընթացքում նախ <օյաղ> կմնան, չեն լքի խրամատները, եւ կմասնակցեն բոլոր նիստերին: Ի՞նչ կստացվի դրանից, ինչի՞ կվերածվի մեր օրենսդիրը:

Խորհրդարանական գաղջը կհամեմվի և ձայնային ազդանշաններն արդեն մշտապես կուղեկցվեն որոշների «յոթ հարկանի» հայհոյանքներով, գեներալների գերինտելեկտուալ ռեպլիկներով, Լֆիկի, Ավշարի Արայիկի, Բելաջիոյի Գրիշների, «խորաթափանց» հայացքներով և հաճախ նաև՝ լռությամբ, քանզի որևէ քննարկման մասնակցելու համար գոնե մինիմալ չափով ոչ քյաբաբային բառապաշար է պետք ունենալ: Արդյունքում խորհրդարանական գաղջ մթնոլորտն էլ ավելի կգաղջանա, պարտաճանաչ ու բարեխիղճ զինվորների համար էլ խրամատներում մնալը կդառնա գնալով էլ ավելի անտանելի, որովհետև միջավայրն է այդպիսին, և նրանք նույնպես կսկսեն մտածել խրամատները լքելու մասին: Կարո՞ղ եք արդյոք պատկերացնել, որ վերոհիշյալ երևելիների խումբը մասկանցում է ԱԺ քննարկումներին, գրական հայերենով կարողանում է իրար հետևից արտաբերել 2 նախադասություն՝ մեկ նախադասության մեջ անելով գոնե 4-ից ոչ ավելի սխալ... Ես չեմ կարողանում: Կամ պատկերացրեք՝ երևելիներից մեկը օրինագիծ է առաջարկում, որը ինքն է գրել այլ ոչ թե ուրիշին գրել տվել, և հերիք չէ՝ առաջարկում է, դեռ մի բան էլ ամբիոնից պատասխանում է օրինագծի հետ կապված բոլոր հարցերին, լսում առաջարկություններն ու քննադատությունները, տալիս մեկնաբանություններ... 

Կներեք, բայց այդ տեսարանին հայ հանրությունը այլեւս չի դիմանա...

Օիլգարխների մուտքը և մշտական ներկայությունը խորհրդարանում կլինի որպես այդպիսին՝ խորհրդարանի վերջը, այն կվերածվի «քուչի բեսեդկայի», որտեղ ամենամեծ կշիռը կունենան ձրիակերները, ոչինչ չանելու համար պատգամավորի աշխատավարձ ստացողները: Եվ նրանք քիչ չեն...

Տեսնու՞մ եք՝ ինչպես կարելի է երևույթների միջև կապ գտնել, և դա պատահական չէ: Իսկ վտանգը կանխելու համար պետք է պարզապես հասկանալ, գիտակցել, որ օլիգարխներին ոչ թե պետք է կանչել օրենսդիր, այլ պետք է խուսափել վերջնական «քյաբաբացումից», թող գնան զբաղվեն իրենց բիզնեսներով, քիչ <թրեւ գան> կազինոներում, ու սկսեն
վերջապես հարկեր վճարել:

Արտյոմ   Եդիգարյան