Այն կառավարությունը, որը ղեկավարում է Հովիկ Աբրահամյանը, մտադրություն չունի դրանք իրականացնել

Արհեստական լարումնե՞ր, քաղաքական PR ակցիաներ՞, թե՞ լուրջ մտահոգություններ, որին պետք է ականջալուր լինի ցանկացած կալիբրի չինովնիկ ու պաշտոնյա, ում աթոռ է վստահված`ոչ թե հանգիստ ճոճվելու, ու շատ հաճախ <արջի քուն> մտնելու, այլ կոնկրետ գործով զբաղվելու համար: Ներքաղաքական վերջին իրադարձությունների, քաղաքական թիմերի դրսեւորած որոշակի պասիվության ու ներքին անտարբերության մասին էլ, Fnews.am-ը զրուցեց քաղաքագետ Գագիկ Համբարյանի հետ.
-Պարոն Համբարյան, Ձեր կարծիքով, ի՞նչ վիճակում է գտնվում այսօրվա ընդդիմությունը եւ որքանո՞վ է արդարացված իշխանության արձագանքը քաղաքական քառյակի կողմից բարձրացված 12 կետերի վերաբերյալ:
-Ներկայիս քաղաքական իրավիճակը լիովին վերահսկվում է Բաղրամյան 26-ի կողմից: Իհարկե, քաղաքականության մեջ կան նաեւ նյարդային դրսեւորումներ: Ընդդիմությունը փորձում է ակտիվություն ցուցաբերել, քաղաքացիական նախաձեռնությունների անդամներն են բավական ակտիվ՝ Աֆրիկյանների տան եւ այլ խնդիրների հետ կապված: Իշխանությունների մոտ ջղաձգումներ կան, բայց դրանք թեթեւ են, եւ էական խնդիրներ չեն առաջացնում: ՀՀ Ազգային ժողովում գտնվող քաղաքական ուժերը հիմա 12 կետից բաղկացած պահանջներ են ներկայացնում իշխանություններին, սակայն իշխանությունն էլ գտնում է, որ ճիշտ են ղեկավարում երկիրը, բնականաբար չեն ընդունում այդ կետերը: Իշխանությունը, եթե ընդունի այդ կետերը, ապա պետք է ասի, որ սխալներով է գործել, սակայն մեր իշխանությունների մեջ քաղաքական այդ կուլտուրան գոյություն չունի: Իշխանությունները գտնում են, որ ամեն հարցում իրենք ճիշտ են: Ինչ վերաբերում է մեր ընդդդիմությանը, կամ ընդդիմադիր կոչվող ուժերին, ապա պետք է նշեմ, որ օրինակ՝ ԲՀԿ-ն երբեւէ չի հայտարարել, որ ընդդիմություն է, նա հայտարարում է, որ այլընտրանք է: Երբ ԲՀԿ-ն կհայտարարի, որ ընդդիմություն է, նոր այդ ժամանակ մենք կմտածենք նրան ընդդիմություն համարո՞ւմ ենք, թե՝ ոչ: Դաշնակցություն կուսակցությունն էլ բավական սուր քննադատությունների է ենթարկում իշխանություններին, բայց միեւնույն ժամանակ համագործակցում է նրանց հետ՝ դեսպաններ են նշանակվում եւ այլն: Փաստորեն, ՀՅԴ-ն արտաքին քաղաքականության գծով ներկայացված է, որպես իշխանություն: Ինչ վերաբերում է «Ժառանգությանն» ու ՀԱԿ-ին, ապա պետք է նշեմ, որ նրանք ավելի թույլ են իրենց էությամբ: Նրանք իրենք իրենց մեջ պառակտված են: ՀԱԿ-ին որպես այդպիսին ես չեմ ճանաչում: Այդտեղ կան ընդդիմադիր կարկառուն անձինք, որոնք մեկ, ընդհանուր գաղափար չունեն եւ ամեն մեկն առանձին է հանդես գալիս: Իսկ ինչ վերաբերում է «Օրինաց երկրին», ապա այդ կուսակցությանը բավական մեծ ժամանակ է հարկավոր, որպեսզի «վերականգնի» իր ընդդիմադիր կեցվածքը, քանի որ երկար տարիներ համագործակցել է իշխանությունների հետ:
-Արդյո՞ք հասարակությունը կրկին կվստահի ՕԵԿ-ին, անգամ եթե նա հայտարարի, որ հետայսու որպես ընդդիմություն է հանդես գալու:
-2008 թվականի նախագահական ընտրություններից հետո, ՕԵԿ-ն իր իմիջին բավական մեծ եւ շեշտակի հարված հասցրեց, երբ իշխանություններին հանցագործությունների մեջ մեղադրող ՕԵԿ առաջնորդ Արթուր Բաղդասարյանը դարձավ կոալիցիայի անդամ:
Պետք է նկատենք, որ մեր ժողովուրդը բավական կարճ հիշողություն ունի: Ժամանակին նույն իշխանությունները բացարձակ չէին հավատում, որ կիսակրիմինալ քաղաքական համակարգի հիմնադիր Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը կարող է շատ մեծ հաջողություններ ունենալ 2008 թվականի նախագահական ընտրությունների ժամանակ: Ես Տեր-Պետրոսյանին համարում եմ յուրահատուկ անձ, բայց այն ինչ-որ հիմա կա Հայաստանի Հանրապետությունում, իր իսկ կողմից ներդրված ծիլերն են, որոնք ներկայումս շատ վատ ձեւով են իրենց դրսեւորում թե՛ երկրի ներսում, թե՛ երկրից դուրս: Գիտեք, քաղաքականությունը շատ բարդ երեւույթ է, եւ ժողովրդի վստահությունը կախված է նրանից, թե տվյալ քաղաքական գործիչը համոզելու ինչպիսի ունակությունների է տիրապետում, իսկ մեր ժողովուրդն էլ երեւի թե շատ սիրում է, որ իրեն համոզում են: Խնդիրն այստեղ հետեւյալում է, եթե Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը երկար տարիներ քաղաքականությունից դուրս էր, ապա Արթուր Բաղդասարյանը քաղաքական գործընթացների կիզակետում է, եւ մամուլն էլ անընդհատ նրան հիշեցնում է իր վաղ անցյալը: ՕԵԿ-ին, շատ դժվար կլինի համոզել, որ նա իրոք ընդդիմություն է: Ներկայիս ՕԵԿ-ն այն ՕԵԿ-ը չէ, որը եղել է 2008 թվականին, ներկայումս ե՛ւ Ազգային ժողովում, ե՛ւ հասարակության հետ շփման ժամանակ բավական թույլ դիրքերում է գտնվում: ԱԺ-ում ՕԵԿ խմբակցությունից ընդամենը երկու պատգամավոր է ակտիվություն ցուցաբերում, նրանք են՝ Հովհաննես Մարգարյանը եւ Հեղինե Բիշարյանը:
-Լավ, ի՞նչ կասեք քաղաքական քառյակի 12 կետերը նոր կառավարությանը ներկայացնելու վերաբերյալ: Սա PR քա՞յլ էր քառյակի կողմից, թե՞ պարզապես միամտություն, հույս ունենալով, որ որեւէ բան կփոխվի:
-Իրենք շատ լավ էին գիտակցում, որ 12 կետերը կմնան թղթի վրա, որովհետեւ նոր կառավարության ծրագրի  մեջ այդ 12 կետերի հետ կապված որեւէ բան չկար, եւ այն կառավարությունը, որը կառավարում է Հովիկ Աբրահամյանը, մտադրություն չունի դրանք իրականացնել: Խնդիրն այստեղ հետեւյալն է, հասարակությանը եւս մեկ անգամ պետք է ցույց տալ, որ իրենք կան ու գործում են, ակտիվություն են դրսեւորում եւ ունեն ընդհանուր ծրագիր: Այո, դա իրենց PR մեթոդներից մեկն էր:

Զրույցը` Սոսե Չանդոյանի