Ազատության հրապարակի «դավադրությունները»

«Հրապարակ» թերթը գրում է. «Ոչ իշխանական եռյակի հոկտեմբերի 24-ի հանրահավաքին շատերն ակնկալում էին վճռական գործողությունների մասին հայտարարություններ լսել, մասնավորապես՝ նստացույց սկսելու վերաբերյալ: Գուցե այն պատճառով, որ այս մասին մինչև հանրահավաքն ակնարկում էին շարժմանը միացած ազատամարտիկները, որոնց առաջարկած տակտիկան շեշտակիորեն տարբերվում է քաղաքական գործիչների առաջարկածից: Սակայն հերթական անգամ շարժման առաջնորդները շեշտեցին ծայրահեղ քայլերի աննպատակահարմարությունը և պնդեցին քայլ առ քայլ, թավշյա հեղափոխության ճանապարհով ռեժիմը փլուզելու մարտավարությունը: Այդուհանդերձ, նստացույցի թեման բարձրացրեց երեք ուժերի առաջնորդներից մեկը՝ Րաֆֆի Հովհաննիսյանը, խոստացավ, որ այդ հարցը Ծառուկյանը կդնի քվեարկության, սակայն այդպես էլ ոչ քվեարկություն եղավ, ոչ էլ Ծառուկյանն անդրադարձավ այդ հարցին: Քննարկվե՞լ էր արդյոք այս հարցը եռյակի լիդերների կողմից, թե՞ սա Րաֆֆի Հովհաննիսյանի հերթական ինքնագործունեությունն էր: Այս մասին հանրահավաքի ավարտից հետո փորձեցինք պարզել հայտարարության հեղինակից, սակայն նա չցանկացավ անգամ խոսել այս թեմայով, ոչ էլ բացատրեց, թե ինչից դրդված է այդ հարցը բարձրացրել: «Դուք լսեցիք իմ խոսքը, և առիթ կլինի դրա մասին մանրամասն խոսելու… նստացույցի խնդիր չէ, պետք է միասնական և տևական պայքար լինի: Որ քաղաքացիներն ուզենան, ուրեմն կունենան իրենց նստացույցը»: Ժողովրդի կողմից քայլ անելու պատրաստակամություն նկատե՞լ է: «Տեսա և տեսա հաղթանակի պահանջարկը»,-իրեն հատուկ ոճով լղոզեց Րաֆֆի Հովհաննիսյանը և հրաժարվեց մանրակրկիտ խոսել այդ թեմայի մասին:

«Ո՞վ ասեց, որ նստացույցն էր ամենամեծ ակնկալիքը,- հարցին հարցով հակադարձեց ԲՀԿ-ական պատգամավոր Ստեփան Մարգարյանը:-Ես ասեմ՝ հաղթում են գործով, ոչ թե նստելով»: Ըստ Մարգարյանի, նստացույցի մասին խոսելու անհրաժեշտություն ծագեց, քանի որ մինչ այդ մոտենում էին հարթակին և առաջարկում նստացույց անել: «Բայց մենք նման քայլեր չէինք քննարկել, այնպես չէ, որ մոտենան հարթակին ու դրա մասին ասեն»,- ավարտեց Մարգարյանը:

Իրականում ո՞վ էր մոտեցել հարթակին և ինչի՞ց ելնելով էր առաջարկել նստացույց անել՝ հարցրեցինք ազատամարտիկ, Ապարանի նախկին քաղաքապետ Ռազմիկ Պետրոսյանին, ով մի խումբ հրամանատարների հետ վաղուց այս գործի մեջ է և ծայրահեղ քայլերով իշխանության վրա ճնշումներ գործադրելու կողմնակից: «Մենք ունենք իշխանափոխության նպատակ, ինչն ունեն նաև քաղաքական գործիչները, բոլորիդ պարզ է, որ լիդերները դրա մասին հայտարարել են, մենք՝ ազատամարտիկներս, կարող է ուրիշ ձև ենք պատկերացնում՝ արագ քայլերով և այլն, բայց քանի որ քաղաքական ուժերը պատասխանատվություն են կրում, մենք պետք է համաձայնեցնենք իրենց հետ: Կարանք առաջարկենք, օրինակ, որ նստացույց անենք այս ժամանակ, բայց մենք այդ հարցում ընդհանուր հայտարարի չենք եկել ու որոշել ենք, որ այն ժամանակ կլինի, երբ բոլորը պատրաստ լինեն»: Ռազմիկ Պետրոսյանը վստահեցնում է, որ իրենք ինքնագլուխ քայլերով հանդես չեն գա, օրինակ՝ հանպատրաստից մոտենան ու ասեն՝ այսօր պիտի նստենք: «Մենք նախօրոք քննարկում ենք, եթե անհրաժեշտություն կառաջանա, նոր մենք համաձայնեցնենք, որպեսզի տարերային բնույթ չկրի: Ես միշտ ասել եմ, մենք՝ ազատամարտիկներս, քաղաքական պրոցեսների մեջ ոչ հետևից ենք գնալու, ոչ էլ ոտքի տակ ենք ընկնելու, մենք աջակցում ենք, որ օր առաջ այդ իշխանափոխությունը լինի: Մենք այդպիսի գործողությունների միշտ էլ պատրաստ ենք, միշտ էլ ասել ենք՝ քաղաքական պրոցեսներին սահմանադրական նորմերի շրջանակում աջակցելու ենք և եթե զգանք, որ քաղաքական ուժերը ժամանակի տվյալ պահը ճիշտ չեն օգտագործում ի շահ վարչակարգից ազատվելու, մենք կօգտագործենք»: Ազատամարտիկը համեմատության համար հիշեցնում է 2008 թվականի համաժողովրդական շարժման ալիքը, որը պատրաստ էր կոնկրետ գործողություններով ճնշում գործադրել իշխանությունների վրա, և այդպես էլ եղավ՝ նստացույցով ուժգնացան ճնշումներն ու ընդվզման շրջանակները: «2008 թվականի աուրան որ լինի, կլինեն նաև այդ գործնական քայլերը, մենք ժողովրդի մեջ ենք ու հարթակի ներքևի հատվածն ենք ներկայացնում, բայց ես էլ համաձայն եմ հարթակում եղածների հետ, որ նստացույցի պահանջարկը ժողովուրդը պետք է ձևավորի»: Ըստ ազատամարտիկի, այդ պահանջն ուներ հոկտեմբերի 24-ի հրապարակի ժողովրդի 1/3-ը: «Թեև էդ էլ հերիք էր իշխանություններից ազատվելու համար»:

Մանրամասները՝ թերթի այսօրվա համարում

Լուսանկարը` PAN Photo-ի