Բա բաջանաղը՞. Ձախ ես նայում՝ Դարբինյաններ են, աջ ես նայում՝ Դարբինյաններ են

Comment

Հայաստնում դեպի վաղ ֆեոդալիզմ վերադարձի և տոհմատիրական կարգերի ամրապնդման գործում, պարզվում է, աննկարագրելի է Վանաձորի քաղաքապետ Սամվել Դարբինյանի ներդրումը: Նույնիսկ կասկածներ ունեմ, որ Դարբինյանի ստեղծած տոհմածառը տասնամյակներ հետո տեղ կգտնի մեր պատմության դպրոցական դասագրքերում և սերունդներին կներկայացվի որպես ազգային արժեք՝ չհաշված, իհարկե, մի քանի թերությունները:

Բայց նախ ներկայացնեմ այդ ամբողջ հրաշքը, հետո էլ վերջում կխոսեմ գլխավոր բաղթողման մասին: Ուրեմն, ինչպես տեղեկացնում է լրատվամիջոցներից մեկը՝ Վանաձորի տաղանդաշատ քաղաքապետը կարողացել է այնպես անել, որ Վանաձորում պետական ու ղեկավար պաշտոններ զբաղեցնողների ազգանունների մեջ ամենատարածվածը դառնա Դարբինյան ազգանունը:

Եվ ահա այնտեղ ամենուրեք Դարբինյաններ են, քաղաքապետարանում՝ Դարբինյաններ, դպրոցների ու մանկապարտեզների տնօրենների մեջ՝ Դարբինյաններ, նույնիսկ համատիրություններում՝ Դարբինյաններ: Ձախ ես նայում՝ Դարբինյաններ են, աջ ես նայում՝ Դարբինյաններ են, դեպի առաջ՝ էլի Դարբինյաններ, նայում ես հետ՝ կրկին Դարբինյաններ և հասկանում ես, որ փախչելու տեղ չկա, նրանք ամենուր են և նրանք շատ են ու բազմազան՝ փեսա, քրոջ ամուսին, քույրեր, քրոջ փեսա, աներորդի, հարևան, կուրսեցի, հորեղբոր թոռ, քենու տղա, մի խոսքով՝ ամեն ինչ կա, բոլորը կան, բացի տոհմածառում ամենակարևոր դեմքից՝ բաջանաղից:

Այ սա էլ հենց բացթողումն է, ախր ո՞նց կարելի էր առանց բաջանաղի, ո՞նց կարելի էր նրան մոռանալ: Սա աններելի է բացթողում է, սակայն թերևս ներելի կարող է լինել միայն մի դեպքում՝ եթե պարզվի, որ Սամվել Դարբինյանը բաջանաղ չունի: Իսկ այ դա արդեն ես չգիտեմ, կներեք:

Արտյոմ  Եդիգարյան