Դժվար թե մոտ ապագայում մենք դրական նորություններ լսենք Ուկրաինայից

Խոշոր գերտերությունների քայլերը քաղաքական դաշտում ոչ միայն հետաքրքիր են, այլ նաեւ վտանգավոր: Երեկ Ուկրաինայում տեղի ունեցած արտահերթ նախագահական ընտրությունները որոշ պետությունների համար լուրջ մտահոգությունների առիթ են դարձել: Պյոտոր Պորոշենկոյի Ուկրաինայի նախագահ ընտրվելուն զուգահեռ, սակայն լուրջ քննարկման առիթ է նաեւ Ուկրաինայի՝ ԱՊՀ երկրների ցանկից դուրս գալու հարցը: Ուկրաինական ներքին եւ գեոպոլիտիկ զարգացումների մասին զրուցեցինք քաղաքագետ Սերգեյ Մինասյանի հետ.
-Պարոն Մինասյան, գիտենք, որ Ուկրաինան Ռուսաստանին բավական մեծ գումարներ է պարտք գազի գնի հետ կապված, սակայն դրա հետ մեկտեղ Ուկրաինան ցանկանում է ԱՊՀ երկրների շարքերից դուրս գալ: Ի՞նչ հետեւանքներ կունենա տվյալ երկրի տնտեսության վրա այդ քայլը, ի՞նչ լծակներ կգործադրի Ռուսաստանը Ուկրաինային ճնշելու համար:
-Կարծում եմ, Ուկրաինայի վրա ճնշում գործադրելու համար Ռուսաստանը, որպես լծակ կընտրի ոչ թե ԱՊՀ երկրներից դուրս գալը, այլ Ռուսաստան-Եվրամիության հանգամանքը: Քանի որ Ուկրաինան հանդիսանում է տրանզիտային ուղի, դա ավելի կարեւոր եւ էֆեկտիվ կլինի Ռուսաստանի համար՝ Ուկրաինային ճնշելու գործընթացում: Այն կախվածությունը, որը ունի Եվրոպան Ուկրաինայի տարածքով գազ տանելու համար ավելի կարեւոր հանգամանք է: Եվրոպան փակելու է Ուկրաինայի պարտքերը, կամ կարող է ճնշել ուկրաինական իշխանություններին, որ կուտակված այդ պարտքերը Եվրոպայից պարտք անելով փակել Ռուսաստանին:
-Ուկրաինայում տեղի ունեցած նախագահական ընտրություններն ի՞նչ կտան այդ երկրին եւ ինչպե՞ս կազդի այն արտաքին քաղաքականության վրա:
-Կարծում եմ, որ սկզբնական փուլում առանձնահատուկ փոփոխություններ չեն լինի: Միգուցե նորընտիր նախագաը կփորձի որոշ չափով մեղմացնել Ռուսաստանի հետ հարաբերությունները, բայց համոզված չեմ, որ դա իր մոտ կստացվի: Ռազմավարական առումով որեւէ բան չի փոխվի: Ուկրաինան գնալու է Ասոցացման պայմանագրի ստորագրմանը, դժվար թե կարողանան համաձայնության գան Դոնեցկի, Լուգանսկի շրջանների հետ: Դժվար թե մոտ ապագայում մենք դրական նորություններ լսենք Ուկրաինայից: Առճակատումը միայն կուժեղանա, այն էլ չափազանց մեծ լարվածությամբ: Դա առաջին հեթին կապված չէ միայն Ուկրաինայից, այլ նրանից, թե ԱՄՆ-ն, Եվրամիությունը եւ Ռուսաստանը արդյոք կկարողանան համաձայնության գալ, ոչ թե լուծելու այդ կնֆլիկտը, այլ նվազեցնելու հետագա էսկալացիայի գալարը: Ուկրաինայի դեպքում շատ անհասկանալի է, թե որտեղ է սկսվում Ուկրաինայի ներքին կամ արտաքին քաղաքականությունը:
-Առհասարակ Եվրոպայի հետ համագործակցելով ավելի շատ կտուժի՞ Ուկրաինան, թե՞ կշահի:
-Այն մարդիկ, ովքեր անցած տարի աշնանը Եվրոմայդան էին ուզում ու ասում էին մենք պետք է լինենք Եվրոպայում, անգամ չէին պատկերացնում, թե ինչով դա կավարտվի եւ մարդիկ, ովքեր չորս ամիս սեփական պետականությունն էին քանդում եւ հետո ոչ պետություն եւ ոչ էլ բանակ ունենալով փորձում են վերահսկողության տակ պահել սեփական երկրի մի մասը, դժվար պատկերացնեին, որ նման զարգացումներ կլինեն: Երկարաժամկետ առումով ոչ Ուկրաինայի իշխանությունները եւ ոչ էլ Արեւմուտքը կամ Ռուսաստանը համպատրաստ են սակայն քաղաքական նախաձեռնությունը գտնվում է Ռուսաստանի ձեռքում: Երկու կողմերն էլ ուժային միջոցներով փորձում են հասնել դրական զարգացումների: Այդ ուժային միջոցների թատերաբեմը կասհմանափակվի Ուկրաինայի հարավ-արեւելքում եւ շատ հարցեր կախված կլինեն նրանից, թե ուկրաինական նոր իշխանությունները եւ ռազմական ուժային կառույցներն ի վիճակի կլինեն վերահսկողության տակ պահել այդ շրջանները, թե՞ մենք կտեսնենք հակառակ ընթացք՝ ռուսալեզու ուժերը կավելացնեն, կամրապնդեն իրենց դիրքերը եւ ազդեցությունը ռազմական ներգարվվածության առումով:

Սոսե  Չանդոյան