Եթե Երիտասարդական պալատն ու «Փակ շուկան» քանդողները պատժվեին, հերթը չէր հասնի «Զվարթնոց»-ին

«Շանթ» հեռուստաընկերության կիրակնօրյա «Հորիզոնի» /հարգարժան Արամ Աբրահամյանի կողմից վարվող/ ռեպորտաժներից մեկը, որ նվիրված էր կոնցեսիոն կառավարիչի կողմից Զվարթնոց միջազգային օդանավակայանի հին համալիրի քանդման մտադրությանը, կատարելապես խաթարեց իմ տավուշյան աշնանային անդորրն ու տրամադրությունը, որ վայելում եմ վերջին շաբաթվա ընթացքում: Այդ ցինիկ լուրի համատեքստում հիշեցվեց երիտասարդական պալատի քանդման պատմությունը: Ես էլ ավելացնեմ Փակ շուկայի ոչնչացումը մեր աչքերի առջեւ ու այսպես շարունակ: Ու մեր երկիրն աչքերիս հառնեց իբերեւ մի ընտանիք, որի գլուխը՝ տան մեծը չկա /անկախ բացակայության ձեւից/, իսկ երեխաներն ու տան հյուրերը քանդում ու ավերում եմ ամեն ինչ: Եթե ժամանակին ՀՀ դե-ֆակտո նախագահները պատժած լինեին Երիտասարդական պալատը կոպեկներով «առնող»-քանդող-չսարքողներին, Փակ շուկան քանդող-այլանդակողին, հերթը չէր հասնի այս մի պատմամշակութային ժառանգությանը, որը սերունդներին հանձնելը վտանգված է: Վտանգված է, որովհետեւ երկրի ղեկավար կոչվածներն օդակայանը կասկածելի գործարքով ձեռք գցածներին թռիչքներից փող դիզելու իրավունքը նվիրելու հետ մեկտեղ նրանց վրա չեն դրել հին համալիրը իբրեւ հուշարձան պահպանելու պարտականությունը: Իսկ եթե դրել են, ապա թքած ունեն, թե արդյոք այն կատարվում է: Ու կոնցեսիոն կառավարիչ կոչվածի ներկայացուցիչներն էլ այսօր լկտիաբար հայտարարում են, որ կամ պետք է հին համալիրը քանդեն, կամ չքանդելու դեպքում պահպանության ոչ մի ծախս չեն անի ու նաեւ պատասխանատվություն չեն կրի հնարավոր վթարների համար: Որովհետեւ իշխանություն կոչվածը մեր երկրում անասնակերպերին միայն անսահման փող լափելու, փող դիզելու իրավունք է տալիս, եւ ոչ մի սոցիալական պատասխանատվություն ու պարտականություն, ինչը, օրինակ, գերմանական սոցիալական շուկայական տնտեսության հիմքն է՝ «ազատություն+պատասխանատվություն» բանաձեւի շրջանակներում: Մենք արդեն աղետի եզրին ենք: Ու խնդիրը ոչ միայն/ոչ այնքան 20-րդ դարի կամ ավելի վաղ շրջանի նյութական արժեքներն ու հուշարձանները փոշիացնելու-ոչնչացնելու մեջ է, այլ արժեքային համակարգն ու հանրային բարոյականությունը սպանելու մեջ: Նյութական արժեքները արագ եւ կարճ ժամկետում կարող են վերականգվել, բայց դեգրադացված հասարակության արժենքերը կարճ ժմկետում չես վերականգնի: Իսկ առանց առողջ արժեքային համակարգի ոչ մի երկարակյաց նյութական արժեք չի ստեղծվելու հավերժի համար:

Ստյոպա Սաֆարյանի ֆեսբուքյան էջից: