Եթե Խորեն Աբրահամյանը տեսներ Հովոյին, կասեր՝ Տեր Աստվա՜ծ, ես ինչ սխալ եմ արել. Հարություն Մովսիսյան

Պարոն Մովսիսյան, մինչև «Որոգայթում» նկարահանվելը հասարակությունը Ձեզ ճանաչում էր որպես հումորային ժանրի դերասան, այս հեռուստասերիալում Ձեր կերտած կերպարն անակնկալ էր հանրության համար։  Ի՞նչ տվեց Ձեզ «Որոգայթը»։

Տրագիկոմիկ դերասան լինելու պարգևը, ժողովրդի շատ մեծ սերը, պատասխանատվություն, որ կարողանաս հետագայում էլ խաղալ նման դերեր։

Ես սովորել եմ Թատերական ինստիտուտի դրամատիկ դերասանի բաժնում՝ Վարդան Աճեմյանի արվեստանոցում։ Դիպլոմը հանձնելիս նա ինձ ասաց՝ դու տրագիկոմիկ դերասան ես, սակայն քեզ լավ ճակատագիր չի սպասվում, որովհետև դերասանների կողմից չսիրված ես լինելու, պետք է գտնես տարբերակ, որ մարդկանց հաճելի լինես, որովհետև եթե քո առավելության հետ քեզ հեռու պահես մարդկանցից, թշնամիներ ձեռք կբերես հենց դերասանների շրջանում։

Տրագեդիայից կոմիկական դերերի անցնելն ու հակառակը շատ բարդ է։ Ինձ համար Հովիկի դերը խաղալու սկզբնական փուլը բարդ էր, բայց ես հիշեցի Աճեմյանի խոսքերն ու զգացի, որ կարող եմ մտնել այդ ծանրության տակ։ Իհարկե, միշտ կան  բաներ, որոնք կարելի է կատարելագործել, բայց կարծում եմ՝ ստացվեց։

Դուք այլևս հետ չգնացիք դեպի կոմիկական դերեր, ինչո՞ւ։

Ես խաղացի «Նախաճաշ 2-ի համար» ֆիլմում, սակայն շատ քիչ երանգներ մտցրեցի այդ կերպարի մեջ։ Ես կարող էի շատ ավելի վառ խաղալ, բայց եկա այն եզրակացության, որ ավելի լավ կլինի, եթե տարբերությունը միանգամից այդքան մեծ չլինի։

Կարելի՞ է ասել, որ փորձում եք չկոտրել այն կերպարը, որը Ձեզ համար ստեղծվեց «Որոգայթով»։

Ես միշտ Հովոյի մեջ եմ եղել, ինքը միշտ կողքիս է եղել։ Մի պահ կար, երբ ես տղաների հետ խոսելիս Հովոյի պես էի տրամաբանում, ասում էին՝ Հարութ ջան, նենց դժվար է խոսել քեզ հետ։

Գիտեք, ես միշտ երազել եմ խաղալ «Պեպո», սակայն ինձ չէին տեսնում այդ կերպարում։ Եթե ես բեմադրեի «Պեպոն», ինձ պես տղայի կընտրեի այդ կերպարում, որովհետև Պեպոն արիստոկրատ է։ Ես մի օր Խորիկին (նկատի ունի՝ Խորեն Աբրահամյանին, հեղ.) ասացի՝ սխալ դերաբաշխում ես անում, ես պիտի խաղամ Պեպոյի դերը, բայց ինքն ինձ չէր տեսնում այդ կերպարում։ Ինքը չտեսավ Հովոյին, եթե տեսներ, կասեր՝ Տեր Աստվա՜ծ, ես ինչ սխալ եմ արել։

Եթե ես նորից խաղամ կոմիկական դեր, պետք է լինի շատ լավը, այնքան գրոտեսկային, որ բոլորը ծիծաղից ուշագնաց լինեն։ Ես ժամանակին խաղացել եմ այդպիսի դեր։ Առաջիկայում ևս թատրոնում ունենալու եմ շատ վառ կատակերգական դեր։ Կարծում եմ՝ լավն է լինելու։

Սերիալի ավարտից տարիներ անց որոշում կայացվեց, որ պետք է ֆիլմ նկարահանվի։ Ձեզ ուրախացրե՞ց դա, նոստալգիկ զգացողություն կա՞ր։

Կարծում եմ՝ շատ ճիշտ որոշում էր։ Ես շատ ուրախացա, քանի որ ինչպես արդեն նշեցի՝ Հովոն միշտ ինձ հետ է եղել։ Ֆիլմում ավելի վառ արտահայտված են դրամատիզմը, զգացմունքները։ Կինոն սերիալի տրամանբանության մեջ չէ. կինոն բոլորովին այլ բան է, տեմպն արագ է։ Կարծում եմ՝ ժողովրդի համար շատ հետաքրքիր կլինի։

Ինձ համար կարևոր էր Հովոյի՝ տղամարդկային տեսակը. Հովոն մարդկային լավագույն  հատկանիշներն ունի՝ մարդասիրություն, մայրապաշտություն, ընտանիք, սեր, երեխաներ, կյանք... նա դարձավ դասական կերպար։ Մի անգամ փողոցում մի կին ինձ ասաց՝ աշխարհի ամենաինտիլիգենտ մաֆիոզն ես։

Ի դեպ, ֆիլմում Ձեր դերը երիտասարդ տարիներին խաղում է Սարգիս Գրիգորյանը։Ի՞նչ եք կարծում, նմա՞ն է Ձեզ, ի՞նչ գնահատական կտաք նրա խաղին։

Շատ լավ։ Անպայման չէ, որ մարդն արտաքնապես նման լինի քեզ, կարևորը կատարումն է։ Սարգիսն աչքերը փակ է ծիծաղում, մի քանի տեղ ես էլ եմ իր պես ծիծաղել, Սարգիսը դա նկատել էր: Ի դեպ, առհասարակ, Հովոն շատ չի ծիծաղում։ Երբ առաջին անգամ Ռոմանն (նկատի ունի՝ ռեժիսոր Ռոման Մուշեղյանին, հեղ.) ասաց՝ պետք է ծիծաղես, ասացի՝ ո՞նց ծիծաղեմ. 500-600  սերիա էր նկարահանվել և ոչ մի անգամ Հովոն չէր ծիծաղել, մտածում էի՝ Հովոն ինչպե՞ս է ծիծաղում։

Առավել մանրամասն՝ սկզբնաղբյուր կայքում