Եվրասիական Միությունում ոչ բոլորն են ուրախ Հայաստանի հնարավոր անդամակցությանը

Նախօրեին Աստանայում տեղի է ունեցել Եվրասիական բարձրագույն տնտեսական խորհրդի նիստը: Քաղաքական <<տրոյկայի>> հանդիպման հիմնական մեխը Եվրասիական Միության երկրների հետ կարեւոր փաստաթղթերի ստորագրումն էր եւ դրանից բխող հետագա զարգացումները: Թե ի՞նչ ներքաղաքական զարգացումներ կարելի է սպասել Աստանայի այս հանդիպումից հետո Հայաստանում, եւ ինչ մարտահրավերներ կլինեն արտաքին քաղաքական դաշտում, ճշտեցինք քաղաքագետ Հրանտ Մելիք-Շահնազարյանից.
-Աստանայի զարգացումները մեր ներքին քաղաքականության հետ որեւէ կերպ չեմ կապի: Հայաստանում ներքաղաքական վերափոխումների մի ամբողջ փուլ է ավարտվել՝ ՀՀ կառավարությունը փոխվեց, իշխող կուսակցության մեջ ինչ-որ փոփոխություններ, տեղափոխումներ կատարվեցին: Չեմ կարծում, որ արտաքին քաղաքական զարգացումները կարող են լուրջ ազդեցություն ունենալ մեր ներքին զարգացումների վրա: Իսկ ինչ վերաբերվում է արտաքին մարտահրավերներին, ապա ակնհայտ է, որ Եվրասիական Միությունում ոչ բոլորն են ուրախ Հայաստանի հնարավոր անդամակցությանը`այդ կառույցին: Պարզապես այնտեղ գնալով նախագահ Սերժ Սարգսյանին հաջողվեց ստեղծել այնպիսի մի իրավիճակ, որ ընդամենը երկու շաբաթ անց Հայաստանը կմիանա Եվրասիական Միությանը:
-Իսկ Հայաստանն իրենից ի՞նչ վտանգ է ներկայացնում, որ որոշ պետությունների ներկայացուցիչներ, ինչպես դուք նշեցիք, չեն ցանկանում, որ Հայաստանն անդամակցի Եվրասիական Միությանը:
-Խնդիրն այստեղ կոնկրետ վտանգի մասին չէ: Ավելի շատ այն մրցակցության խնդիրն է, որն առկա է Եվրասիական տարածքում: Նույն Բելաrուսն ու Ղազախստանը հիանալի հասկանում են, որ Ռուսաստանի դիրքերը Կովկասում բավական ուժեղանալու են եւ այդ դիրքերն ուժեղանալու են նաեւ Եվրասիական Միության մեջ: Բնական է, որ նրանք փորձում են ինչ-որ չափով իրենց ազդեցությունը պահպանել եւ փորձելու են ամեն ինչ անել, որ Ռուսաստանն այդքան ըդգծված եւ դոմինանտ դերակատարություն Եվրասիական Միության մեջ չունենա: Սա պատճառներից մեկն է, իսկ երկրորդն էլ այն է, որ պետք է հաշվի առնենք նրանց հարաբերությունները Ադրբեջանի եւ Թուրքիայի հետ, հատկապես Ղազախստանի, որը թուրքական պետություն է : Նա հասկանում է, որ եթե գոնե հայտարարությունների մակարդակով չպաշտպանի այլ թուրքական պետությունների շահերը, ապա բավական լուրջ դիրքերի կորուստ կարող է ունենալ` թուրքալեզու պետությունների կոնֆերանսներում կամ իսլամական երկրների հետ համագործակցության ժամանակ: Այսքանն իմանալուց հետո, բնական է, որ Հայաստանի հետ հարաբերություններ կառուցելիս կամ Հայաստանին կողմ, կամ դեմ քվեարկելիս, նրանք հաշվի են առնում նաեւ հարակից այդ գործոնները՝ այլ պետությունների առջեւ իրենց պարտավորությունները, ցանկությունները, նրանց հետ համագործակցելու եւ խորացնելու հետ կապված:

Սոսե Չանդոյան