«Գարդասիլի» պարտադիրը պարտադիր չէ

Հաճախ որևէ խնդրի շուրջ տարիներով ծավալված կրքոտ բանավեճը կարող է հանգուցալուծվել շատ պարզ մի հարցադրումով: Առողջապահության նախարարության իմունականխարգելման ազգային ծրագրի ղեկավար Գայանե Սահակյանին հարցրինք՝ «Գարդասիլի» պատվաստումը պարտադի՞ր է, մարդը կարո՞ղ է հրաժարվել այդ պատվաստումից, թե՞ ոչ: «Իհարկե, կարող է հրաժարվել: Պարտադիր ասվածը վերաբերում է մանկաբույժներին կամ ընտանեկան բժիշկների կողմից ծնողների իրազեկմանը: Մասնավորապես պետք է տեղեկացնեն՝ ինչի դեմ ենք պատվաստում և ինչ ենք ակնկալում ստանալ արդյունքում, որոնք են պատվաստման և չպատվաստման ռիսկերը: Բոլոր դեպքերում, ծնողն է որոշում՝ պատվաստե՞լ, թե՞ չպատվաստել իր երեխային, չպատվաստման դեպքում գրում է հրաժարական»:

Այլ կերպ ասած, այն, ինչ պարտադիր է առողջապահության նախարարությանը, պարտադիր չէ ժողովրդի համար: Իսկ այն, որ ծրագիրը պարտադիր է նախարարության համար, շատ տրամաբանական է, քանի որ 1994-ից հաստատված է իմունիզացիայի ծրագիրը, որը գործնականում մեծ թափ հավաքեց 2006-ից: Մասնագետների գնահատմամբ՝ այդ ծրագրի արդյունքում զինված ուժերում կանխարգելվել են մենինգիտը, տուբերկուլյոզը, տուլարեմիա հիվանդությունները: Իսկ ընդհանրապես, բնակչության շրջանում պատվաստումները կանխարգելել և կանխարգելում են դիֆտերիան, կարմրուկը, կարմրախտը, փայտացումները և այլն: Իհարկե, մասնագետները նշում են, որ «Գարդասիլը» կնպաստի արգանդի վզիկի քաղցկեղի նվազեցմանը, սրան զուգահեռ կան նաև հակառակ պնդումներ: Այդ հարցը թողնելով մասնագետների քննարկմանը, նշենք, որ մարդն ազատ է իր ընտրությամ մեջ, և ծնողն ինքը կարող է որոշել՝ պատվաստե՞լ իր երեխային, թե՞ ոչ:

Ժասմեն ՎԻԼՅԱՆ