Հարված գլխով. ՀՀԿ-ի հասցրած վնասը «Ելքին»

Ազգային ժողովում ԵՏՄ-ից դուրս գալու «Ելք» դաշինքի նախաձեռնությունն, այսպես ասած, ուշագրավ և անսպասելի ավարտ ունեցավ՝ Գեղամյան-Փաշինյան բախում, ծեծկռտուք: Ընդ որում՝ պետք է արձանագրել, որ «Ելքի» ԵՏՄ-ից դուրս գալու նախաձեռնությունը, այսինքն՝ ԵՏՄ պլյուսներն ու մինսուները քննարկելու համար ժամանակավոր հանձնաժողովի ստեղծման առաջարկը, դրա վերաբերյալ քննարկումները չունեցան այնքան հանրային հնչեղություն, չունեցան այդպիսի արձագանք և չարժանացան այդպիսի ուշադրության, որքան այդ ամենի վերջում Արտաշես Գեղամյանի գրոհը Նիկոլ Փաշինյանի ուղղությամբ և վերջինիս պատասխանը, իսկ հետո նաև տեղեկատվական հարթությունում ունեցած շարունակությունը: Այլ կերպ ասած՝ քաղաքական լուրջ նախաձեռնության հավակնություն ունեցող քայլն, ի վերջո, ավարտվեց հանրային մեծ թամաշայով:

Արդեն մի քանի օր շարունակ քննարկվում է դեպքը ամենայն մանրամասնություններով: Ընդամենը մի քանի րոպե տևած միջադեպը շատ ավելի երկար է մնում հանրային քննարկումների դաշտում, քան մի քանի օր տևած քննարկումները: Պետք չէ բացառել անգամ, որ դա գործնականում ամենաճիշտ մարտավարական քայլն էր, որ իշխանությունն արեց «Ելքի» նախաձեռնության նկատմամբ, որովհետև այդ քայլի էֆեկտը, ըստ էության, շատ ավելին էր, քան այն բոլոր «փաստարկները» կամ «հակափաստարկները», որ Հանրապետական կուսակցությունը փորձում էր բերել ԵՏՄ-ին Հայաստանի անդամակցելն ու այնտեղ մնալը հիմնավորելու համար:

2006 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության եզրափակիչից հետո, որտեղ Իտալիայի հավաքականը 11 մետրանոց հարվածաշարով հաղթեց Ֆրանսիայի թիմին, թեև վերջինս թե՛ առաջնության ընթացքում, թե՛ հատկապես եզրափակիչում թողնում էր ավելի լավ տպավորություն, Ֆրանսիայի հավաքականի մարզիչ Դոմենեկը հայտարարեց, որ իտալացիների կազմում հանդիպման լավագույն ֆուտբոլիստը Մարկո Մատերացին էր: Այդ հայտարարությունն առաջին հայացքից տարակույսի տեղիք տվեց փորձագետներին, սակայն Դոմենեկի պարզաբանումը ամեն ինչ գցեց իր տեղը: Նա հայտարարեց, որ Ֆրանսիայի հավաքականին ամենամեծ վնասն ու խնդիրը պատճառեց հենց Մատերացին, որը սադրել էր Ֆրանսիայի հավաքականի առաջատար Զինեդին Զիդանի մասնակցությամբ հայտնի դրվագը: Այն կհշիվի, թերևս, ընդմիշտ, որպես ֆուտբոլի պատմության ամենադրամատիկ դրվագներից մեկը, երբ Զիդանը քրոջ հասցեին արված ակնարկի համար գլխով հարվածեց Մատերացիին՝ հեռացվելով խաղադաշտից և բարդ վիճակում դնելով Ֆրանսիայի հավաքականին թե՛ զուտ խաղային, թե՛ հոգեբանական առումներով:

Եվ ահա, Դոմենեկը հայտարարել էր, որ հենց Մատերացին պատճառեց ամենամեծ վնասն ու խնդիրը, ու թեև դա տեղի էր ունեցել, այսպես ասած, ոչ ֆուտբոլային կերպով, սակայն, թերևս, դժվար հերքելի է, որ նրա սադրանքը էական լումա էր ֆրանսիացիներին հաղթելու գործում: Այդ իմաստով, իհարկե, Գեղամյանը ՀՀԿ-ի Մատերացին էր տվյալ իրավիճակում, որի սադրանքը, թերևս, ավելի մեծ վնաս հասցրեց «Ելքի» նախաձեռնությանը՝ այդ ամբողջ գործընթացից թողնելով միայն թամաշան: Իհարկե, պետք չէ բացառել, որ հայկական քաղաքական կյանքի, այսպես ասած, փորձառու և հին մասնագետ Արտաշես Գեղամյանը բոլորից լավ կռահեց, թե որը կարող է լինել եվրասիական պաշտպանության ամենաարդյունավետ տարբերակը՝ ի տարբերություն ՀՀԿ-ի երիտասարդների:

Այսպես, թե այնպես, տեղի ունեցած միջադեպը գործնականում հերթական անգամ դրսևորեց հայաստանյան հասարակական-քաղաքական կյանքի մի կարևոր «առանձնահատկություն», որը իր հետևանքային «պոտենցիալով» նույնիսկ կարող է համարվել սպառնալիք: Խոսքն այն մասին է, որ Հայաստանում հանրային մեդիա-փորձագիտական «ականջի» համար առավել պահանջված են թամաշաները, քան պետության ճակատագրին առնչվող խնդիրներն ու երևույթները:

1IN.AM