Հո՞ կառավարություն չի՝ մուրազ ա...

Երկրում ձևավորված սոցիալական մթնոլորտի ֆոնին կերած-խմած պաշտոնյաների ամպագորգոռ խոստումներն ու հռետորական ելույթները քոռ կոպեկի արժեք չունեն այլևս: Այն ինչ տեղի է ունեցել Գյումրիում վերջնականապես պատռեց մեր գործադիրի դիմակը:

Օրերս իմացանք, որ Գյումրիի բնակչուհիներից մեկը, նախապես հանցավոր համաձայնության գալով անհայտ գնորդի հետ, հենց ծննդատանը վաճառել է իր նորածին աղջկան: Եվ սա տեղի է ունեցել հնամենի բնակավայրում, ինչպիսին Գյումրին է՝ քաղաք,որը դեռ հնուց հայտնի է իր ամուր բարքերով և հաստատուն ավանդույթներով: Այսինքն մեր գործադիրին հաջողվեց այն ինչ թշնամուն դարերով չի հաջողվել, նա կոտրեց գյումրեցու '' թասիբը'':

Հիմա. ինչի՞ մասին են վկայում այս փաստերը կամ ինչպե՞ս հայ մարդը հասավ այս օրվան, երբ ստիպված վաճառում է ոչ միայն յուր մարմինը, ինչպես պոռնիկների դեպքում է, այլև հոգին. սեփական երեխային մասսայական աճուրդի հանելը հավասար է հոգիդ սատանային ծախելուն: Սրանք հարցեր են, որոնց պատասխանը առավել քան ակնհայտ է. իսկ ի՞նչ սպասել հասարակությունից, երբ երկրիդ ղեկավարները մատը մատին չեն տալիս հասարակ քաղաքացու հոգսը գոնե ինչ-որ չափով թեթևացնելու համար:

Հիմա կասեք՝ էլի նույն երգը՝ աղքատություն, սոցիալական անհավասարություն ու էլի նման չարչրկված բաներ: Բայց բոլորս ենք հասկանում,որ հենց սոցիալականն է շատ հաճախ ստիպում մարդուն՝ գնալու գազանաբարո քայլերի,թեպետ այս քայլին անգամ անասունը չէր գնա՝ ականջալուր լինելով գոնե սեփական բնազդներին: Անշուշտ, նրանք, ովքեր երբեք չեն հայտնվել անելանելի դրության մեջ, չեն էլ կարող լիովին հասկանալ իրավիճակի նրբությունը: Շիրակի մարզի և, մասնավորապես, Գյումրեցիների աղքատիկ կենցաղի մասին հանրապետությունում վաղուց արդեն լեգենդներ են պտտվում. դա չի խանգարում, սակայն, որ, ասենք, քաղաքապետարանում կամ մարզպետարանում աշխատող որևէ միջին կարգի չինովնիկի հղփացած զավակ իրեն թույլ տա՝ երեք ամիսը մեկ մի նոր մեքենա գնելու՝ ինքնահաստատվելու նպատակով հանրության շրջանում ընդգծելու իր անկրկնելի եսը: Հիմա պատկերացնո՞ւմ եք՝ քանի՞ երեխայի ճակատագիր կարող էր այլ կերպ դասավորվել, եթե վերադասից հնչեր՝ «որտեղից քեզ էդքան փող, այ անասուն» բոլորիս կողմից երկար սպասված հարցը: Հետո էլ պես-պես զարմանազան բաներից են խոսում՝ մարդու իրավուքներ,անձի անձեռնմխելիություն և այլն: Մի խոսքով կառավարություն չի՝ մուրազ ա:

Նմանատիպ ողբերգական դեպքերից խուսափելու միակ առհավատչյան, այսօր,փաստացի մնում է լոկ հայերիս բնորոշ հանրային բարոյականության կողմից նախանշած սահմանները, որոնց շնորհիվ էլ կարողացել ենք դարեր շարունակ պահպանել մեր տեսակն ու ոգեղեն կերպը:

Հ.Գ. Եվ այսքանից հետո նրանք շարունակում են երկրի ղեկը ամուր գրկել, այ քեզ թասիբ, այ քեզ նամուս, սառնասրտության մարմնավորում են հո կառավարություն չեն, հալալ է հալալ:

Իսկ մնում է մի բան` Աստված կանչել, որ գոնե նա մեզ չթողնի վերջնականապես հոգիներս ծախենք սատանային, չէ որ դրա նման կառավարության օրոք ամեն ինչ հնարավոր է. Մենք անտեր ենք և վերջ…

Գրում է Կարեն Թումանյանը իր ֆեյսբուքյան էջում