Հրանուշ Հակոբյանը 40 րոպե պատմել է,թե ինչպես են մսխել 600 միլիոնը.

«Հրապարակ» թերթը գրում է. «Տարին «բարձր մակարդակով» ամփոփելու Հովիկ Աբրահամյանի հրահանգը նախարարները մեկ մարդու պես կատարում են՝ յուրաքանչյուրն իր ֆանտազիայի շրջանակներում: Մեկը տպավորիչ սրահ է ընտրում, մյուսը խեղկատակության հասնող իր ունակություններն է դրսևորում՝ լրագրողների աշխատանքը գնահատելով, երրորդն իր աշխատակազմի կազմակերպած միջոցառումների ցանկն է ներկայացնում: Վերջինիս թվում էր սփյուռքի նախարար Հրանուշ Հակոբյանը, ով կառավարության նիստից հետո մամուլի սրահ մտավ նախարարության աշխատակազմի ուղեկցությամբ՝ ավելի հանդիսավոր դարձնելով ամփոփիչ ասուլիսը: 12:30-13:10-ը տիկին նախարարը միալար պատմեց, թե ինչ հայրենասիրական միջոցառումներ են արել, ինչքան հանձնաժողով ձևավորել, կրթադաստիարակչական ինչ սուրբ գործ կատարել: Թվում էր, թե կանդրադառնար իր ղեկավարած նախարարության բուն անելիքներին՝ թեկուզև ձախողված կամ կիսատ վիճակում, բայց դրանց մասին՝ ոչ մի բառ: Խոսքը գնում էր շրջագայությունների, ժողովների, միջոցառումների մասին:

Միակ սոցիալական ծրագիրը, որով կկարողանային սրբագրել իրենց տարիների անգործությունը և վատնած բյուջեն՝ «Նոր Հալեպ» թաղամասի ծրագիրը, որի մասին 2012 թվականի հունիսին հանդիսավոր հայտարարվեց կառավարության բարձր ամբիոնից, մինչ օրս մնացել է հայտարարության կարգավիճակում: Հակոբյանն արդարանում է ու բացատրում. նախարարությունից հասնում էր տարածքի տրամադրումն ու անվճար նախագծումը՝ արել են. «Եկեք մոռանանք այս խնդիրը, ի՞նչ առումով. սա պետական ծրագիր չէ, պետությունը չի որոշել կառուցել, որը կիսատ է մնացել, այն որոշել են կառուցել հալեպցիները՝ մոտ 6 հարյուր հոգի, և եթե մենք 6 հարյուր հոգուն չկազմակերպեինք ու ուղղություն չտայինք, կասեիք՝ չէ, դուք չեք զբաղվել էդ հարցով: …Հիմա մնում է հայ ժողովրդի, այդ թվում նաև ձեր բարի վերաբերմունքն այդ ծրագրին, ուզո՞ւմ եք օգնել սիրիահայերին, ես հայտարարեցի մի քանի անգամ. եթե ուզենան 2-3 դոլար ներդնեն, դա կլինի արդեն»:

Մեր հակադարձմանը՝ իսկ ինչո՞ւ իրենք բարի կամք չդրսևորեցին և տարատեսակ հանձնաժողովների ու համաժողովների վրա փոշիացող միլիոններից մաս չհանեցին այդ ծրագրին, պատասխանեց. «Ուրեմն, սիրելիս, մեր բյուջեն ընդամենը 600 միլիոն է, և էդքանով 16 ծրագիր անել, հազարավոր մարդկանց խնդիր լուծել կամ 40-80 հազար գիրք տպագրել… ես թվարկեցի միայն էն երևացողները, էլ կոպեկ չկա, որ խնայենք տանք: 600-ը դնենք, հազիվ մի տասը բնակարա՞ն կառուցենք: Դա մոտեցում չէ»: Եթե իրենց նախարարության գործառույթը չէր, այդ դեպքում ինչո՞ւ էր նախարարն այդ բեռը շալակել ու աշխարհից մուրում 2-ական դոլար՝ ծրագիրն իրագործելու համար: Գուցե հույսը դրել էր սփյուռքյան շրջանակների խղճի ու պատասխանատվության վրա, որ պատերազմի ճիրաններից Հայաստան ներգաղթած սիրիահայերի համար ոչինչ չեն խնայի, իսկ ինքը վերջում կվայելի մեծն հումանիստի դափնիները:

Եվ, ընդհանրապես, նախարարության գործունեության արդյունքում հաջողվե՞լ է հենց հայրենիք գեթ մեկ ներդրող բերել: Այս հարցին տիկինը պատասխանեց՝ հիշատակելով այնպիսի ծրագրեր, որոնց հետ իր ղեկավարած գերատեսչությունն աղերսներ չունի. «Բավականին ներդրումներ եղավ, Դիլիջանի դպրոցը միայն 130 միլիոն դոլար էր…»: Մինչ տարերքի մեջ թվարկում էր, ընդհատեցինք՝ խնդրելով կոնկրետացնել, թե ինչ է արվել սփյուռքի նախարարության շնորհիվ: «Գիտեք, շնորհիվ չկա, ես բոլորի հետ աշխատում եմ, մեր նախարարության վարչություններն աշխատում են իրենց հետ… Սամվել Կարապետյանի ներդրումները վերջին շրջանում Ղարաբաղի հիվանդանոցի…»:

Մանրամասները՝ թերթի այսօրվա համարում