Հռիփսիմե Խուրշուդյան. «Ուզում եմ որդուս ոսկի պարգեւել»

Հռիփսիմե Խուրշուդյանն առաջինն էր Հայաստանից, ով մասնակցեց կանանց աշխարհի  առաջնությանը։ Դա 2003 թվականին էր՝ կանադական Վանկուվերում, երբ նա ընդամենը 16 տարեկան էր։ Դրանից հետո տարբեր փայլի մեդալներ է նվաճել Եվրոպայի, աշխարհի երիտասարդների, մեծահասակների առաջնություններում։ Բայց նրա ամենամեծ մարզական նվաճումը,  անկասկած, Լոնդոնի օլիմպիական խաղերի բրոնզե պարգեւն է։

Այս տարվա հուլիսի 25-ին Հռիփսիմեն եւս մեկ, բայց արդեն ոչ մարզական նվաճում ունեցավ. արու զավակ լույս աշխարհ բերեց: Հռիփսիմեն եւ ամուսինը՝ Տարոնը, ով նույնպես ծանրորդ է, առաջնեկի անունը դրեցին Աշոտ՝ հորական պապիկի անունով:  Ի դեպ, երկու օր անց՝ հուլիսի 27-ին Հռիփսիմեի ծննդյան օրն էր:

Երբ զանգահարեցինք Հռիփսիմեին, հեռախոսազանգին  պատասխանեց նրա  սկեսուրը՝ մասնագիտությամբ մանկաբարձուհի Օլյա Մարտիրոսյանը, իսկ երիտասարդ մայրը երեխային էր կերակրում։ Մինչ նա գուցե ապագա օլիմպիական չեմպիոնին առյուծի կաթ էր տալիս, նախ զրուցեցինք տիկին Օլյայի հետ։

-Ինչպե՞ս է իրեն զգում Հռիփսիմեն։

- Հիմա լավ է:

-Աշոտիկի ծննդյան քառասուն օրը նշե՞լ եք:

-Մեր տանը չնշեցինք, որովհետեւ մահացավ Հռիփսիմեի ամուսնու տատիկը, եւ Հռիփսիմեին երեխայի հետ այդ օրերին ուղարկեցինք հայրական տուն:

-Ժողովրդի մեջ ընդունված կարծիք կա, ըստ որի, եթե երեխան մինչեւ 40 օրականը անհանգիստ է լինում, հետո խելոքանում է եւ, հակառակը, եթե մինչեւ 40 օրական դառնալը խելոք է լինում, հետո չարաճճի է դառնում:

-Ինչպես ասում են մեր մեծերը, այդպես էլ կա. մի ամիս չարաճճի էր, մի ամիս` խելոք։

 -Իսկ որպես հարս ինչպիսի՞ն է Հռիփսիմեն:

-Շատ լավ հարս է, բայց ես աղջիկ չունեմ եւ նրան որպես աղջիկ եմ ընդունում:

-Հասցնո՞ւմ է տանը գործ անել, թե՞ երեխան խանգարում է:

-Ամեն ինչ էլ անում է, եթե ես թույլ եմ տալիս։ Ինքս ամեն ինչ կանեմ, եւ մենք  ուզում ենք, որ նա միայն երեխայով եւ իր առողջականով զբաղվի:

-Համեղ ճաշատեսակներ պատրաստո՞ւմ է:

-Քանի որ շատ երկրներում է եղել, ամեն երկրում մի բան սովորել է եւ տարբեր ճաշատեսակներ է պատրաստում, աղցաններ...

Մի քիչ անց՝ մայրական սուրբ պարտականությունը կատարելուց հետո մեր զրույցին միացավ Հռիփսիմեն։ Համաշխարհային պրակտիկայում կան օրինակներ, երբ երեխա ունենալուց հետո  ծանրորդուհիները շարունակել են մարզվել եւ դարձել են Եվրոպայի, աշխարհի չեմպիոն: Ուստի մարզուհուն հարցրեցինք՝ պատրաստվո՞ւմ է մրցասպարեզ վերադառնալ։ Հռիփսիմեն միանգամից, առանց տատանվելու պատասխանեց.

-Իհարկե։ Արդեն մարզադահլիճ եմ մտնում, կամաց-կամաց սկսել եմ թեթեւ աթլետիկայից։ Քանի որ մեկ տարուց ավելի  դադար է եղել, բնական է, դժվար է միանգամից ծանրաձող բարձրացնելը։ Դրա ժամանակն էլ կգա, կբարձրացնեմ, կպարապեմ, մյուս տարի Աստծո հաջողությամբ Եվրոպայի առաջնությանը կմասնակցեմ, ապա... Ուզում եմ որդուս ոսկի պարգեւել, բայց Աստծուց առաջ չընկնենք։

-Ինչպե՞ս եք Ձեզ զգում երեխայից հետո, ֆիզիկապես թուլացել, ուժ կորցրե՞լ եք: 

-Ոչ, ոչ, լրիվ նորմալ վիճակում եմ, ուժս էլ պահպանել է:

-Ո՞ր քաշային կարգում հանդես կգաք՝ 94կգ-ից բա՞րձր։

-Դրա մասին դեռ վաղ է մտածելը։

-Երեխային պահելու գործում Տարոնն օգնո՞ւմ է։

-Իհարկե։ Եվ ամուսինս, եւ սկեսուրս...

Հիշեցնենք, որ Տարոնը ծանրամարտից սպորտի վարպետ է, դպրոցում է աշխատում, «Սեւան» ընկերությունում մարզիչ է:

-Ծանրաձող բարձրացնելիս, բնական է, դրա ծանրությունը զգում եք, իսկ երեխային բարձրացնելի՞ս։

-Բալիկս իմ սրտի զարկերն է, իմ սրբությունը, իմ կյանքը... Դա մի քնքուշ, աննկարագրելի զգացում է... Ասեմ այսպես.

Կյանքս փոխվեց ակնթարթում,

Իմ բալիկն է ճիչով կանչում,

Ես գնում եմ, վեր բարձրացնում,

Ամուր-ամուր կրծքիս սեղմում։

Ես գրկում եմ Աշոտիկին

Եվ հիշում եմ ծանրաձողին,

Լինի քնած թե արթուն,

Բարձրացնում եմ իմ որդուն:

-Կուզե՞ք, որ Աշոտիկն էլ Ձեր ու Տարոնի նման ծանրամարտով զբաղվի։

-Եթե ինքը ցանկանա... Ժամանակը ցույց կտա։

ԵԳՈՐ ՄԱՆՈՒԿՅԱՆ