Իմ պատվելի հայորդի, իմ պատվելի Հայր Մկրտիչ

1996 թվականն էր: Այն մութ ու ցուրտ տարիները: Ընդունվել էի աշխատանքի ամենապատվաբեր մասնագիտությամբ՝ ուսուցիչ, Չայկովսկու անվան միջնակարգ երաժշտական մասնագիտական դպրոցում աշխատանքի: Երկու որդիներս սովորում էին այդ նույն դպրոցում՝ ավագս՝ 4-րդ դասարանում, 2-րդս՝ 1-ին, իսկ 3-րդը՝ դեռ վեց ամսական էր: Դպրոցի գործավարուհին մի հրաշք համեստ կին էր՝ տիկին Էլյան, նրա զավակներից երկուսն էլ էին սովորում այդ դպրոցում՝ միջնեկը՝ Հովհաննեսը 6-րդ դասարանում էր, փոքրը՝ Հասմիկը առաջին, իմ որդու դասարանցին էր, ավագը՝ Սոնան, սովորում էր Չարենցի անվան միջնակարգ դպրոցի 7-րդ դասարանում: Շատ համեստ ընտանիք էին, ապրում էին դպրոցի հարակից սեփական տներում,ամուսիններով շատ սիրով ու զուսպ մեծացնում էին իրենց զավակներին, անելով ամեն հնարավորն ու անհարինը կրթված զավակներ մեծացնելու համար: Շատ հավանում էի տիկին Էլյային, չնայած աշխատում էինք միևնույն դպրոցում, բավականին հարգանքով էր վերաբերվում ողջ ուսուցչական կոլեկտիվին: Միշտ ասում էր, երբ տները քանդեն ու նոր բնակարան տան, առաջինը բոլոր ուսուցիչներին է հրավիրելու իրենց տուն: Երազում էր, որ Հովիկը դառնա ճանաչված թավջութակահար, ինքն էլ որպես հանդիսատես վայելեր նրա նվագը:
Կյանքը դաժան բան է, 96-ի դեկտեմբերն էր, ամսի 25-ին հրավիրված էինք մեր դպրոցի ծնողներից՝ Պարտակչյանների ավետարանչական եկեղեցում նշվող Սուրբ ծննդյան տոնին: Հովհաննեսը՝ Հովիկն այդ օրն այնտեղ թավջութակով պետք է հանդես գար, սպասում ենք չկան: Ահավոր էր... Զանգահարեցինք և իմացանք , որ տիկին Էլյան հոսանքահարվել է, նրան փրկել չէր եղել:

Երբեք այդ օրը չեմ մոռանա, մինչև հիմա ականջներիս մեջ է Հովիկի լացի ձայնը: Ամեն օր այցելում էի նրանց, մի քիչ սփոփում , հետո գնում տուն: Մի օր էլ Էլյայի ավագ քույրն ասաց.- գիտեք Հովիկը երազում մայրիկին է տեսել, ասել է քիմիայիդ ուսուցչուհին քեզ շատ է սիրում, նրան սիրիր, կարելի՞ է, որ Հովիկը Ձեզ մորաքույր ասի: Հիմա էլ եմ հուզվում, երբ հիշում եմ այդ օրը: Իհարկե կարելի է, այդ օրվանից իմ Հովիկի համար դարձա Մանուշ մորքուր: Յոթերորդ դասարանում արդեն նրան դասավանդում էի, ներկա բացակա անելիս, երբ հասնում էի նրա անվանը՝ Կարապետյան Հովհաննես, չէի կարողանում կարդալ, խեղդվում էի: Եվ այդպես միչև հիմա, հուզվում եմ ամեն անգամ, որովհետև երեխաները մորը կորցնելիս դառնում են անթև թռչուն: Նրանց հայրը՝ Հովսեփն անում էր ամեն բան, որ զավակները լավ զգան, Սոնան 7-րդ դասարանում դարձավ ընտանիքի և ավագը և մայրը: Դժվար ,սակայն շաաաաատ մեծ պատվով ապրեցին: Քանդեցին այդ տները, խաբեցին մարդկանց գռոշներով, ով ուժեղ էր շատ գումարեր ստացավ, ով ոչ, տրված գումարով հազիվ քաղաքի ծայրամասում բնակարան գնեց: Հովիկն ավարտեց դպրոցը, կոնսերվատորիան և չնայած միակողմանի ծնողազուրկ էր և աչքերն էլ շատ վատ էին տեսնում(-6), կամավոր գրանցվեց ծառայության Արցախ: Քույրերն էլ ստացան բարձրագույն կրթություն: Էլյայի հոգին խաղաղ է երկնքում: Հովիկն ասում էր.- Մանուշ մորքուր, որ բանակից գամ, առաջինը կգնամ մամայիս մոտ, հետո կգամ քեզ մոտ: Այդպես էլ արեց իմ տղան:

Նրա առաջին բեմելն էլ. ես էի նստած դահլիճում, ամբողջ ընթացքում արցունքներս հոսում էին, Էլյան այդպես էլ չտեսավ նրան բեմում: Հովիկը շատ ազնիվ էր մեծացել այս գույնզգույն կյանքի համար, երբեք անարդարությունների հետ չէր հաշտվում, մաքրեմաքուր թափանցիկ մարդ: Աշխատում էր մեր ազգային սիմֆոնիկ նվագախմբում, կոնտրաբաս էր նվագում, համատեղում էր նաև Վարդան Պետրոսյանի թատրոնում: Ասում էի բալես, որ ամուսնանաս, ես եմ գալու քեզ աղջիկ ուզելու, անպայման առաջին մատանին իմ կողմից ես նվիրելու: Երազում էի, թե այդ օրը երբ է գալու, ամուսնանա ու իր նման ազնիվ զավակներ նվիրի հայրենիքին: Մի օր ավագ որդիս եկավ, թե մայր, Հովիկը ընդունվել է Գևորգյան ճեմարան կուսակրոն քահանա ձեռնադրվելու: Ինչ խոսք, Գևորգյան ճեմարանում սովորելը պատիվ է, լավ կրթություն են ստանում, բայց ինչու՞ կուսակրոն: Երբ ավարտեց սարկավագ ձեռնադրվեց, հարգում էի իր որոշումը, սակայն ամեն օր հորդորում, որ սովորական քահանա դառնա, ընտանիք կազմի, թող ծառայի Աստծուն, բայց ընտանիք ունենա, շարունակություն իր լավ տեսակի: Իր համեստ ժպիտով ասում էր, այո, Մանուշ մորքուր:

Մի օր էլ 2015-ի փետրվարի 7-ին զանգեց, արագ արագ խոսելով, թե Մանուշ մորքուր ամսի 8-ին հարսանիքս է, դու իմ կարևոր հյուրն ես, դու իմ մամայի տեղում պետք է նստես, ու կրկին արագ շարունակում, թե տրանսպորտի մեջ է, լավ չի լսվում, հետո կխոսենք: Ուրախացած զանգահարել եմ ավագ որդուս.- Արամ ջան, շուտ արի գնանք մատանի գնելու, Հովիկը վերջապես ամուսնանում է, տղաս մյուս կողմից, այ մայր, Հովիկը եկեղեցու հետ է ամուսնանում: Հարգեցի իմ տղայի որոշումը, ընտրել էր հավերժ ծառան լինել Աստծո և եկեղեցվո: Գնացինք ընտանիքով, ինձ ուղեկցեցին այն պատվավոր տեղը, որտեղ պետք է նստեր տիկին Էլյան, նույն զգացումն ունեի ինչ համերգասրահում: Իմ լուսավոր Հովհաննեսը օծվեց ՀԱՅՐ ՍՈՒՐԲ ՄԿՐՏԻՉ: Իմ ազնվաբարո, մաքրեմաքուր տղան, այժմ Հայր Սուրբ Մկրտիչը ծառայում է Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի տաճարում: Պատիվ է, երբ իմանում ես, որ այո, եկեղեցու ծառան այդքան թափանցիկ մաքուր է, ինչպիսին որ պետք է լինի: Մեկ մեկ ասում եմ, ախր կուզեի զավակներ ունենայիր, պատասխանում է.- ուրիշի երեխա չկա, բոլորն էլ իմն են: Քառօրյա պատերազմի ժամանակ, սքեմը հագին, զենք բռնեց և կանգնեց տղաների կողքին: Իմ պատվելի հայորդի, իմ պատվելի Հայր Մկրտիչ:

Լուսանկարը հենց նրա ձեռնադրման օրն է՝ 08.02.2015թ.

ՄԱՆՈՒՇԱԿ  ՍՏԵՓԱՆՅԱՆ