Ինչ է պատմում է զոհված զինվորի մայրը

forrights.am-ը գրում է. «…Հովսեփիս Աստված ա ինձ տվել…դրա համար էլ միշտ մտավախություն եմ ունեցել որ մի օր կգնա…ինձ երազով Աստված հայտնեց ու իրան տվեց ինձ…ու ունենալուց հետո  միշտ հարցնում էի`ինչի՞ Աստված Հովսեփին տվեց ինձ, անունով, ամեն ինչով տվեց ինձ….ասում էի, տեսնես ի’նչ պետք ա անի էս երեխան, ուշադիր նայում էի իր մեծանալուն, իր ամեն մի շարժումին….»,- զոհված որդու նկարին նայելով ասես ինքն իրեն խոսում է մայրը՝ Գայանեն:

Որդու հետ վերջին անգամ խոսել էր մահվանը նախորդող գիշերը

«Պոստերում էր: Հարցրեցի ո՞նց ես, ասեց, շատ լավ եմ, մամ ջան, իմ մասին մի մտածի: Գիտեի` կրակոցներ կան, անհանգիստ էի…Ինքը շատ ռիսկով էր, ոչ մի բանից չէր վախենում ու ինձ դա էր վախեցնում…ամեն անգամ խոսելուց հետո  միշտ ասում էր `ցտեսություն կամ՝ բարի գիշեր, բայց էդ օրը ասեց` հաջողությո՛ւն…, իմ վրա ահավոր ազդեց էդ բառը…», որդին կարծես հրաժեշտ էր տվել մորը, ընդմիշտ չտեսնելու հրաժեշտ և մահվան լուրը չի ուշացել:

Առավոտյան Գայանեն տագնապներ է ունեցել, տան մոտ մարդիկ են հավաքվել, ամուսնուն են ձայն տվել

« Ամուսնուս ձայն էին տալիս, թե՝ արագ արի: Ես էլ նայում եմ մեքենային ու մտածում եմ, ի՞նչ ա կատարվում, ասում եմ` Աստված ջան, Հոսոյիս մի բան եղած չլինի… Մենք էլ որ երկու բանակային ունենք` Հոսոս ու տեգրոջս տղան՝ Նարեկը, մնացել եմ շիվար, բայց դե որին էլ մի բան լինի`ցավ ա, մեր երեխեքն են երկուսն էլ…Հետո հասկացա, որ Հոսոս ա… »:

Գայանեն արցունքների միջից պատմում է , որ Հովսեփը շատ անվախ էր: Դրա համար էլ ով ուր գնար, Հովսեփին հետն էր տանում, մի բան էր պետք անել՝ Հովսեփն իրենց հետ պետք է լիներ: Որդու անվախ լինելու համար աղոթող Գայանեն նույնիսկ փոշմանել էր՝կարծես թե չափից դուրս շա՛տ անվախ էր դարձել տղան:

«…էդ վերջին օրը որ զանգեց, ասեց`մա’մ ինձ մնաց 100 օր.. ասեցի`բալես,  օրերը մի հաշվի, իրար հետևից արագ կանցնի` գարուն ա գալիս, ասեց, վայ, կարոտել եմ գարունը, որ մի հատ ջերմություն զգանք…ամեն օր պոստերն էին էրեխեքը…ցուրտ էր…գնացել եմ իրա մոտ, եկանք ու էս դեպքը եղավ…»:

Անդրեասյանները Նարեկի  երդման արարողությանն էին գնացել: Հովսեփին  տարել էին հետները: Մորը պատմել էր, որ երբ թշնամին խփում է, ինքը գնում, վերցնում է փամփուշտները: Մայրը նեղվել էր, խնդրել նման բան չանել, բայց Հովսեփն իրենն էր պնդել՝ բա չիմանա՞նք` մեզ ինչո’վ են խփում, որ իմանանք`ո’նց իրանց հակահարված տանք:

«…ասում էի` չեմ ուզում որ դու մի հատ թուրք խփես, իմ համար էդ էլ ա ցավ, որովհետև իրանք էլ են մայրեր…»:

Մանրամասները՝ սկզբնաղբյուր կայքում