Ինչո՞ւ հենց Աշոտյանը

Lragir.am-ը գրում է .
Վաղը, ինչպես խոստացել է ՀՀԿ խոսնակը, վերջնական հստակություն է մտցվելու ՀՅԴ-ի հետ համագործակցության ու տրվելիք պաշտոնների հարցում: Հանրային շրջանակներում հարց է տրվում՝ ի՞նչ է սա՝ քաղաքականությո՞ւն, թե սովորական առեւտուր:

Այս հարցը Հայաստանում անիմաստ է՝ քաղաքականությունն ու առեւտուրը վաղուց նույն բանն է, այն պահից, երբ հանրությունը զիջեց իշխանություն ձեւավորելու իր իրավունքը, եւ իշխանությունն ուզուրպացրեցին ապաքաղաքական խմբավորումները՝ կուսակցություններին վերածելով ցուցանակների:

Եթե այս ամենը լիներ քաղաքականություն, ապա չէր լինի օրինակ ընտրություններից մեկ տարի առաջ, եւ իշխանությունը ստանձնած ՀՀԿ-ն մինչեւ վերջ կկրեր իր պատասխանատվությունը:

Իր հերթին, ՀՅԴ-ի ու ՀՀԿ-ի միջեւ գոնե «գաղափարական» մակարդակում կան լուրջ խնդիրներ, եւ եթե ՀՅԴ-ն ստանձնում է պատասխանատվությունը, ապա հարց է առաջանում՝ ինչ եղան այդ գաղափարական ու սկզբունքային խնդիրները: Ո՞վ է դրանց շուրջ զիջումների գնացել, ո՞ր ուղղությամբ:

Այս հարցերի պատասխանները չկան: ՀՀԿ-ն ասում է, թե իրենք պատրաստ են «կիսվել» իշխանությամբ ու պատասխանատվությամբ եւ բաց են բոլորի համար: Դա առավել քան ծիծաղելի բացատրություն է: Առավել եւս այն պայմաններում, երբ չի երեւում, թե նրանք մասնակից են որեւէ քաղաքական գործընթացի, բացի կերակրատաշտի շուրջ տեղ ունենալու մոտիվացիայից:

ՀՅԴ-ականներն ասում են, թե երկիրը ծանր վիճակում է, եւ իրենք մտնում են իշխանություն՝ խնդիրները համատեղ լուծելու համար: Իսկ Արմեն Ռուստամյանն էլ ավելի վաղ հայտարարել էր, թե իշխանությունը հեղինակազրկված է: Այսինքն, երկի՞րն են փրկում, թե իշխանությունների հեղինակությունը, որն, ըստ դաշնակների, կործանման է տարել երկիրը:

Հաջորդ խնդիրը՝ ի՞նչ չափանիշներով է որոշվել, թե որ պորտֆելներն ու մարզերն են տալիս դաշնակցությանը: Տվյալ մարզպետներն ու նախարարնե՞րն են վատ աշխատել, կավ ավելի վատ աշխատել, քան մյուսները, Դաշնակցությո՞ւնն է պահանջել այդ պորտֆելները եւ ի՞նչ հիմնավորմամբ:

Մանրամասն ՝ սկզբնաղբյուրում