Ինչո՞ւ մենք չենք կարողանում դուրս գալ երեք նախագահների «փակ շրջանից». Հրապարակ

Ինչո՞ւ մենք չենք կարողանում դուրս գալ երեք նախագահների «փակ շրջանից»: Այս օրերին թերթերից մեկը շարունակաբար անդրադառնում է ՀՀ առաջին նախագահի գործունեությանը՝ ներկայացնում նրա պաշտոնավարման, պաշտոնաթողության եւ մեծ քաղաքականություն վերադառնալու իրադարձությունների մանրամասները, անդրադառնում է նրա անձնական որակներին, որոշումներին, ելույթներին: Երեկ էլ համընդհանուր ուշադրության կենտրոնում հայտնվեց ՀՀ երկրորդ նախագահը: Նախ, մի քանի օր առաջ զգուշացրին ու նախապատրաստեցին հայ հանրությանը՝ Ռոբերտ Քոչարյանը պատրաստվում է հարցազրույց տալ, ապա հետեւեց «բուն» հարցազրույցը, որի հրապարակումից րոպեներ անց բոլորն արդեն կարդում եւ քննարկում էին դա: Նույն սեւեռուն ուշադրությունն է նաեւ գործող նախագահի նկատմամբ՝ ուր գնաց, ինչ ասաց, դեմքի ինչ արտահայտություն ուներ, ում էր մեջքով կանգնած, ում՝ դեմքով եւ այլն: Հասարակական այս վերաբերմունքի պարագայում մեր քաղաքական գործիչները երբեք չեն կարողանալու հաղթահարել այն բարդույթը, որն ունեն այս երեք անձի հետ կապված: Այն բարդույթը, որը թույլ չի տալիս դրական առումով քաղաքական ամբիցիաներ դրսեւորել, ինքդ քեզ պատկերացնել այդ աթոռին: Թույլ չի տալու քայլ անել, խոսք ասել, առաջարկ անել, երբ քայլ անելու, խոսք ասելու, առաջարկ անելու դույզն ինչ մտադրություն ունի այդ երեք անձից որեւէ մեկը: Արդյունքում այդ երեք անձը պատանդի կարգավիճակում են պահում բոլորին. իրենք քայլեր չեն անում, գործունեություն չեն ծավալում եւ մյուսներին էլ թույլ չեն տալիս անել: Միաժամանակ սպասում են հարմար պահի՝ իշխանությունը կրկին իրենց ձեռքում կենտրոնացնելու համար, ուստի հարկավոր է, որ որեւէ մեկը հանկարծ չհավակնի այդ կարգավիճակին: Եվ դա այդպես է լինելու, քանի դեռ նրանք ֆիզիկապես կան: