Կողմնակից եմ ազատ խոսքին, բայց՝ ազատ բարոյական խոսքին

Քաղաքական ինտրիգներ, բարձր մակարդակի հայտարարություններ, մեղադրանքներ, եւ որ ամենակարեւորն է 12 կետից բաղկացած պահանջներ: Հետեւելով քաղաքական դաշտի վերջին զարգացումներին, կարծիք է ձեւավորվում, որ քաղաքական գործիչները բան ու գործ չունեն, բացի նրանից, որ ինչ-որ կերպ աչքի ընկնեն՝ մարդկանց հիշողություններից դուրս չմնալու համար: Հենց, վերոնշյալ զարգացումների շուրջ էլ, Fnews.am-ը զրուցեց ԱԺ նախագահ Գալուստ Սահակյանի հետ.
-Պարոն Սահակյան, որոշ քաղաքագետներ եւ հասարակության մի ստվար զանգված պնդում են, որ հայ-ադրբեջանական սահմանագծային վերջին լարումները կապված են Հայաստանի՝ Մաքսային միությանն անդամակցելու հետ, այսինքն մարդիկ մեղադրում են իշխանությունների: Դուք ի՞նչ կարծիք ունեք խնդրի վերաբերյալ:
-Տվյալ հարցի վերաբերյալ բազմաթիվ գործոններ կարող են լինել, Մաքսային միության հետ կապված որեւէ առնչություն չեմ տեսնում: Միջազգային դրության փոփոխության հետեւանք կարելի է համարել՝ Ադրբեջանի այս պահին արագացված ոտնձգությունները: Տարիներ շարունակ Ադրբեջանի այդ նույն մոտեցումները տեսել ու զգացել ենք, այնպես որ, չեմ կարծում, որ Ադրբեջանի մոտեցումներում լուրջ ձեւախեղումներ են եղել:
-Իշխանությունների՝ հատկապես ՀՀ վարչապետի մասին, բավական բացասական է խոսել նաեւ ՀՀ առաջին նախագահը: Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի նման քայլն ինչպե՞ս կգնահատեք:
-Ասեմ հետեւյալը՝ կողմակից եմ ազատ խոսքին, բայց՝ ազատ բարոյական խոսքին:
-Իսկ հրաշալի քառյակի 12 կետանոց դրույթների վերաբերյալ ի՞նչ կասեք, նրանցից մեկի մասին նախoրոք ասվել էր, խոսքը՝ 100 տոկոսանոց համամասնական ընտրակարգին անցնելու մասին է:
-Ընտրությունների հետ կապված պետք է ասեմ, որ այն պետք է նայել սահմանադրական բարեփոխումների հայեցակարգի ողջ ծավալով:
Քառյակը պաշտոնապես միավորված չէ: Նրանցից յուրաքանչյուրն իր սկզբունքներով քաղաքական ուժ է, ու նրանք պարզապես ինչ-որ խնդիրների շուրջ համագործակցում են՝ ոչ կոալիցիոն են, եւ ոչ էլ հայտարարված քաղաքական միասնական ուժ են: Պարզապես նրանք քննարկում են այն, ինչը սկզբունքորեն բոլորի համար հնարավոր է:
-Ինչ-որ բանի կհասնե՞ն, եթե միասնականություն չկա:
-Գիտեք, ինչ-որ բանի հասնելու համար նախ պետք է պայմաններ լինեն: Պետք է հասկանալ, նրանց հորդորները, բողոքները ժամանակի հետ համապատասխանում են, թե՝ ոչ: Իսկ ընդհանուր առմամբ կարող եմ ասել, որ լավ ու ճշմարիտ պայքարողները միշտ էլ արդյունքի հասնում են եւ, կարծում եմ, որ աշխարհը հենց այդպես էլ զարգացման պրոցես է ապրում: Այնպես, որ պայքարելը մարդու համար ամենակարեւոր սուրբ գործիքն է, որը երջանկացնում է, սակայն դա կեղծ չպետք է լինի:

Սոսե  Չանդոյան