Լֆիկ Սամոն վկա.հերձած բյուջեն խելքի բերելը`նոր հնարքներ ու նոր միջոցներ է պահանջում

Որպես կանոն, Հայաստանում որոշակի շրջանակների համար, եթե մարդը ունի բարձրագույն կրթություն և առավել ևս, եթե այդ կրթությունը ստացել է արևմտյան առաջատար որևիցե համալսարանում, ապա վերջինս, պետական պաշտոն զբաղեցնելու դեպքում, կարող է դրական փոփոխություններ կատարել կառավարման ոլորտում:

Երբ 2008թ. Տիգրան Սարգսյանը նշանակվեց վարչապետ, ամենաշատ շրջանառվող վարկածներից մեկն այնն էր, որ ակնոցները մինչեւ քիթը հասցնող մեծն վարչապետը, ով Վաշինգտոնում վերապատրաստման կուրսեր է անցել, տեսեք-տեսեք թե ինչ թոզ ու դուման է կապելու տնտեսական ոլորտում: Կամ այլ կերպ ասած, մի զարկով գլխիվայր շուռ է տալու տնտեսության ցուցանիշները: Այդպես էլ եղավ, շուռ եկանք` ուղղակի ազգովի: Այսինքն, ի՞ նչ ստացվեց. տնտեսական ցուցանիշները ոչ միայն գլխիվայր շուռ եկան ի վնաս հայ ժողովրդի ու ՀՀ-ի, այլ բանկիր Տիկոյի օրոք ունեցանք է'լ ատկատ, է'լ օֆշոր,է'լ ծիրան աճեցնելու դասընթացների դառը հետեւանքներ, որից հիմա պետք է պատվով դուրս գալ, ու մեկ առ մեկ կարկատել Տիգրանի թողած ատկատներն ու կտակած բյուջեի փոսերը:

Որն իհարկե ոչ թե 100 օրվա , կամ 100 ժամվա գործ է, այլ բավականին երկարատեւ ժամկետների, քանի որ Տիգրանի «հերձած» բյուջեն խելքի բերելը` նոր հնարքներ ու նոր միջոցներ է պահանջում: Բենթլի Սամոներն ու լֆիկ Սամոները Ձեզ վկա: Նույն Տիկոյի օրոք, օլիգարխիայի վարվռուն ներկայացուցիչ Սամվել Ալեքսանյանը, եթե տարիներ առաջ շաքարավազի ներմուծման շուկայում 75 տոկոս մասնաբաժին ուներ, ապա այժմ այն հասցրել է 99 տոկոսի: Կարճ ասած, Տիգրան Սարգսյանի օրոք, անտարբերության ու ամենաթողության արդյունքում օլիգարխիկ հատվածի մեջքին նոր թեեւր բուսնեցին, ինչն էլ հիմա կտրելը դյուրին գործ չէ:
Նոր կառավարության դեպքում առավել եւս, քանի որ հիմա համ «տանկերն են կռվի բովում», համ «տանկիստները»: Եթե վերից վար անենք այսօրվա «տռզած» օլիգոպոլիկ տարրերին` նախարարներից սկսած` ազգիս երեսփոխաններով վերջացրած, ապա կտեսնենք, թե որտեղ է թաղված նրանց քաղաքական «պապաների» գլուխները, եւ վերջապես կպատկերացնենք, թե ինչպես է հավաքագրվելու օլիգարխիայի տարիների կուտակած ավարը, որին հիմա դիպչելը բավականին վտանագավոր գործ է:

Թեեւ, ՀՀԿ ԳՄ վերջին նիստի ժամանակ, ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյանը իր ելույթում ի թիվս այլ հարցերի, օլգարխիային հստակ հասկացրեց, որ ուզեն թե չուզեն, պետք է շուրջպար բռնեն կառավարության շուրջն ու լիովին «պրիզնատ» գան Արգամիչին, ու մեկիկ-մեկիկ մուծեն պետական հարկերն ու տուրքերը: 

Չնայած որ Արգամիչի տեսակը հաշվի առնելով, մեկից մեկ պարզ է դառնում, որ մեր քյաբաբասեր օլիգարխիան թռնելու ու խաղեր տալու տարբերակ էլ չունի, քանի որ վաղ թե ուշ բոլորը ճանապարհները տանելու են, չէ, այս անգամ ոչ թե Հռոմ, այլ ուղիղ դեպի պետական գանձարան: Մի խոսքով, թիթեռ նկարելու ժամանակները մոտենալու են իրենց ավարտին:
Հիմա ինչ վերաբերում է տանկիստներին, հատկապես այս խառը ժամանակներում, երբ ՀՀ-ի առաջ բազում ներքին ու արտաքին մարտահրավերներ են կանգնած, ապա պետք է նկատել, որ ըստ էության այդ տանկիստների այսօրվա «կրակոցները»`հատկապես քարոզչական դաշտում, էլի Տիգրան Սարգսյանի սիրած արեւմուտքի քամիների հետեւանքներն են…
Ճիշտ եւ ճիշտ Տիգրան Սարգսյանի օրոք առավել սանձարձակ սկսեցին գործել ԱՄՆ-ի հովերից փչող որոշ քաղաքական գործիչներ, գործիքներ, ու քարոզչական ամբիոններ , որոնցից ամեն մեկը այսօր կատարյալ օլիգարխ է ու կատարյալ պուզատի: Եւ մեծագույն հարց է առաջանում, թե ինչպես կարող են այսօրվա օլիգարխ դարձած «քննադատները» , կամ «քլնգիչ» աշխատողները քննադատել մեկ ուրիշին հարուստ լինելու համար, երբ իրենց աչքի գերանը առավել մեծ է: Իսկ եթե արեւմուտքին սիրով փարված մերօրյա դուդուկահարները, զուռնաչիներն ու դհոլչիները մի պահ լռեցնեն իրենց դուդուկների ձայնը, ապա հասարակությունը մի պահ գոնե սեւ ու սպիտակի միջեւ ընտրություն անելու հնարավորություն կունենա: 

Արամ  Ավագյան