Նախարարը պետք է ջպով էնպես գա, որ թոզ կապի օդում

Չնայած նրան, որ քաղաքական դաշտը գաղափարական ու ուժային առումով բաժանված է հազար մասի, այնուամենայնիվ տարբեր թեւերում պայքար տանողներն իրենց խոսքում մշտապես նշում են, որ այսօր մենք ունենք հիանալի պաշտոնյաներ: Հասկանլու համար, թե իրականում ովքե՞ր են այդ հրաշալի բարձրաստիճան այրերը, զրուցեցինք ԱԺ ԲՀԿ խմբակցության նախկին պատգամավոր Վարդան Բոստանջյանի եւ ԱԺ ՀՀԿ խմբակցության պատգամավոր Լեռնիկ Ալեքսանյանի հետ:
Վ. Բոստանջանը գտնում է, որ «Ընդհանրապես անշնորհակալ գործ կլինի միանգամից անուններ հնչեցնելը: Ես գրեթե համոզված եմ, որ այդ բոլոր մարդիկ ունեն բավարար պոտենցիալ ընդհանրապես ներկայանալու եւ գործելու ի շահ մեր երկրի ու ժողովրդի: Պարզապես, եթե դա իրենց մոտ լավ չի ստացվում, ուրեմն դրանց համար կան ծանրակշիռ պատճառներ: Օրինակ՝ խոսել ենք Կարեն Ճշմարիտյանի, Հովիկ Աբրահամյանի, Դավիթ Հարությունյանի, Նարեկ Սարգսյանի մասին, նրանք իրոք աշխատող մարդիկ են, այդ ցանկը կարող եմ շարունակել: Գիտեք, ես չեմ ընդունում, երբ պոտենցիալ ունեցող մարդուն մենք ցանկանում ենք հրել անկյուն ու ասել դու ոչ մի բանի պետք չես: Հարկավոր է տալ լավ միջավայր, մթնոլորտ, որ մարդիկ դրսեւորվելու հնարավորություն ունենան: Նկատենք, որ անգամ ամենաքիչ կրթված հայը պոտենցիալ առումով ունի դրսեւորվելու հնարավորություն, պարզապես այդ մթնոլորտը պետք է լինի, իսկ պետության գործն այդ մթնոլորտը ստեղծելն է»:
Իսկ Լ. Ալեքսանյանն էլ նկատում է. «Ամեն մի ժամանակաշրջան իր տեսակի պահանջն ունի: Ժամանակաշրջան կա, երբ որ հեղափոխականներ, հռետորներ է պահանջում, որոնք խաղաղ ժամանակ իրնեց չեն դրսեւորում, սակայն նրանք լավ հռետորներ են, կազմակերպիչներ: Ես դա մեր անցածի դասերից եմ ասում՝ լենինյան ժամանակաշրջան եւ այլն: Պետք է նկատել, որ ժամանակաշրջան էլ կա, որ պետք է գործարար լինել: 90-ականներին նախարարները գնում ցորեն էին բերում, դրա բաշխումն էին կազմակերպում, սակայն ներկայումս ավելի մտավոր, գիտական եւ պոտենցիալ ունեցող կադրեր պետք է լինեն: Իսկ ընդհանրապես յուրաքանչյուր նախարար, որ անցնում է այդ պաշտոնին պետք է որոշակի ճանապարհով անցած լինի»:
Մեր այն հակադարձմանը, որ այսօր կարծես այլ խնդիր էլ ունենք, որ եթե չինովնիկը պատգամավորը, նախարարը մականունավոր չէ, «խորոշի» չէ, հետեւաբար՝ լավ չի աշխատում:
Խոսքին ի պատասխան, պարոն Ալեքսանյանը հիշեց Լենինին ու Ստալինին. «Լենինն էլ է մականուն, Ստալինն էլ է մականուն: Մականունին պետք է նայել այն տեսակետից, թե դա ինչ է արտահայտում, մականունը հենց այնպես չի դրվում: Մեր ժողովուրդը, հասարակությունն այդ թվում նաեւ ես, մենք չգիտենք, թե նախարարն ինչպիսին պետք է լինի: Մի անգամ նախարարներից մեկի հետ էի, ով առանց թիկնապահ էր շրջում, սովորական հագուստով: Գիտեք, մարդիկ զարմանում էին, ասելով ինչի՞ նախախրն էսպես էլ կլինի: Մեր ժողովրդի մեջ չկա նման նախարարի կեցվածքը, այսինքն մեր ժողովրդի մեջ այդ կերպարը մենք չունենք, սովոր ենք որ նախարարը պետք է հզոր լինի, ջիպիով էնպես գա, որ թոզ կապի օդում»:
Վ. Բոստանջյանն էլ բավական լակոնիկ կերպով նշեց.«Քծնանքն ու այլ դրսեւորումները բատրակության նշան է»:

Սոսե  Չանդոյան