«Պատերազմը՝ թղթի մեջ չի, պատերազմը՝ դիրքերում է»,.Արմենակ Ուրֆանյան.VIDEO

Արմենակ Մեէրսի Ուրֆանյանը ծնվել է 1990 թ.-ի հունվարի 28-ին՝ Երևանում:

1992 թվականին, երբ նա դեռ 2 տարեկան էր, ընտանիքովմեկնել են ՌԴ:
Համեստ երեխա էր, գրագետ, ուշիմ, խելացի, բայց չէր սիրում աչքի ընկնել։Երբ նկարվում էր՝ անպայման պետք է որևէ հերոսի հագուստով լիներ՝ սիրում էր։ Դեռևս մանկուց էր ենթագիտակցությունը վկայում, որ նա պիտի հերոս լինի: Իսկ ինքն այդ ենթագիտակցությանն անսալ չէր կարող:

Դպրոցում միշտ առանձնացել է լեզուների իմացությամբ: Սակայն, որոշել է սպորտով զբաղվել՝հաճախել է սամբոյի, ապա ձյուդոյի, հետո լողի,նաև բասկետբոլի: Թեեւ նա շեշտը դրել էր թեկվանդոյի վրա:

2006 թ.-ին՝15 տարեկանում Ռուսաստանից հաճախակի եկել է Հայաստան, որ մասնակցի մրցումներին: Եվ դեռ այդ տարիքում դարձել է Հայաստանի եռակիչեմպիոն, ուներ սև գոտի։

2006-2011թթ-ին, նա սովորել և ավարտել էՎազգեն Սարգսյանի անվան ռազմական ինստիտուտը։ Ավարտելով ինքնակամ ծառայության է անցել ԼՂՀ-ում՝ Մարտակերտի N զորամասում:
2015 թ.-ին ստացել է կապիտանի կոչում, նաև հրաձգային վաշտի հրամանատարն էրառաջնագծում։
Նա միշտ ուշադիր էր իր հրամանատարության տակ ծառայող զինվորներին, ու թեեւ խիստ էր, բայց նաեւ շատ հոգատար էր, ու պատասխանատու էր իր զինվորների համար:

«Եթե դիվերսիա լինի, հիշեք՝ ձեր միակ փրկության ուժը նռնակի մեջ է ». սրանք 4-րդ հրաձգային վաշտի հրամանատար, կապիտան Արմենակ Ուրֆանյանի խոսքերն են, և հենց այս սկզբունքին էլ հավատարիմ մնաց, ու 2016 թ.-ին ապրիլյան պատերազմի ժամանակ զոհվեց կապիտան Ուրֆանյանը:

Կապիտան Արմենակ Ուրֆանյանի սխրագործության մասին խոսվեց հենց ապրիլյան պատերազմի օրերին, երբ վերջինս իր փոքրաթիվ զինվորներով մինչև վերջին շունչը կռիվ տվեց թշնամու մեծաթիվ զորքի դեմ։

Ապրիլի 1-ի գիշերը, երբ հակառակորդը լայնածավալ ռազմական գործողություններ սկսեց շփման գծի ողջ երկայնքով, կապիտան Ուրֆանյանն իր անձնակազմի հետ երկար մարտի է բռնվել հակառակորդի հետ: Հակառակորդի գերազանցող ուժերի ճնշման տակ, անձնակազմին հետ ուղարկելով, միայնակ շարունակել է մարտը, խոցելով մեկ տանկ և մոտ մեկ տասնյակ թշնամու զինվոր:
Վերջում մի քանի նռնակներ նետելով՝ չթողեց իրեն շրջապատեն ու վերջին նռնակով իր հետ միասին պայթեցրեց մոտեցողներին:

Հերոսներին հերոսացնում է ժողովուրդը, հիշում ու մեծարում են սերունդները, ասում է Տիկին Համեստն ու իրեն բնորոշ հպարտությամբ զսպելով արցունքները շարունակում. «այնքան մեծ էր որդուս սիրտը…այնքան բարի , հասուն ու մեծ մարդ էր, որ նրա ամեն մի խոսքից զգաստանում էիր, մտածում»….

«Մարտակերտում տպավորություն էր, թե Արմենը բոլորին պաշտպանելու համար էր ծնվել: Հրամանատարի համար բոլորը հավասար էին ու, չնայած իր դիրքին, բոլորին վերաբերվում էր որպես եղբայր: Առանց կոնֆետի դիրք չէր բարձրանում: Հիշում եմ, վերջին անգամ, երբ նրա հետ մարտական հերթափոխի էինք, զինվորներից մեկի քունը տանում էր, կապիտանը չթողեց, որ այդպես դիրքում կանգնի` երկժամյա հերթափոխում անձամբ ստանձնելով շարքային զինվորի դերը»,- այս մասին էլ խոստովանել է Արմենակի ծառայակից ընկերներից Նարեկը:

Կապիտան Արմենակ Ուրֆանյանը երկու անգամ ճանաչվել է «Վաշտի լավագույն հրամանատար», ստացել մի շարք պատվոգրեր ու խրախուսական մրցանակներ, պարգեւներ, կոչումներ….

Անհերքելի է, որ Արմենակը և մյուս հայորդիները անուրանալի սխրանք են կատարել հայ ազգի համար։

Իսկ մեր սերունդները, հայ ժողովուրդը, մենք բոլորս պարտավոր ենք վառ պահելու, հիշելու գնահատելու ու մեծարելու Արմենակ Ուրֆանյան ազգի հերոսին, նվիրյալին ու անկոտրում հային, ով հանուն հայրենի սահմանների պաշտպանության չխնայեց ամենաթանկը՝ իր ԿՅԱՆՔԸ;

Խոնարհվում ենք Շիրիմիտ առաջ, ազգի Հերոս, նվիրյալ, ու քաջ հայորդի Արմենակ Ուրֆանյան:

Խոնարհվում ենք մեր բոլոր հերոսների ու նրանց ծնողների առաջ:

Հանդիպումը՝ 

Գայանե Զարգարյանի