Պուտինի վերջի սկիզբը. Ժամանակ

Ավստրալիայում G20-ի գագաթնաժողովում Պուտինի հանդեպ վերաբերմունքը շատերն ընկալեցին ուկրաինական ճգնաժամից հետո Ռուսաստանի հանդեպ արևմտյան քաղաքականության շարքում հերթական դրսևորումներից մեկը: Սակայն Ավստրալիան երևի թե այնքան էլ հերթական չլինի, այլ դառնա շրջադարձային:

Խնդիրն այն է, որ անգամ ռուսական քարոզչամիջոցները, ռուսական հեռուստաալիքները խոսեցին նրա հանդեպ անհարգալից վերաբերմունքի մասին, նրան արհամարհելու մասին: Իհարկե, խոսեցին այլ կոնտեքստում՝ հարցնելով իրենց հյուրերին, թե ինչո՞ւ աշխարհը այդպես չի սիրում Պուտինին կամ իրենց, անգամ այն դեպքում, երբ Պուտինը կամ իրենք ըստ էության շարունակում են այդ արհամարհանքին քաղաքավարությամբ և քաղաքակրթորեն պատասխանել: Իհարկե, այդ քաղաքավարության կամ քաղաքակրթության լավագույն դրսևորումը այն պատերազմն է, որ Ռուսաստանը հրահրեց Ուկրաինայում:

Բայց տվյալ դեպքում խնդիրն այն է, որ ռուսական պաշտոնական քարոզչությունն անգամ անիմաստ է համարում թաքցնել Պուտինի հանդեպ անհարգալից, արհամարհական վերաբերմունքը Արևմուտքում: Պարզապես թաքցնելն այլևս անիմաստ է՝ այնքան այդ վերաբերմունքն ակնառու է: Իսկ այդ իրողությունն առանցքային նշանակություն ունեցող է ռուսական հասարակայնության հոգեբանության տեսանկյունից: Եթե մինչ այս այդ հասարակությունը ուներ հոգեբանական համոզվածություն, որ «ցարից» պարզապես վախենում են աշխարհում, ապա այսօր նրանք տեսնում են, որ «ցարին» պարզապես արհամարհում են: Ըստ որում, դրանից հետո Պուտինը ոչ թե էպոտաժային որևէ բան է անում Ավստրալիայում, այլ հեռանում է գագաթնաժողովից վաղաժամ կամ այլ կերպ ասած՝ ուղղակի փախչում է, եթե փորձենք ընդհանրացնել տեղի ունեցածը: Այսինքն՝ ռուսական հոգեբանության մեջ սա ըստ էության հղի է բեկումով՝ «А царь то не настоящий»:

Նկատի առնելով այն, որ Պուտինի իշխանությունը ռուսական հասարակության հիմնական զանգվածի վրա հիմնված է ոչ թե քաղաքացիական իրավագիտակցության, այլ հենց վերոհիշյալ արժեքային ընկալման վրա, կարող ենք ըստ էության հետևություն անել, որ Ավստրալիայի գագաթնաժողովը պուտինյան էպոխայի վերջի սկիզբն է, և այսօր հարցը ըստ էության այն է, թե ինչ արագությամբ այն կմոտենա վերջի ավարտին:

Ամբողջական հոդվածը` թերթի այսօրվա համարում: