Ռուսական զինուժը հո միայն Գյումրիում չէ, ի՞նչ գիտեք, թե հաջորդ դեպքը որտեղ է լինելու. Հրապարակ

«Ռուսական զինուժը հո միայն Գյումրիում չէ՞: Երեւանում էլ կա, մյուս սահմանամերձ տարածքներում էլ: Ինչո՞ւ եք սեւեռվել Գյումրիի վրա: Ի՞նչ գիտեք, թե հաջորդ դեպքը որտեղ է լինելու»,- վրդովված ասում է զրուցակիցս եւ պատմում իր ծանոթ ընտանիքի մասին, որն ապրում է Քանաքեռի զորամասին կից՝ մի 500 մետրի վրա: Երկհարկանի սեփական տանը երկու եղբայրներ են ապրում՝ իրենց ընտանիքներով: Գյումրիի դեպքից հետո այս մարդիկ կորցրել են իրենց քուն-դադարը, դարձել նյարդային, մշտապես դեպրեսիայի մեջ: «Տան տատիկն ամբողջ օրը շրջում է տան մեջ՝ մեկ այս պատուհանից ծիկրակում, մեկ՝ մյուս, որ վտանգն առաջինը տեսնի ու զգուշացնի որդիներին, թոռներին: Մի եղբոր կինն սկսել է 6-7-րդ դասարանների երեխաներին անձամբ ուղեկցել դպրոց ու դպրոցից տուն բերել՝ այն դեպքում, որ երեխաները մոտակայքում են դպրոց գնում եւ առաջին-երկրորդ դասարանից ինքնուրույն են գնացել-եկել: Եղբայրներից մեկն ասում է՝ օրերը տաքացան, պարիսպը մի 2 մետրով էլ եմ բարձրացնելու: Իսկ պարիսպը, որ երբեք չէին կողպում, քնելուց առաջ առնվազն մի երեք անգամ ստուգում են՝ փակ է, թե ոչ: Իբր դուրս են գալիս մաքուր օդ շնչելու, բայց իրականում գնում են նայեն՝ հո չե՞ն մոռացել կողպել: Ճիշտ է՝ տանն օրինական զենք կա, բայց դա, ինչպես բոլոր զենք ունեցողները, պահում են չհրկիզվող պահարանում՝ երեխաների աչքից հեռու: Այնպես որ, զենքն արագ գործի դնելը բացառված է: Մի խոսքով, այս ընտանիքը հայտնվել է մղձավանջի մեջ եւ ապրում է՝ ինչպես թշնամու բանակում կապրեին. վտանգի զգացումը սրտում, անընդհատ ականջը դռան ձայներին, հարբած ու ինքնատիրապետումը կորցրած ռուս զինվորի սպասելիս»: Այո, այս մղձավանջից ազատվելու համար ժամանակ է հարկավոր: Մարդիկ իրենց երկրում, իրենց տներում պաշտպանված չեն զգում: